Διεθνιστική αλληλεγγύη από τον κοινωνικό χώρο De Muiterij (NL)

Φωτογραφιες απο παρεμβάσεις με πανο, στένσιλ και αφισες στην πόλη του Άμστερνταμ, από τις συντρόφισσες και τους συντρόφους που συμμετέχουν στον κοινωνικό χώρο De Muiterij.
 
 

Παρεμβάσεις σε 3 καταστήματα γούνας & δερμάτινων ρούχων

Δεν υπερασπιζόμαστε τη φύση, είμαστε η φύση που αμύνεται!

Πριν λίγες μέρες μια είδηση κατέκλυζε τις τηλεοράσεις και τα ειδησεογραφικά site που αφορούσε τη μετάδοση του ιού covid19 από τους ανθρώπους στα μινκ σε πολλά εκτροφεία γούνας στη Δανία, στην Ολλανδία αλλά και στην Ελλάδα. Υπό τον φόβο μιας μετάλλαξης του ιού παρότι υπήρχαν ασαφή στοιχεία και της ενδεχόμενης μη αποτελεσματικότητας των εμβολίων, με πρόσχημα τη διαφύλαξη της ανθρώπινης υγείας, τα εκάστοτε κράτη διέταξαν τη μαζική θανάτωση των μινκ σε θαλάμους αερίων με πιο φρικαλέο το παράδειγμα της εξόντωσης πάνω από 17 εκατομμυρίων μινκ στη Δανία. Την ίδια τακτική ακολούθησε και η Ελλάδα, πιο συγκεκριμένα στη Κοζάνη, μετά από ανίχνευση κρουσμάτων σε μονάδες εκτροφής, θανατώνοντας μέχρι στιγμής 2.500 μινκ, ώστε να αποφευχθεί η εξάπλωση του ιού. Ως κομμάτι της φύσης που αμύνεται επιστρέφοντας ένα ελάχιστο μερίδιο της βίας που δεχόμαστε, το βράδυ της Τρίτης 23 Δεκέμβρη πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις με μπογιές και τρικάκια στα καταστήματα Χατζηϊωάννου, Dais και Samaras Fur & Leather που αποτελούν βιτρίνες θανάτωσης ζώων για το δέρμα και τη γούνα τους.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα: κατά τη διάρκεια της νόσου των τρελών αγελάδων θανατώθηκαν εκατομμύρια αγελάδες για να διαφυλαχτεί και πάλι η ανθρώπινη υγεία, όπως και στη γρίπη των πτηνών, των χοίρων κτλ. Την ίδια στιγμή που σε άλλες χώρες η βυρσοδεψία χαρακτηρίζεται ως εγκληματική ενέργεια σφραγίζοντας τις βιομηχανικές μονάδες θανάτωσης ζώων, το ελληνκό κράτος, όχι μόνο δε κινείται προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά αποζημιώνει του γουναράδες με κρατικές επιδοτήσεις άνω των 3.000.000 ευρώ, ενώ παράλληλα ανοίγει την αγορά προς αντίστοιχες επιχειρήσεις, όπως αυτές του δανικού κράτους που συνεχάρει την ελληνική κυβέρνηση και τους βιομηχάνους για την διαχείριση τους στο ζήτημα των κρουσμάτων και τη αποφυγή τεράστιων ποσοστών ζημίας.

Εδώ και εκατομμύρια χρόνια η μεγαλύτερη πανδημία που έχει γεννήσει η ανθρώπινη ιστορία, είναι αυτή του καπιταλισμού απέναντι στην η ίδια τη φύση. Η φύση απέναντι σε ένα ενεργοβόρο και ιογενές ανθρωποκεντρικό σύστημα, κατέχει τους μηχανισμούς άμυνας, επιβίωσης και αναπαραγωγής. Απέναντι σε ένα σύστημα που καθημερινά δολοφονεί δισεκατομμύρια από τα άλλα ζώα για ανάγκες σίτισης, ενδυμασίας ακόμα και διασκέδασης, που καταστρέφει και λεηλατεί τεράστιες εκτάσεις μέσα από εξορύξεις, εξευγενισμό και αναπλάσεις, αστικοποίηση και βιομηχανική εκμετάλλευση. Αναφερόμαστε στον παράγοντα φύση γιατί εδώ και εκατομμύρια χρόνια τα έμβια όντα που ζούνε σε αρμονία με αυτήν έχουν τους τρόπους, τα αντίδοτα και τις οργανικές λειτουργίες για να επιβιώνουν απέναντι σε ιογενή περιστατικά. Έτσι και ο άνθρωπος που ανά τα χρόνια αστικοποιούταν όλο και περισσότερο σε συνδιασμό με την άκριτη κατανάλωση φαρμάκων και αντιβιοτικών, απέκτησε πιο ευάλωτη και παθογενή ποιότητα ζωής και μαζί με αυτόν υπέστησαν το ίδιο και όσα ζώα εξημέρωσε και ενσωμάτωσε στο δικό του «περιβάλλον» με βάση τις δικές του ανάγκες. Οι καπιταλιστικές ανάγκες της βιομηχανοποιημένης κοινωνίας, ο υπερπληθυσμός στις πόλεις, οι καθημερινές μεταφορές για τις αστικές και εμπορικές ανάγκες και η γενικευμένη εκμεταλλευτική επέμβαση του ανθρώπου στο φυσικό περιβάλλον και τα άλλα ζώα αποτελούν δομικά στοιχεία της ραγδαίας εξάπλωσης ιών που χαρακτηρίζονται ως πανδημίες. 

Σόκ αποτελεί η θανάτωση εκατομμυρίων ζώων-κρουσμάτων covid19

πριν θανατωθούν για τη γούνα και το δέρμα τους

Που ακριβώς όμως στηρίζεται  η ρητορεία της δήθεν ευαισθητοποιημένης μάζας περι φιλοζωίας και κατάργησης της γούνας, την ίδια στιγμή που η γενοκτονία των μινκ συντελείται χρόνια τώρα με το πιο βάναυσο τρόπο, γδέρνοντάς τα ζωντανά, για τις πολυτελείς ανάγκες των καταναλωτών; Πολλές διαμαρτυρήθηκαν για την αντιμετώπιση που δέχτηκαν τα μινκ και τις εικόνες μαζικών εκτελέσεων και ταφών τους. Χρειάστηκαν όμως μόνο λίγες μέρες για να περάσει απλά σαν είδηση και να ξεχαστεί το γεγονός της δολοφονίας τους από τις κρατικές εντολές και να συνεχίσει ο καθένας τη ζωή του, όπως και σε κάθε αντίστοιχη φορά που συντελείται ένα  έγκλημα σε βάρος των άλλων ζώων, σε αντίθεση με τις ανθρώπινες ζωές. Οι ζωές των άλλων ζώων ιεραρχούνται ως υποδεέστερες, βάζοντας τον άνθρωπο στην κορυφή και οδηγούνται στον εγκλεισμό και τη θανάτωσή τους για να καλύψουν  διατροφικές, ψυχαγωγικές και  ενδυματολογικές του απαιτήσεις. Ένα από τα περίτρανα παραδείγματα είναι οι δυσοίωνες επιπτώσεις της κτηνοτροφίας και της αλιείας που αυξάνουν την υπερθέρμανση και ρύπανση του πλανήτη. Σύμφωνα με μια έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών τα εκτρεφόμενα ζώα παράγουν το 18% της παγκόσμιας εκπομπής αερίων του θερμοκηπίου. Η κτηνοτροφία είναι υπεύθυνη για την «απελευθέρωση» τεράστιων ποσοτήτων αζώτου, νιτρικού οξέως, μεθανίου και αμμωνίας στον αέρα, μολύνοντας παράλληλα τη γη με αποτέλεσμα τη περαιτέρω αποψίλωση δασών για να γίνουν βοσκοτόπια, τη σπατάλη χιλιάδων λίτρων νερού για τη παραγωγή κρέατος αλλά και τον αφανισμό της θαλάσσιας ζωής, καθώς πάνω από το 50% των ψαριών που αλιεύονται, χρησιμοποιούνται ως τροφή για τα γουρούνια, τις αγελάδες, τα πρόβατα, τα κοτόπουλα κλπ. Αυτά τα ζώα καταναλώνουν περισσότερους τόνους ψαριών από ότι όλοι οι καρχαρίες, τα δελφίνια και οι φώκιες ολόκληρου του πλανήτη. 

Όλη αυτή τη συνθήκη που βιώνουμε γύρω από τη πανδημία, ακολουθεί η επιτακτική ανάγκη για εύρεση του εμβολίου που θα σταματήσει την εξάπλωση του ιού και θα σώσει το ανθρώπινο είδος. Από την πρώτη στιγμή ανίχνευσης του ιού, πριν πολλούς μήνες δηλαδή, μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες επικεντρώθηκαν στις έρευνες γύρω του, προχωρώντας σε εργαστηριακά πειράματα για να βρεθούν τα κατάλληλα αντισώματα. Αυτό σημαίνει ότι εκατομμύρια ζώα δολοφονήθηκαν για την εύρεση του εμβολίου, χρησιμοποιώντας τα σώματά τους για δοκιμές. Κάτι που γίνεται ούτως ή άλλως για να ελεγχθούν οι επιπτώσεις φαρμάκων, να τεσταριστούν καλλυντικά πριν βγουνε στην αγορά κλπ. Πόσο μάλλον σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα μηνών που βασανίστηκαν και θανατώθηκαν πολλά περισσότερα ζώα, γιατί οι ταχύτητες εύρεσης του συγκεκριμένου εμβολίου ήταν πολύ μεγαλύτερες από ότι γίνεται σε αντίστοιχα πρωτόκολλα εργαστηριακών μελετών που κρατάνε δεκαετίες. Για ακόμη μία φορά λοιπόν η διάσωση του ανθρώπου και μόνο, μπαίνει ως πρώτιστη ανάγκη με ότι κόστος συνεπάγεται αυτό. Τα άλλα ζώα αντιμετωπίζονται ως πρώτη ύλη και αριθμοί. Όλες μας λιγότερο ή περισσότερο είμαστε δολοφόνοι και εκμεταλλευτές των άλλων ζώων. Από τις βιομηχανίες κρέατος όπου στοιβάζονται και δολοφονούνται εκατομμύρια ζώα για να  καταλήξουν στα χασάπικα προς πώληση,  από τα εκτροφεία στα βυρσοδεψεία και τους γουναράδες για να κοσμίσουν τις βιτρίνες τους με αιματοβαμμένες γούνες απο νεκροζώντανα ζώα.

Μέσα στον καπιταλισμό δεν υπάρχει η αυταξία της ζωής καθώς όλα κοστολογούνται με βάση το κέρδος και την παραγωγική δυνατότητα. Έτσι όπως τα ζώα δίνουν τη ζωή τους για τις ανθρωποκεντρικές απαιτήσεις,έτσι και ο άνθρωπος θανατώνεται προσφέροντας τη ζωή του για την κεφαλαιακή αναπαραγωγή, την καπιταλιστική ανάπτυξη και την παραγωγική αποδοτικότητα. Τα κράτη για να διαφυλάξουν τα οικονομικοπολιτικά τους συμφέροντα, εκμεταλλεύονται και θυσιάζουν όσους και όσες στέκονται εμπόδιο στη κυριαρχία τους φιμώνοντας, καταστέλλοντας, φυλακίζοντας και δολοφονώντας όσες αντιστέκονται. Δείγμα αυτής της γραφής αποτελούν τα δεκάδες νομοσχέδια που ψηφίστηκαν και αφορούν την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, τη λεηλασία του περιβάλλοντος, τις απαγορεύσεις των διαδηλώσεων, των αντιστάσεων και των απεργιών και τη δολοφονική αδιαφορία απέναντι στα κάθε λογής έγκλειστα όντα (φυλακές, ψυχιατρεία, στρατόπεδα συγκέντρωσης και κάθε μονάδα εγκλεισμού των άλλων ζώων).

Η υποτίμηση της ζωής μέσα από το πρίσμα του ανθρωποκεντρισμού και του καπιταλισμού οφείλει να είναι αιτία πολέμου. Ας φανταστούμε την αντιστοιχία του εγκλήματος στην αντιμετώπιση ανθρώπινων κρουσμάτων covid19, όπου η ανίχνευση για παράδειγμα θετικών φορέων μέσα σε μια οικογένεια,ένα σχολείο, ένα ίδρυμα, μια κοινότητα θα σήμαινε τη συνολική θανάτωση όλων. Θα ήταν άραγε φρικτό; Αυτό συμβαίνει πλάι μας. Αυτό εχθρευόμαστε στο σύνολ ο του και αυτό πολεμάμε. Μέχρι όμως η εκμετάλλευση να γίνει παρελθόν, γούνες και δερμάτινα ποτέ και πουθενά.

Ελεύθερα ζώα σε δάση και βουνά

 

Παρεμβάσεις αλληλεγγύης στους εργαζόμενους στα σούπερ μάρκετ

Εργασία στα σούπερ μάρκετ σημαίνει απλήρωτες υπερωρίες, ελαστικοποίηση, κανένα μέτρο πρόληψης, υπερέκθεση σε εξαντλητικά ωράρια, περικοπές, απολύσεις

Εκατοντάδες εργαζόμενες στα σούπερ μάρκετ όλο αυτό το διάστημα έρχονται αντιμέτωπες με την εντατικοποίηση της ταξικής εκμετάλλευσης και την ελαστικοποίηση της εργασίας. Εκτίθενται σε συνεχή υγειονομικό κίνδυνο, πολλές φορές χωρίς την παροχή και των στοιχειωδών μέτρων ατομικής προστασίας. Πάνω από το 60% των καταστημάτων έχει θετικά κρούσματα, γεγονότα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας έπειτα απο καταγγελίες των ίδιων των εργαζομένων αφού η διοίκηση αποκρύπτει σκόπιμα τις συνθήκες εργασίας για να μη σφραγίσει τα καταστήματα. Το κράτος και τα αφεντικά θέτουν ως άμεση προτεραιότητα το αλώβητο πέρασμα του χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού μέσα από τη πανδημική κρίση, αδιαφορώντας για το κόστος που θα επιφέρει η επιλογή αυτή στις τάξεις των εκμεταλλευόμενων.

Η ψήφιση του νέου αντεργατικού νομοσχεδίου αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της νεοφιλελεύθερης ανασυγκρότησης του κρατικού σχεδιασμού. Καταστρατηγεί και τα στοιχειώδη απεργιακά δικαιώματα, παρανομοποιώντας τους συνδικαλιστικούς αγώνες, κανονικοποιεί την απλήρωτη εργασία αυξάνοντας το ετήσιο πλαφόν στις υπερωρίες και επεκτείνει την κυριακάτικη εργασία σε ακόμα περισσότερους κλάδους.

Σε συνέχεια των παρεμβάσεων κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης τις τελευταίες μέρες πραγματοποιούμε παρεμβάσεις αντιπληροφόρησης με αφίσες και τρικάκια σε σούπερ μάρκετ του κέντρου και των δυτικών συνοικιών, προπαγανδίζοντας παράλληλα και το Δίκτυο αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας που στεγάζεται στον ΕΚΧ “Σχολείο για τη Μάθηση της Ελευθερίας”. Δείχνουμε την έμπρακτη κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη μας στους εργαζόμενους, στηρίζοντας τους καθημερινά χωρίς να εντατικοποιούμε την ήδη εξοντωτική εργασιακή συνθήκη που αντιμετωπίζουν. Παράλληλα ως κομμάτι των εκμεταλλευόμενων που οδηγείται εντατικά στη φτωχοποίηση και την εξαθλίωση οργανώνουμε τη συλλογική μας αυτοάμυνα για να καλύψουμε τις ανάγκες μας. Η απαλλοτρίωση αγαθών δεν πλήττει τους εργαζόμενους αλλά τα κέρδη των αφεντικών. Η ανάγκη για τροφή, σίτιση, στέγαση, υγειονομκή περίθαλψη, κοινωνική πρόνοια είναι λέξεις άγνωστες στα στόματα των κυρίαρχων.

Οργανώνουμε συλλογικές απαλλοτριώσεις αγαθών από τα ράφια και χρημάτων από τα ταμεία για την κάλυψη των καθημερινών μας αναγκών

Παρέμβαση σε Τ.Ο της Νέας Δημοκρατίας ενάντια στην απέλαση του συντρόφου Errol

Το πρωί της 19ης Δεκεμβρίου, μπάτσοι εισβάλλουν στο κελί της απομόνωσης όπου κρατείται ο σύντροφος Errol και με το πρόσχημα της εξέτασης, τον απαγάγουν και τον μεταφέρουν σιδηροδέσμιο στο αεροδρόμιο όπου και υπό τη συνεχή συνοδεία πάνοπλων δολοφόνων ολοκληρώνουν τη διαδικασία της απέλασης. Καθόλη τη διάρκεια της μεταφοράς και της πτήσης από την Αθήνα προς το Παρίσι, ο σύντροφος παρά την αντίσταση που προέβαλλε μετάγεται δεμένος με χειροπέδες πισθάγκωνα και ιμάντα στα πόδια ενώ οι υπόλοιποι επιβάτες σιωπούν στις συνθήκες κράτησης, κυριευμένοι από το διάχυτο φόβο και την τρομοκρατία των μπάτσων. 

Είναι η πρώτη φορά που οι αρχές παραβαίνουν όλα τα πρωτόκολλα αλλά και την τήρηση της τυπικότητας που αφορά τις υποθέσεις πολιτικών κρατουμένων, καθώς για τους/ις μετανάστ(ρι)ες οι βίαιες και ανεπίσημες απελάσεις και επαναπροωθήσεις είναι μια κανονικότητα το τελευταίο διάστημα. Στην μικροκλίμακα βέβαια των εγχώριων υποθέσεων και πολιτικών διώξεων, οι απαγωγές κρατουμένων το τελευταίο διάστημα κανονικοποιούνται πλήρως με τελευταία την έκτακτη μεταγωγή υπό άκρα μυστικότητα του επαναστάτη κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα από τις αγροτικές φυλακές Βόλου στον Δομοκό. Όλα αυτά την στιγμή που οι φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι θάλαμοι μελλοθανάτων από την απομόνωση και την εξαίρεση που βιώνουν οι κρατούμενοι από την κρατική διαχείριση της πανδημίας. 

Η άμεση απέλαση του συντρόφου μας είναι ένα μικρό διαπιστευτήριο της φιλίας του ελληνικού κράτους προς το έτερο γαλλικό. Το τελευταίο διάστημα οι συμμαχικές σχέσεις των δύο κρατών σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο έχουν καταγράψει τεράστιες συμφωνίες. Μπροστά στη στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης στις ελληνοτουρκικές εντάσεις, την προμήθεια πολεμικού εξοπλισμού (όπως η αγορά των μαχητικών αεροσκαφών Rafale), την επενδυτική δραστηριότητα στον τομέα των εξορύξεων και άλλους τομείς της διακρατικής σχέσης, η άμεση δρομολόγηση της απέλασης είναι ένα μικρό δείγμα ανταποδοτικότητας και εκτίμησης προς το γαλλικό κράτος. 

Για μας δεν έχει τελειώσει τίποτα. Στα πλαίσια της εβδομάδας αλληλεγγύης και δράσης για την απέλαση του συντρόφου, τη Δευτέρα 21 Δεκέμβρη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στα γραφεία της τοπικής οργάνωσης της Νέας Δημοκρατίας-ΟΝΝΕΔ στους Αμπελόκηπους. Είμαστε εδώ για να συνεχίσουμε τους κοινούς αγώνες μέχρι ο σύντροφος να ξαναβρεθεί στο πλάι μας για να μοιραστούμε ξανά κοινό χώρο και χρόνο αντίστασης. 

Στον κόσμο του κράτους και των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι 

Τα σύνορα είναι χαρακιές στο σώμα του πλανήτη 

Άρση της απέλασης του συντρόφου Errol 

 

Παρέμβαση αλληλεγγύης στον Π. Γεωργιάδη έξω από τα γραφεία του ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στις 23 Σεπτέμβρη κατά τη διάρκεια εκτεταμένης επιχείρησης της αντιτρομοκρατικής στις περιοχές της Κυψέλης και του Κουκακίου, συλλαμβάνεται ο σύντροφος Πολύκαρπος Γεωργιάδης και ακόμα 2 σύντροφοι. Ακολουθούν έρευνες στα σπίτια και σε χώρους που σχετίζονται με την εργασία των συλληφθέντων, με την αντιτρομοκρατική υπηρεσία να προχωρεί στην καινοτόμο λύση των ανακοινώσεων που αφορούν την υπόθεση πρίν αυτών που αφορούν τα ίδια τα ευρύματα. Από την πρώτη στιγμή οι σύντροφοι φιγουράρουν στα τρομοπάνελ ως  μέλη της επαναστατικής οργάνωσης Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών, οι αρχές μιλούν για γιάφκες και όπλα σφραγίδες, για ακόμη ένα χτύπημα απέναντι στην ένοπλη πάλη και την τρομοκρατία όμως η επιτυχία τους βυθίζεται στο κενό καθώς τα ευρύματα περιορίζονται σε 2 πιστόλια και μια ποσότητα εκρηκτικών που δεν σχετίζονται με πρώτερες ενέργειες. Όμως το κυνήγι μαγισσών έχει ξεκινήσει. Οι σύντροφοι μεταφέρονται στον ανακριτή με την κακουργηματική κατηγορία της διακεκριμένης οπλοκατοχής για τον Π. Γεωργιάδη ο οποίος και προφυλακίζεται στο κολαστήριο της Λάρισας (που αυτό το διάστημα θυμίζει θάλαμο μελοθανάτων από την κρατική αδιαφορία στη λήψη μέτρων) και το πλημέλλημα της απλής οπλοκατοχής για τους άλλους 2 που αφήνονται ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους.

Για τη δεξιά αποτελεί ανοιχτό στοίχημα το μεγάλο ξεκαθάρισμα με την ένοπλη επαναστατική πάλη, έτσι ώστε να διατηρήσει το μονοπώλειο της νόμιμης βίας μέσα από τους πολέμους που γεννά, στηρίζει και συμμετέχει. Σε αυτή την κατεύθυνση και όχι μόνο κινούνται όλες οι στρατηγικές πρόληψης και καταστολής που έχει εξαπολύσει το τελευταίο διάστημα: οι τροποποιήσεις του Νέου Ποινικού Κώδικα με βάση τον οποίο πλέον, τρομοκρατική, στην ουσία, βαφτίζεται κάθε πράξη που εναντιώνεται στην κρατική και καπιταλιστική σταθερότητα, οι νέες διατάξεις που εντείνουν την φυλάκιση των πολιτικών κρατουμένων και τη στέρηση των ευεργετικών διατάξεων, οι εξοντωτικές ποινές που ακούνε οι αντίπαλοι του κράτους και του κεφαλαίου την ίδια στιγμή που οι φασίστες περιθάλπτονται από τα αφεντικά τους άλλωτε με συμβολικές ποινές για δεκάδες εγκλήματα και άλλωτε με ανύπαρκτες αναζητήσεις.

Όμως η συγκεκριμένη κατασταλτική επιχείρηση αποτελεί τη συνέχεια μιας μεθοδευμένης στρατηγικής εξόντωσης στοχευμένων συνιστωσών του αγώνα. Για πάνω από ένα χρόνο στο στόχαστρο των αρχών βρίσκεται η πολιτική οργάνωση Ταξική Αντεπίθεση. Η συνεχής επιτήρηση των μελών της ΤΑ από τα ένστολα σκουπίδια, η παγίδευση των πολιτικών τους γραφείων αλλά και προσωπικών οχημάτων τους με συσκευές γεωεντοπισμού και μικροκάμερες, οι προσαγωγές, οι συλλήψεις και οι φυλακίσεις στοχεύουν στην πολιτική απομόνωση και την εξάντληση όσων αντιστέκονται σταθερά στην κοινωνική εκμετάλλευση και την ταξική καταπίεση από το κράτος και το κεφάλαιο απέναντι στην κοινωνική βάση.

Απο κοντά τη δουλειά συνεχίζουν και οι ρουφιάνοι της δημοσιογραφίας που έχουν κάνει το ψέμα και την υποκρισία επάγγελμα, χειραγωγώντας ολόκληρη την κοινωνία του θεάματος. Αυτός είναι ο ρόλος των ΜΜΕ: να κατασκευάζουν την συστημική αλήθεια επιβάλλοντάς την μέσα από τον συντονισμένο καταιγισμό της παρα-πληροφορίας στο κοινωνικό σώμα και να κατα-δικάζουν στα τρομοπάνελ κάθε φωνή αντίστασης στην κρατική αυθαιρεσία και εξαθλίωση. Αμέτρητα ψεύδη μετατρέπονται σε μεθοδευμένες αλήθειες, αμέτρητη λάσπη επιβάλλεται ως βεβαιότητα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο όπλο για το σύστημα από την κατοχή και τον έλεγχο των μηχανισμών προπαγάνδας. Από την πρώτη στιγμή η αστυνομία μιλάει μέσα από τα δελτία των ειδήσεων: στοχοποιούν την ΤΑ ως δεξαμενή τρομοκρατών, μιλούν για εξάρθρωση της Ομάδας Λαϊκών Αγωνιστών, περιφέρουν τις εικόνες συλληφθέντων που κατηγορούνται για πλημμελήματα με τον τίτλο των τρομοκρατών, βαφτίζουν γιάφκες τα σπίτια συντρόφων, μέσα σε μια επιχείρηση που το θέαμα και η ουσία σε σχέση με τα ευρήματα συμπυκνώνονται στη φράση …ουδέν ανευρέθει. Αποτέλεσμα είναι η προληπτική καταδίκη των συλληφθέντων μέσα από τα τρομοπάνελ των τηλεδικίων. Απέναντι στην συντεταγμένη προσπάθεια της αντιτρομοκρατικής να προ-δικάσει τους συντρόφους μας μέσα από τα ειδησιογραφικά στρατηγεία κρατικής προπαγάνδας, το πρωί της Δευτέρας 21 Δεκέμβρη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση αντιπληροφόρησης με πανό και τρικάκια έξω απο τα γραφεία του Αθηναϊκού και Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων που στεγάζονται στο Κτίριο 1 της ΔΕΘ.

Αν ψάχνετε για δεξαμενές τρομοκρατών κοιτάξτε τη Βουλή, τα πολιτικά γραφεία των έμμισθων μαφιόζων της κυβέρνησης και του κρατισμού, τις τράπεζες και τα ρουφιανοκάναλα, τις βίλες των εφοπλιστών και των επιχειρηματιών, τις σωφρονιστικές υπηρεσίες και τις εκκλησίες… Αν ψάχνεταε για εγκληματίες κοιταχτείτε στον καθρέφτη και μετρήστε πόσους νεκρούς αφήνετε πίσω κάθε μέρα στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, στις φυλακές και τα ψυχιατρεία, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα σύνορα, τους δρόμους και τις πλατείες. Απέναντι σε ένα σύστημα που έχει κάνει καθεστώς την εξαίρεση η μόνη λύση είναι ο αγώνας με όλα τα μέσα για την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες βρίσκονται στο στόχαστρο της καταστολής γιατί αποτελούν κομμάτι του κόσμου που δηλώνει αμετανόητα παρών στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο. Και το χτύπημα σε έναν από εμάς, είναι αιτία αναζοπύρωσης του συλλογικού αγώνα για την οργάνωση της αντεπίθεσης.  

Τα κράτη είναι οι μόνοι τρομοκράτες

Λευτεριά στον αγωνιστή Π. Γεωργιάδη

Αλληλεγγύη στους 2 διωκόμενους συντρόφους για την ίδια υπόθεση

Παρεμβάσεις σε εργασιακά κάτεργα ταχυμεταφορών

Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στον κλάδο των ταχυμεταφορών

Το πρωί της Παρασκευής 18 Δεκέμβρη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση αντιπληροφόρησης με κείμενα, τρικάκια, στράτσα και πανό σε εταιρείες ταχυμεταφορών της Speedex, ACS, ΕΛΤΑ courier και Γενική Ταχυδρομική. Κατά τη διάρκεια της πανδημικής κρίσης  παρατηρήθηκε ραγδαία αύξηση των διαδικτυακών αγορών, αφού το μεγαλύτερο ποσόστο των εταιρειών για να καλύψουν τη χασούρα απο το κλείσιμο των φυσικών καταστημάτων τους, βγάζουν συνέχως προσφορές στα προιόντα τους. Πρόκειται για μια επίφαση ασφάλειας καθώς ο κίνδυνος προσβολής και διασποράς του ιού συνεχίζει να υπάρχει εφόσον δεν πρόκειται για μια μαγική διαδικασία που το αντικείμενο αγοράς φτάνει απολυμασμένο στα χέρια των αγοραστών αλλά μια σειρά εργαζομένων λαμβάνουν την παραγγελία, το τυλίγουν, το πακετάρουν, το φορτώνουν και το παραδίδουν.

Αναμενόμενα, η συνθήκη αυτή έχει προκαλέσει υπερφόρτωση της εργασίας και των ταχυδιανομέων, αφού την περίοδο αυτή το ποσοστό των δεμάτων που πρέπει να μεταφερθούν φτάνει στο 60% , αυξήθηκε δήλαδη κατά 30% απο την περίοδο πρίν την καραντίνα. Με πραγματικούς όρους αυτό σημαίνει, ότι οι ταχυδιανομείς συνωστίζονται σε μικρούς χώρους με σκοπό να φορτώσουν όσα περισσότερα δέματα μπορούν πάνω στα οχήματα σε μια προσπάθεια να φτάσουν όσο πιο γρήγορα στους τόπους παράδοσης. Το άγχος και η πίεση για την ταχύτητα της παράδοσης σε συνδυασμό με το μεγάλο φόρτο εργασίας και τις άβολες καιρικές συνθήκες, έχουν προκαλέσει, αρκετές φορές, ακόμα και θανάσιμους τραυματισμούς στους εργαζόμενους. Ενδεικτικό της κατάστασης αποτελεί η αναστολή εξυπηρέτησης νέων πελατών τις τελευταίες μέρες σε ιδιωτικές εταιρείες όπως η Γενική Ταχυδρομική, η ACS κ.α. λόγω υπέρογκης ζήτησης των καταναλωτών, σε σημείο που παρά την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων αδυνατούν να ανταπεξέλθουν.

Στις περισσότερες εταιρείες ταχυμεταφορών δεν παρέχονται είδη υγιεινής για την ατομική τους προστασία, οπότε και αναγκάζονται να τα αγοράζουν οι ίδιοι και οι ίδιες, ώστε να μειώσουν το κίνδυνο προσβολής τους απο τον ιό αλλά και μετάδοσής του στους υπόλοιπους. Οι λύσεις δίνονται μόνο μέσα από ταξικούς αγώνες καθώς σε μία απο τις εταίρειες, οι εργαζόμενοι απαίτησαν και κέρδισαν την παροχή ειδών ατομικής προστασίας.

Και σαν να μην έφτανε η ήδη επιβαρυμένη συνθήκη εργασίας που βιώνουν, η κατάσταση χειροτερεύει από απαιτητικούς πελάτες και πελάτισσες που έχουν κάνει χόμπι τον υπερκαταναλωτισμό,  πίεζουν να φτάσουν τα προίοντα όσο πιο γρήγορα στην πόρτα τους με όρους όσο γίνεται πιο βολικούς για αυτούς, με διάφορους καλοθελητές βεβαίως που με την πρώτη ευκαιρία θα πάρουν τηλέφωνο τα αφεντικά να ρουφιανέψουν. Η πίεση των βιαστικών πελατών είναι μια πραγματικότητα και στην παραλαβή απο τα καταστήματα, όπου στέκονται σε ουρές έξω απο αυτά περιμένοντας την άμεση παραλαβή προιόντων τους, με τις περισσότερες φορές δεν πρόκειται για είδη πρώτης ανάγκης.

«Παλιά μου τέχνη κόσκινο» σκέφτηκαν τα αφεντικά των μεγάλων εταιρειών ταχυμεταφοράς και αυτήν την περίοδο και προσπάθησαν να βγάλουν όσο περισσότερο κέρδος γίνεται με τρανά παραδείγματα την ACS, θυγατρικής του ομίλου Quest πρόεδρος της οποίας είναι ο πρόεδρος του ΣΕΒ Θοδωρής Φέσσας και τη Γενική Ταχυδρομική που από το πρώτο κύμα της πανδημίας προσπάθησαν να προβούν σε ραγδαία αύξηση των τιμολογίων τους. Και παρά το αυξημένο κέρδος που έχουν την περίοδο της καραντίνας οι εταιρείες ταχυμεταφοράς, περιληφθήκαν στο επίδομα για τις πληττόμενες επιχειρήσεις. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη όπου το lockdown στρέφει το καταναλωτικό κοινό στο ανεξέλεγκτο e-shopping έρχεται να προστεθεί και η θηριωδία ημερών όπως η Black Friday (που φέτος απο μια μερα έγινε βδομάδα ολόκληρη). Καμία πρόβλεψη όμως δε φαίνεται να υπάρχει για μείωση των ωρών εργασίας και αύξηση των μισθών των ταχυδιανομέων ή και για πρόσληψη νέων. Αντιθέτως, οι νέες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου (μειώση 50% της εργασίας και μείωση μισθού το μήνα και αναστολή της υποχρέωσης του εργοδότη να καταχωρεί κάθε αλλαγή ή τροποποίηση του ωραρίου)  θα φέρουν ακόμα μεγαλύτερη δυνατότητα εκμετάλλευσης και αισχροκέρδειας στα αφεντικά.

Μεσα σε όλα έρχεται να προστεθεί και η ψήφιση του νέου αντεργατικού νομοσχεδίου που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της νεοφιλελεύθερης ανασυγκρότησης του κρατικού σχεδιασμού. Καταστρατηγεί και τα στοιχειώδη απεργιακά δικαιώματα, παρανομοποιώντας τους συνδικαλιστικούς αγώνες, κανονικοποιεί την απλήρωτη εργασία αυξάνοντας το ετήσιο πλαφόν στις υπερωρίες και επεκτείνει την κυριακάτικη εργασία σε ακόμα περισσότερους κλάδους.

Ο κλάδος των ταχυδιανομέων βάλλεται συνεχώς με εξαντλητικά ωράρια, τεράστιο φόρτο εργασίας, απαιτητικούς πελάτες και αφεντικά και συνεχώς νέες επισφαλείς συνθήκες εργασίας. Ο Άκης Γ, μέλος της συνέλευσης βάσης εργαζομένων οδηγών δικύκλου ( Σ.Β.Ε.Ο.Δ.) , που δούλευε για 2,5 χρόνια στα ΕΛΤΑ Courier μέσω του συστήματος ενοικίασης εργαζομένων των εταιρειών Onex και της θυγατρικής της Skycom, στις 10 Απριλίου ενημερώθηκε, μέσω τηλέφωνου, ότι δε θα ανανεωθεί η σύμβασή του, για τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους όμως η μη ανανέωση της σύμβασης σημαίνει απόλυση. Ως δικαιολογία για την απόλυσή του παρουσιάστηκε η έλλειψη ανάγκης έξτρα προσωπικού, αιτία που προφανώς δε συνάδει με αυξημένη ανάγκη για μεταφορά δεμάτων την περίοδο της καραντίνας. Η απόλυση του Ακη Γ. είναι εκδικητική καθώς μέσω της συνδικαλιστικής του δράσης, διεκδικούσε μαζί με άλλους συναδέλφους του τις υπερωρίες και τις τριετίες που δικαιούντουσαν. Στο σύστημα της ενοικίασης εργαζομένων καταστρατηγούνται όλα τα μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα που προσφέρουν οι συμβάσεις αορίστου χρόνου. Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες ζούν σε ενα καθεστώς επισφάλειας χωρίς να ξέρουν αν θα έχουν δουλειά την επόμενη βδομάδα ή μήνα, αφου οι συμβάσεις μπορούν να είναι ακόμα και δεκαήμερες.

Κράτος και κεφάλαιο προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα μέτρα για την καταπολέμηση της πανδημίας λαμβάνονται για το καλό όλων μας. Ότι όλες και όλοι μας πρέπει να θυσιαστούμε για ακόμη μια φόρα για να μην καταστραφεί το σύστημα που εκμεταλλεύεται και υφαρπάζει την εργασιακή μας δύναμη, τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας μετατρέποντάς τα σε καταναλωτικό προϊόν. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε που το κράτος μετατοπίζει την εύθυνη σε εμάς. Μένουμε λοιπόν σπίτι, όσες και όσοι έχουμε σπίτι να μείνουμε, μέχρι να γίνει αντικείμενο πλειστηριασμού, μέχρι να έχουμε να πληρώσουμε το νοίκι και τους λογαριασμούς. Τα εργοστάσια παραγωγής όμως συνεχίζουν να δουλεύουν στοιβάζοντας εργάτ(ρι)ες στους χώρους εργασίας, η δουλειά σε χώρους που εμπορεύονται take away καφέ εντατικοποιείται υπερεκθέτοντας τους εργαζόμενους για τη πώληση ενός μη αναγκαίου αγαθού, στα σουπερ μάρκετ όχι μόνο δεν μείωθηκαν οι μέρες λειτουργίας ώστε να περιοριστεί ο συνωστισμός και να προστατευθούν οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες σε αυτά, αλλά αντιθέτως εξαιτίας της σωρείας τρομοκρατημένων καταναλωτών εντατικοποιήθηκε η εργασία τους, με αύξηση ωραρίων αλλά και μερική κανονικοποίηση της κυριακάτικης εργασίας,  πίεση και εκνευρισμό στις ουρές.

Δεν περιμένουμε όμως κανένα καλοσυνάτο αφεντικό να αλλάξει τη δεδομένη κατάσταση όπως και καμία κρατική άδεια για να αγωνιστούμε για την κατάλυση κάθε εκμεταλλευτικής σχέσης και κάθε εξουσίας.Τη λύση θα τη δώσουμε εμείς μέσα από ακηδεμόνευτους αντικρατικούς αγώνες. Μέσα από τη σύγκρουση με τα αφεντικά. Μέσα από απεργίες, σαμποτάζ της παραγωγής, άρνηση και καταστροφή της εργασίας. Οι ζωές μας μπαίνουν πάνω από τα κέρδη τους.

Ενάντια σε κράτος και αφεντικά

Κοινότητες αγώνα, κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης σε κάθε γειτονιά

Παρέμβαση στην υπηρεσία ασύλου για την επικείμενη απέλαση του συντρόφου Errol

Το πρωί της Τρίτης 15 Δεκέμβρη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με πανό και τρικάκια στην Υπηρεσία Ασύλου ενάντια στην εκδικητική δίωξη του αναρχικού συντρόφου Errol, που βρίσκεται φυλακισμένος στο κολαστήριο της Αμυγδαλέζας απειλούμενος με απέλαση. Η διεθνιστική αλληλεγγύη γκρεμίζει σύνορα, κάγκελα και φράχτες.

Είμαστε όλοι και όλες κρατικός κίνδυνος-Κάτω τα ξερά σας απο τον σύντροφο Errol

Η δυστοπία έχει γίνει καθημερινότητα: ελεγχόμενη κυκλοφορία, απαγόρευση συγκεντρώσεων, διαλογή ασθενών στα νοσοκομεία, εντατικοποίηση εργασίας γιατί οι επίπλαστες ανάγκες είναι ακόμα πιο αυξημένες. Το κράτος, με δικαιολογία την έξαρση της πανδημίας, βάζει σε λειτουργία το πλάνο για το πώς θα είναι οι ζωές μας από εδώ και πέρα, μπάτσοι και έλεγχοι παντού και η δημόσια παρουσία μας θα πραγματοποιείται μόνο με κρατική άδεια, για το πόσοι, ποιοί και πώς.  Δεν έχουμε αυταπάτες ότι η προηγούμενη συνθήκη ήταν ιδανική, αναγνωρίζουμε όμως ότι τώρα πρέπει να βγούμε ακόμα πιο δυναμικά για να ανατρέψουμε την κατάσταση που ζούσαμε και ζούμε.

Η καταστολή των πορειών στις 17 Νοεμβρίου και στις 6 Δεκεμβρίου, απέδειξε περίτρανα ότι ο μεγαλύτερος φόβος της εκάστοτε κυβέρνησης είναι η αντίσταση. Τα παραδείγματα του συνωστισμού είναι πολλά, στα εργοστάσια, στα σουπερμάρκετ, στις ουρές των καταστημάτων, των ταχυμεταφορών αλλά μόνο στην περίπτωση των πορειών κόπηκαν περισσότερα απο ένα 1.000.000 ευρώ σε πρόστιμα. Μία απο τις 135 συλλήψεις που έγιναν στις συγκεντρώσεις και τις πορείες στην Αθήνα, για την επέτειο δολοφονίας του αναρχικού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου απο τους μπάτσους Κορκονέα και Σαραλιώτη και της κοινωνικής εξέγερσης που ακολούθησε, ήταν και ο σύντροφος Errol. Ενώ, περίμενε ότι μετά απο κάποιες ώρες θα αποφυλακιστεί με τους υπόλοιπους συλληφθέντες/συλληφθείσες, του ανακοινώθηκε η παραμονή του στο κέντρο κράτησης της Πέτρου Ράλλη αφού είχε βγεί απόφαση για άμεση απέλαση του και μη δυνατότητα εισόδου του στην χώρα για τα επόμενα 7 χρόνια. Στην προκειμένη, πέρα από την απόφαση του διοικητή της Πέτρου Ράλλη για εκδικητική απέλαση του σύντροφου, υπάρχει και μια παράλληλη μεθόδευση απο την κρατική ασφάλεια που θεωρείται απόρρητη, στην οποία ούτε ο δικηγόρος μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτήν, γιατί όπως παραδέχθηκαν οι ίδιοι οι μπάτσοι έρχεται από ανωτέρους.

Μετά από λίγες μέρες παραμονής του στο κολαστήριο της Πέτρου Ράλλη, ο σύντροφος διαμαρτυρήθηκε για τις τραγικές συνθήκες που επικρατούν εκεί, όπως σε όλες τις φυλακές και τα κέντρα κράτησης, οι οποίες τον τελευταίο καιρό εξαιτίας και της πανδημίας γίνονται ακόμα πιο έντονες. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τη συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω απο την Πέτρου Ράλλη για στήριξη του συντρόφου απο συντρόφισσες και συντρόφους και της απόφασης για την 7ετη απαγόρευση εισόδου του στη χώρα, οδήγησαν στην άμεση μεταγωγή του. Μετά από τις διαμαρτυρίες του συντρόφου στο διοικητή, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα μπάτσοι μπήκαν στο κελί του και ξεκίνησαν τη διαδικασία μεταγωγής του, στο κέντρο κράτησης της Αμυγδάλεζας, όπου βρίσκεται σε προληπτική 24ωρη απομόνωση, λόγω του covid 19. Στο προαναχωρησιακό κέντρο κράτησης στην Αμυγδαλέζα, που η δημιουργία του είχε ανακοινωθεί το 2012 απο τον και τότε υπουργό προστασίας του πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοίδη, τον Οκτώβριο έγιναν 4 απόπειρες αυτοκτονίας κρατούμενων γυναικών και απεργία πείνας 400 μεταναστ(ρι)ών, διαμαρτυρόμενες/-οι για τις άθλιες εγκαταστάσεις, το φαγητό που δεν τρώγεται και την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους, αφού διαμένουν εκεί για πολύ περισσότερο από το επιβαλλόμενο 18μηνο.

Το κράτος διατείνεται ότι παίρνει όλα τα μέτρα για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας μας, αλλά όπως έχουμε ξαναπεί υπάρχουν κοινωνικές ομάδες που δεν περιλαμβάνονται, στις άξιες για να σωθούν ζωές. Μία από αυτές τις ομάδες είναι οι φυλακισμένες/φυλακισμένοι, οι οποίες υποβλήθηκαν σε εξετάσεις για κορονοιο μόνο στις φυλακές που άσκησαν πίεση οι ίδιες, στη Λάρισα και στα Διαβατά και μετά από θανάτους συγκρατουμένων τους από τον ιό και αποδείχθηκε η αυξημένη ύπαρξη των κρουσμάτων ανάμεσα τους. Η εγκληματική και εκδικητική διαχείριση του κράτους στους έγκλειστους/ες αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά με τα νομοσχέδια που ψήφισε σχετικά με τις άδειες και τις «επιλεκτικές» μεταγωγές σε αγροτικές φυλακές και τώρα συνεχίζει να τους τιμωρεί εγκαταλείποντάς τους σε άθλιες συνθήκες συνωστισμένες, δίχως καμία υγειονομική κάλυψη και κανένα μέτρο προστασίας.

Ο Errol τυχαίνει να μην έχει ελληνική υπηκοότητα, η επιλογή της αναρχικής δράσης όμως δεν είναι καθόλου τυχαία. Όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκεται στην ελλάδα έχει συμμετάσχει ενεργά σε πολύμορφους αγώνες και υπερασπιζόταν πάντα την αναρχική του ταυτότητα. Συμμετείχε και στο αναρχικό κίνημα σε γαλλία, ισπανία και ιταλία. Μετά από πολλαπλές συλλήψεις και μια προηγούμενη απειλή απέλασης, ο σύντροφος δε σταμάτησε ποτέ να αγωνίζεται για αυτά που πρεσβεύει, οπότε και το κράτος χρησιμοποιεί για άλλη μια φορά το τιμωρητικό μέσο της απέλασης για να τον εκδικηθεί κατηγορώντας τον ως ‘’δημόσιο κίνδυνο’’. Με απέλαση κινδύνευσε και ο σύντροφος Ίρντι, όπου στην περίπτωση του η περιφέρεια δεν του ανανέωνε την άδεια διαμονής του λόγω πρωτόδικης καταδίκης του για πλημμελήματα, επειδή συμμετείχε και συνελήφθη σε πορεία στις 6 Δεκέμβρη το 2014, κατά την απεργία πείνας του αναρχικού Νίκου Ρωμανού. Το κράτος χρησιμοποιεί όλα  τα όπλα που διαθέτει για να τρομοκρατήσει και να καταστείλει κάθε άτομο που στοχεύει στην καταστροφή κάθε μορφή εξουσίας. Σε συνεργασία τα κράτη, προσπαθούν να ορίσουν ακόμα και τις συντροφικές μας σχέσεις και θεωρούν ότι έχουν τη δύναμη να μας χωρίσουν από τους/ις συντρόφους/ες μας. Να τους θυμίσουμε και έμπρακτα ότι κάτι τέτοιο δε θα αφήσουμε να συμβεί και ότι οι σχέσεις μας δεν ορίζονται από σύνορα και χαρτιά.

Στην περίπτωση του Errol χρησιμοποιούν τη γαλλική υπηκοότητά του ως πρόσχημα για την καταστολή του,  αφού αυτό που φοβούνται πραγματικά είναι ότι δε θα τους κάνει τη χάρη να εφησυχαστεί. Πέρα όμως από το ζήτημα του συντρόφου, η πραγματικότητα για τους/τις μεταναστ(ρι)ες ξεπερνάει κάθε εφιάλτη. Και γι’αυτό και εμείς με τη σειρά μας, θα πρέπει να πολεμάμε κάθε λιμενικό που επαναπροωθεί βίαια στην Τουρκία δεκάδες μεταναστ(ρι)ες καθημερινά, κάθε εισαγγελέα που παίρνει την απόφαση απέλασης και φυλάκισης τους επειδή δεν έχουν τα νόμιμα έγγραφα, κάθε υπουργό που από τη θέση ασφαλείας του μας κλείνει σπίτι την ίδια ώρα που στα κέντρα κράτησης και τις φυλακές αργοπεθαίνουν οι ‘’δημόσιοι κίνδυνοι’’ και κάθε νοικοκυραίο φασίστα που οραματίζεται γειτονιές γεμάτες πατριώτες.

Ο σύντροφος έχει πάρει την απόφαση να μη διευκολύνει καθόλου το κράτος και να αντισταθεί με κάθε μέσο σε κάθε απόπειρα απέλασης του. Και εμείς απο τη μεριά μας, θα πρέπει να πάρουμε την ίδια απόφαση, να σταθούμε εμπόδιο σε κάθε σχέδιο του κράτους.

Δεν αρκούν απελάσεις και εκκενώσεις, οι ιδεες μας δεν φυλακιζονται.

Aλληλεγγύη σε όσες/όσους αγωνίζονται

Παρεμβάσεις στις κεντρικές εγκαταστάσεις και σε βάσεις κάλυψης του ΕΚΑΒ

Η πραγματική κατάσταση στο χώρο της υγείας φάνηκε περίτρανα με την εξάπλωση του covid 19. Ένα δημόσιο σύστημα υγείας που από τα οικονομικά μέτρα «λιτότητας» της προηγούμενης δεκαετίας, υπολειτουργεί βασιζόμενο πλέον κατ’ αποκλειστικότητα στο σθένος των ίδιων των εργαζομένων. Μειώσεις προσωπικού, κλείσιμο μονάδων υγείας, ελλιπής εξοπλισμός και αποχή ενίσχυσης από τον κρατικό προϋπολογισμό είναι κάποια από τα βήματα των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών για την “ενίσχυση” της δημόσια υγείας.

Σε συνέχεια των παρεμβάσεων κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης σε όσους εκτίθενται ανεπανόρθωτα όλο αυτό το διάστημα, το Σάββατο 12 Δεκέμβρη πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις με πανό και τρικάκια στις κεντρικές εγκαταστάσεις του ΕΚΑΒ στην Πυλαία και στις βάσεις κάλυψης της Τοπικής Μονάδα Υγείας Χαριλάου και του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Σταυρούπολης. Οι διασώστες του ΕΚΑΒ, μαζί με το υπόλοιπο υγειονομικό ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό των δημόσιων δομών υγείας βρίσκονται στην πρώτη γραμμή όσον αφορά την αντιμετώπιση της πανδημίας, ερχόμενοι καθημερινά αντιμέτωποι με τα προβλήματα που έχουν προκύψει από την κρατική διαχείριση της πανδημικής κρίσης.

Ήδη από το πρώτο κύμα της πανδημίας το Μάρτιο του 2020 υπήρχαν καταγγελίες για ανύπαρκτα ή περιορισμένα Μέσα Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ). Μέσα ακατάλληλα κάποιες φορές για την προφύλαξη τους όπως απλές μάσκες αντί για μάσκες υψηλής προστασίας. Την ίδια στιγμή εργάζονται έως και 14 μέρες χωρίς ρεπό λόγω της υποστελέχωσης, ενώ οι κανονικές άδειες έχουν κοπεί. Στο ΕΚΑΒ καμία ουσιαστική ενίσχυση με μόνιμο προσωπικό δεν έχει υπάρξει τα τελευταία χρόνια με αρκετούς που έχουν προσληφθεί τα χρόνια αυτά να βρίσκονται σε καθεστώς επισφάλειας, αφού είτε έχουν σύμβαση ορισμένου χρόνου είτε έχουν προσληφθεί ως επικουρικό προσωπικό μη γνωρίζοντας μέχρι την τελευταία στιγμή αν θα ανανεωθούν οι συμβάσεις τους ή όχι. Συχνές είναι και οι καθυστερήσεις στην καταβολή του μισθού των επικουρικών.

Ταυτόχρονα βιώνουν την ίδια “ελληνική πατέντα” που βιώνουν και άλλοι εργαζόμενοι στο χώρο της υγείας μιας και δεν εντάσσεται το επάγγελμα τους στα βαρέα και ανθυγιεινά. Παρότι βρίσκονται σε κάθε βάρδια έξω στο δρόμο, ασχέτως καιρικών συνθηκών, έρχονται καθημερινά σε επαφή με διάφορους κινδύνους (επιμόλυνση από βιολογικούς παράγοντες, άγνωστες συνθήκες στο τόπο του ατυχήματος κλπ), καταπονούνται σωματικά και ψυχολογικά λόγω της φύσης της εργασίας τους, δεν εντάσσονται στα βαρέα και ανθυγιεινά (παρότι η δυνατότητα αυτή υπάρχει για τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα) αλλά ούτε και προβλέπεται η συνταξιοδότηση τους νωρίτερα.

Η όποια ενίσχυση σε οχήματα τα τελευταία χρόνια (ασθενοφόρα/κινητές ιατρικές μονάδες) βασίζεται σε χορηγίες ιδιωτών με αποτέλεσμα συχνά να υπάρχουν προβλήματα με ασθενοφόρα που αντιμετωπίζουν τεχνικά προβλήματα, λόγω της συνεχιζόμενης χρήσης τους, και βγαίνουν εκτός λειτουργίας μιας και οι χορηγίες καλύπτουν την απόκτηση του οχήματος και όχι τα έξοδα συντήρησης.

Τη στιγμή που 12 εργαζόμενοι στο χώρο της υγείας έχουν πεθάνει από την πανδημία, 11 ακόμα βρίσκονται διασωληνωμένοι σε ΜΕΘ, 50 νοσηλεύονται σε κλινικές κορονοϊού και 2000 νοσούν από τον ιό, φαίνεται όσο ποτέ η ανάγκη ενίσχυσης την δημόσιας υγείας. Αν νομίζετε πως θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια να βλέπουμε την κοινωνική βάση να θυσιάζεται για τη διάσωση των κερδών και των συμφερόντων σας, είστε γελασμένοι. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές, το παραϊατρικό προσωπικό και κάθε εργαζόμενη στον κλάδο της υγείας δεν είναι αναλώσιμες. Η προστασία της κοινωνικής βάσης απέναντι στην κρατική αδιαφορία είναι δική μας υπόθεση. Στηρίζουμε στην πράξη τους εργαζόμενους στον χώρο της υγείας, που δίνουν μάχη όλο αυτό το διάστημα, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση νομοθετεί με βάση το κρατικό και καπιταλιστικό συμφέρον, αντιμετωπίζοντάς τους ως απλή στατιστική.

Η συλλογική σωτηρία των ζωών μας είναι η μόνη ατομική ευθύνη που έχουμε

Συλλογική δήλωση ολικών αρνητών στράτευσης για την εντατικοποίηση της οικονομικής καταστολής στην κοινωνική βάση

Μαδρίτη | 17/05/2015 | ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΝΤΙΝΟ ΜΕΛΛΟΝ; | Ψηφιακή διαμαρτυρία με 100 ολογράμματα διαδηλωτών έξω από την Ισπανική Βουλή, ενάντια σε νόμο που απαγορεύει τιςδιαδηλώσεις έξω από το κοινοβούλιο χωρίς άδεια. Οι παραβάτες τιμωρούνται με πρόστιμο μέχρι και 30.000 ευρώ.

Και τώρα τί κάνουμε με τόσα πρόστιμα παντού;

Εισαγωγή

Η συγκυρία της νόσου covid-19 που διανύουμε αποτελεί αναμφισβήτητα μία νέα περίοδο κατά την οποία η κυριαρχία, με άλλοθι έναν ιό, πειραματίζεται σε νέες μεθόδους καταστολής και ετοιμάζεται για την επόμενη μέρα της αντιμετώπισης ακόμη μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης, η οποία βρισκόταν σε φάση όξυνσης εδώ και καιρό.

Η κρατική διαχείριση της πανδημίας της νόσου covid-19 έβγαλε στο προσκήνιο νέα μοντέλα καταστολής και κοινωνικού εκφοβισμού. Σύσσωμα τα media «βομβαρδίζουν» από παντού το κοινό με την πολεμική προπαγάνδα του κράτους, σχετικά με τον νέο πόλεμο που διεξάγει το έθνος ενάντια σε έναν αόρατο εχθρό. Τα στρατιωτικά διατάγματα καθημερινά ορίζουν πλέον την νέα κανονικότητα των υποτελών : απαγορεύσεις κυκλοφορίας, ειδικές άδειες για τις μετακινήσεις (γραπτές βεβαιώσεις και ηλεκτρονικά εξοδόχαρτα σε μορφή sms), υποδείξεις συμπεριφοράς με αδιανόητες τεχνικές υπο-λεπτομέρειες που επανακαθορίζουν τις σχέσεις και τις συμπεριφορές των ανθρώπων (τήρηση αποστάσεων, χρήση μάσκας παντού, ακόμη κι αν είσαι μόνος, αποφυγή αγκαλιάς και αντικατάσταση της χειραψίας με “rap μπουνίτσες” κλπ). Η νέα κανονικότητα επιβάλλεται με άφθονο φόβο για την ίδια μας την ύπαρξη, πασπαλισμένη με το δήθεν ενδιαφέρον των κρατικών λειτουργών για την υγεία μας. Βέβαια, όπου δεν πιάνει αυτή η «καραμέλα», τα νέα κατασταλτικά και εισπρακτικά μέτρα διαχέονται στην επικράτεια με τρομερό αστυνομικό ζήλο και αφορούν στους πάντες. Η επιβολή διοικητικού προστίμου σε όποιον δεν εναρμονίζεται με τις υποδείξεις υπουργών και επιστημόνων, αποτελεί την αιχμή του δόρατος αυτής της νέας κανονικότητας. Πρόκειται για ένα νέο κατασταλτικό μέτρο που συμπληρώνει άλλα πιο παραδοσικά μέσα, όπως το μικρόφωνο του δημοσιογράφου και το γκλόμπ του μπάτσου.

Πόσο, όμως, νέο είναι άραγε; To διοικητικό πρόστιμο που απειλεί όποιον ξεμυτίζει από το σπίτι του βγήκε από τα ντουλάπια του μιλιταρισμού, καθώς εδώ και μία δεκαετία επιβάλλεται σε όποιον αρνείται τον δολοφονικότερο μηχανισμό του κράτους, σε όποιον αρνείται να καταταγεί στον ελληνικό στρατό, στους ανυπότακτους, δηλαδή, και στους Ολικούς Αρνητές Στράτευσης. Η παραβίαση της απαγόρευσης κυκλοφορίας -που συνοδεύεται από πρόστιμο- αποτελεί, ουσιαστικά, την παράβαση ενός στρατιωτικού νόμου, ο οποίος πλέον έχει πάψει να αφορά μονάχα στα στρατόπεδα κι όσους τα στελεχώνουν. Πλέον όλη η κοινωνία είναι εν δυνάμει στρατόπεδο, αφού πρώτα έγινε νοσοκομείο.

Το παρόν κείμενο είναι γραμμένο από Ολικούς Αρνητές Στράτευσης που έχουν στα φορολογικά τους μητρώα χρέη χιλιάδων ευρώ από διοικητικά πρόστιμα του Στρατού. Επιχειρεί να μεταφέρει την όποια εμπειρία υπάρχει γύρω από αυτό σε ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια, μιας και πλέον είναι κάτι που μας αφορά όλους/ες. Σαν Ολικοί Αρνητές Στράτευσης σταθήκαμε απέναντι στα 6χίλιαρα πρόστιμα με βάση την αλληλεγγύη, κινηθήκαμε με συλλογικούς όρους και εξ αρχής αρνηθήκαμε την αποπληρωμή τους. Τα 300άρια που αφορούν στις μετακινήσεις λόγω covid, είδαμε σε δύο ημέρες με συμπυκνωμένα νοήματα (17 Νοέμβρη 2020 & 6 Δεκέμβρη 2020) να μετατρέπονται σε μέτρο καταστολής ενάντια στις διαδηλώσεις.

Αυτή η νέα κανονικότητα εκτιμούμε ότι ήρθε για να μείνει και θα αποτελέσει τη νέα πρόκληση, όχι μόνο όσων ακόμα αγωνίζονται, αλλά όσων θα επιχειρούν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια. Ευελπιστούμε με το παρόν κείμενο να συνεισφέρουμε στον προβληματισμό “και τώρα τί κάνουμε με τόσα πρόστιμα παντού;”, προτρέποντας, ταυτόχρονα, στη συλλογική αντιμετώπισή τους.

2010: Τα εγκαίνια της οικονομικής καταστολής

Τον Σεπτέμβρη του 2010, ο τότε υπουργός εθνικής άμυνας Βενιζέλος καταθέτει στη Βουλή νομοθετική ρύθμιση (Ν.3883/2010,ΦΕΚ Α 167/24.9.2010) με την οποία καταργείται η ποινή της επιβολής πρόσθετης στρατιωτικής θητείας για τους ανυπότακτους και αντικαθίσταται με την επιβολή ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΤΙΜΟΥ. Οι Υπουργοί Οικονομικών και Εθνικής Άμυνας θα καθορίσουν στη συνέχεια κατά το δοκούν το ύψος του ποσού και τη διαδικασία είσπραξής του μέσω μίας κοινής υπουργικής απόφασης (μία διαδικασία που ολοκληρώνεται «αυτόνομα» από τους συναρμόδιους υπουργούς, δίχως το πέρασμα και την ψήφιση των ρυθμίσεων από το αρμόδιο τμήμα του κοινοβουλίου). Στις 05/04/2011 δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Β’ 517/2011 η κοινή υπουργική απόφαση (ανακοινωμένη επίσημα από την ιστοσελίδα του ΥΠΕΘΑ από τις 10/01/11) σχετικά με τον καθορισμό του ύψους του χρηματικού προστίμου που επιβάλλεται στους ανυπότακτους και τους λιποτάκτες. Το ύψος του προστίμου καθορίζεται στα 6.000 ευρώ, με μηνιαίο τόκο προσαύξησης 1% και ρυθμίζεται η διαδικασία της επιβολής του. Η εφαρμογή του ξεκινάει άμεσα και τα στρατολογικά γραφεία ξεκινούν να αποστέλλουν το πρόστιμο στις εφορίες των ανυπότακτων, όπου η κάθε ΔΟΥ θα είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για τη βεβαίωση και την είσπραξή του. Το πρόστιμο επιβάλλεται ξέχωρα από τις όποιες μηνύσεις και στρατοδικεία μπορούν να εκκρεμούν για το πλημμέλημα της ανυποταξίας. Από τότε έως σήμερα δεκάδες εξαχίλιαρα έχουν επιβληθεί σε όσους αρνούνται να καταταγούν, με αρκετούς από εμάς να μετράμε στα φορολογικά μας μητρώα διπλή ή και τριπλή επιβολή προστίμου, μιας και η ανυποταξία θεωρείται διαρκές αδίκημα, πράγμα που επιτρέπει στον κρατικό παράγοντα να επιβάλλει επαναλαμβανόμενες κυρώσεις σε ποινικό και οικονομικό επίπεδο.

Κοινωνικό-οικονομικές επιπτώσεις

Όπως κάθε άλλο διοικητικό πρόστιμο, όπως π.χ. μια κλήση της τροχαίας, εάν δεν εξοφληθεί άμεσα, περνάει στην εφορία και από εκεί εκκρεμεί ως χρέος, με τις επακόλουθες συνέπειες που επιφέρει ένα βεβαιωμένο χρέος προς το ελληνικό δημόσιο. Γεγονός που ισχύει και με τα τωρινά Corono-Πρόστιμα. Η εφορία δεσμεύει αυτομάτως τραπεζικούς λογαριασμούς, παύει την έκδοση φορολογικής ενημερότητας και δύναται να κατάσχει περιουσιακά στοιχεία. Έτσι δημιουργείται αφόρητη πίεση στην καθημερινότητα εξαιτίας των διαφόρων εμποδίων που ανακύπτουν: άμεση κατάσχεση από τον τραπεζικό λογαριασμό ποσών άνω των 1250 ευρώ που μπορούν να δικαιολογηθούν σαν αμοιβές εργασίας, επιδόματα ή συντάξεις (εφόσον κανείς μετατρέψει τον λογαριασμό του σε ακατάσχετο)· αδυναμία έκδοσης παραστατικών για όσους/ες δουλεύουν με μπλοκάκι· άμεση κατάσχεση από τον τραπεζικό λογαριασμό κάθε ποσού (από το πρώτο ευρώ!) που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί σαν αμοιβή εργασίας, επίδομα ή σύνταξη· ουσιαστική αδυναμία αποδοχής κληρονομιάς μιας και εκκινεί αυτόματα η διαδικασία κατάσχεσης· αδυναμία μεταβίβασης περιουσιακών στοιχείων· αδυναμία σύναψης τραπεζικού δανεισμού· αυτόματη κατάσχεση οποιασδήποτε επιστροφής φόρου. Παρόλο που ο κατάλογος μπορεί να διευρυνθεί, δεν προβαίνουμε στην παράθεση αυτής της λίστας για να εκφοβίσουμε, αλλά για να αναδείξουμε την κρατική εκδικητικότητα προς αυτές/ούς που δε συμμορφώνονται “προς τας υποδείξεις”. Αξίζει, τέλος, να αναφερθούμε στον ξεκάθαρο ταξικό χαρακτήρα των προστίμων. Ας αναλογιστούμε ότι μόνο ένα Corono-Πρόστιμο αγγίζει στο 55% περίπου του κατώτατου μηνιαίου μισθού!

Πολιτική συγκυρία της περιόδου εμφάνισης των διοικητικών προστίμων στους ανυπότακτους

Η χρονική συγκυρία μέσα στην οποία νομοθετήθηκε και πρωτοεφαρμόστηκε ο νόμος για το εξαχίλιαρο δεν ήταν άσχετη από τις τότε ραγδαίες αλλαγές που προωθούσαν οι ελίτ σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, αλλάζοντας άρδην τον τρόπο που θα αντιλαμβανόμασταν μετέπειτα την επιβίωσή μας. Το κράτος είχε ήδη περάσει σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης και στην εποχή των απανωτών προγραμμάτων δομικής αναπροσαρμογής, με στόχο το ξεμπούκωμα του ελληνικού καπιταλισμού και την κατά το δυνατόν επιστροφή στην κερδοφορία των αφεντικών. Το πρώτο μνημόνιο είχε ήδη ψηφιστεί τον Μάη του 2010, σερβιρισμένο ως το αντίδοτο στην τότε οικονομική κρίση. Ο σχεδιασμός για την οικονομική λεηλασία των αδυνάτων περιλάμβανε από μειώσεις μισθών, συντάξεων, επιδομάτων και ραγδαία αύξηση φόρων, μέχρι μαζικές απολύσεις και κατασχέσεις κινητής και ακίνητης περιουσίας. Η οικονομική μας αφαίμαξη, ως μέθοδος μεταφοράς των δυσκολιών των καπιταλιστών στις πλάτες των κατώτερων κοινωνικών τάξεων, συμπληρώθηκε με χαράτσια, τόκους και πρόστιμα. Οι κοινωνικοί αγώνες που δόθηκαν απέναντι σε όλα αυτά, όπως το μπλοκάρισμα πλειστηριασμών, αλλά και η συλλογική άρνηση πληρωμών σε μέσα μαζικής μεταφοράς, σε διόδια και σε χαράτσια της Δ.Ε.Η., αντιμετωπίστηκαν εξίσου εκδικητικά, με επιπλέον βία, νέα κατασταλτικά νομοσχέδια και ποινικές διώξεις. Τα ταραχώδη χρόνια του κύκλου αγώνων 2010-2012 ενάντια στην υποτίμηση και την κρατική λεηλασία, με τις συγκρουσιακές πανεργατικές απεργίες και τις μαζικές και πολύωρες καταλήψεις δρόμων και πλατειών, έδωσαν τη θέση τους σταδιακά σε μία κοινωνική παραίτηση και την αφομοίωση των όποιων τελευταίων διεκδικήσεων από την αριστερο-ακροδεξιά διαχείριση που πουλούσε ελπίδα τον Γενάρη του 2015.

Σε αυτήν την περίοδο παρατηρούμε μία συνολική αναδιάρθρωση της κυριαρχίας, η οποία συνεχώς αναβαθμίζει το οπλοστάσιο της για την πάταξη του εσωτερικού εχθρού και την επιβολή του φόβου και της συλλογικής παραίτησης. Εκτός από αναβάθμιση σε κατασταλτικό και νομικό επίπεδο (νέα κατασταλτικά νομοσχέδια, αύξηση της αστυνομοκρατίας) το κράτος επιχείρησε την αναδιάρθρωσή του σε ψηφιακό επίπεδο, κατορθώνοντας μεγαλύτερο έλεγχο των υπηκόων του. Περνώντας στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή ελέγχου και ολοκληρωτισμού, τα περισσότερα στοιχεία μας καταγράφονται πλέον υποχρεωτικά σε ψηφιακούς προσωπικούς κωδικούς (ΑΜΚΑ, ΑΦΜ) άμεσα διασυνδεμένων σε μεγάλες υπολογιστικές πλατφόρμες (gsis, taxisnet, efka κλπ), ενώ οι περισσότερες δραστηριότητές μας (υποχρεωτική κατάθεση φορολογικής δήλωσης, υποχρεωτική μισθοδοσία και συναλλαγές μέσω τράπεζας, ψηφιακός ιατρικός φάκελος) είναι on line προσβάσιμες σε πολλούς καλοθελητές (τραπεζίτες, εφοριακοί, αστυνομικοί, εισαγγελείς, καθώς και την πρόσφατα σχηματισμένη στα χρόνια της κρίσης Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων). Με το πάτημα ενός κουμπιού μπορούν όλοι αυτοί να δεσμεύουν λογαριασμούς και περιουσιακά μας στοιχεία. Κάτι που αναπόφευκτα οδηγεί τον καθένα στην εσωτερίκευση του φόβου και της άγνοιας για το μέλλον του/της. Στο μάταιο και ατέρμονο κυνήγι αποπληρωμής δόσεων και φόρων, το ψηφιακό πανοπτικόν -που σύντομα θα διασυνδεθεί με τις νέες ψηφιακές ταυτότητες και το ψηφιακό πιστοποιητικό υγείας- μάς θέλει πειθήνιους και υπάκουους. Κυρίως, μάς θέλει εξατομικευμένους κι αδύναμους να αντιληφθούμε τις αναδιαρθώσεις που συντελούνται στο παραγωγικό/καταναλωτικό μοντέλο που επιβάλλει η 4η βιομηχανική επανάσταση.

Απαντήσεις και αντιστάσεις απέναντι στα πρόστιμα, τις απαγορεύσεις, την επιβολή

Το δίχτυ της καταστολής ήταν διαχρονικά απλωμένο γύρω από τους Ολικούς Αρνητές Στράτευσης, οι οποίοι είχαν και έχουν να αντιμετωπίσουν μια σωρεία επιθέσεων για την πολιτική τους επιλογή να μην υπηρετήσουν έναν από τους πιο δολοφονικούς μηχανισμούς του κράτους και των αφεντικών. H επιβολή του εξαχίλιαρου ήρθε, τότε, ως ένα ακόμα όπλο στην φαρέτρα των στρατοκρατών. Κι αν πριν 10 χρόνια ο μικρός αριθμός των Ολικών Αρνητών καθιστούσε την οικονομική καταστολή των πολιτικών επιλογών τους περιθωριακό ζήτημα στις παρυφές του α/α/α χώρου, σήμερα η οικονομική καταστολή της πλέον διαδεδομένης κινηματικής πρακτικής, δηλαδή της διαδήλωσης, αφορά πρακτικά όλες και όλους που αγωνίζονται. Απ’ την πλευρά μας, οφείλουμε να καταθέσουμε δημόσια τους τρόπους που επιλέξαμε να ακολουθήσουμε για να αντιμετωπίσουμε την τότε πρωτόγνωρη συνθήκη του 2010. Όλες οι απαντήσεις είχαν στον πυρήνα τους το τρίπτυχο: ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ, ΑΝΤΙΘΕΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΑ.

Εξ αρχής προτάχθηκε η ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ του διοικητικού προστίμου και η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ των συνεπειών αυτής της πολιτικής μας απόφασης. Αυτό σήμαινε την ανταλλαγή σκεπτικών, τη διερεύνηση προβληματισμών και την εξεύρεση λύσεων σε συλλογικό επίπεδο: η δυνατότητα μεταβίβασης της όποιας ατομικής περιουσίας σε κοντινά ή συντροφικά πρόσωπα, η διερεύνηση λύσεων για την τακτοποίηση εκκρεμοτήτων σε επαγγελματικά ζητήματα, συναλλαγές με τράπεζες και άλλους οργανισμούς κ.ο.κ., ήταν μόνο μερικές από τις συζητήσεις που έλαβαν χώρα, ώστε να μπορέσουν να μεταθέσουν το ατομικό βάρος της άρνησης σε συλλογικό επίπεδο. Παράλληλα, για αρκετούς αρνητές, ξεκίνησε ένας κύκλος με -ατομικές μεν, συλλογικά επεξεργασμένες δε- προσφυγές σε Διοικητικά Δικαστήρια, επιχειρώντας την αντιπαράθεση και σε νομικό επίπεδο σχετικά με την εγκυρότητα του προστίμου. Μιας και στη δική μας αντίληψη περί διεξαγωγής των αγώνων “ο δρόμος” κατέχει ανώτερη θέση, αρκετές από τις προσφυγές πήρανε δημόσιο και πολιτικό χαρακτήρα, με κείμενα και δράσεις αλληλεγγύης, δημόσια καλέσματα και συγκεντρώσεις έξω από τα δικαστήρια. Οι περισσότερες από αυτές είχαν αρνητική έκβαση, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Οι λίγες θετικές πρωτόδικες αποφάσεις ακυρώθηκαν σε έφεση που άσκησε το δημόσιο. Πλέον, όμως, έχει χτιστεί ένα σύνολο επιχειρημάτων νομικής φύσης σχετικά με τον εκδικητικό, αντιδικονομικό και αντισυνταγματικό χαρακτήρα του προστίμου, ενώ κάποιες προσφυγές βρίσκονται στο ανώτατο ευρωπαϊκό επίπεδο εκδίκασης, αναμένοντας απόφαση.

Κατά κύριο λόγο οι προσφυγές αποτέλεσαν ένα πεδίο όπου επιδιώξαμε να ανοίξουμε κοινωνικά το ζήτημα των προστίμων, κι αυτό μερικές φορές έγινε σε μεγάλο βαθμό. Σε συνδυασμό με διάφορα παράλληλα στρατοδικεία που “έτρεχαν”, τα τελευταία χρόνια έγιναν δεκάδες δημόσιες παρεμβάσεις για τη νέα οικονομική καταστολή και οι περισσότερες αφορούσαν στον χώρο που υλοποιείται αυτή, δηλαδή τις εφορίες. Στις παρεμβάσεις στις Δ.Ο.Υ. επιχειρήθηκε η ανάδειξη των φυσικών αυτουργών της οικονομικής καταστολής, όπου το κάθε πρόστιμο εγκρίνεται, υπογράφεται και επιβάλλεται από συγκεκριμένους ανθρώπους που υπηρετούν σε συγκεκριμένα γραφεία. Ένα από αυτά είναι και τα γραφεία των διευθυντών των Δ.Ο.Υ.. Επίσης, στα περισσότερα κείμενα τονιζόταν το ενδεχόμενο κοινωνικό άπλωμα αυτής της ειδικής μορφής της καταστολής, προς άλλες κοινωνικές ομάδες πέραν των ανυπότακτων. Παράλληλα αναδεικνυόταν το γεγονός πως η οικονομική καταστολή είχε ήδη εφαρμοστεί ευρέως σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Με λύπη μας βλέπουμε στις μέρες μας να επιβεβαιώνονται οι φόβοι που εκφράστηκαν.

Σε αυτές τις προσφυγές αποδείχτηκε περίτρανα η συνεργασία των δικαστικών μηχανισμών με όλους τους συνεργαζόμενους που αφορούν στο πρόστιμο (στρατό, αστυνομία, εφορία). Σε κάποιες περιπτώσεις οι δικαστές δε δίστασαν να απαντήσουν μέχρι και ότι το ύψος του προστίμου δεν είναι τέτοιο ώστε να βλάπτει μη αναστρέψιμα έναν άνεργο ή έναν μισθωτό(!), τη στιγμή που τα 6.000 ήταν κάτι παραπάνω από το ετήσιο εισόδημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων. Στην ουσία επικύρωσαν με τις αποφάσεις τους τη νομική υπόσταση του προστίμου, κάτι το οποίο δεν έριξε από τα σύννεφα τους Ολικούς Αρνητές Στράτευσης. Το κοινό συμπέρασμα πως, εν τέλει, οι αποφάσεις εμφορούνταν από το ίδιο πολιτικό κίνητρο που είχαν στο μυαλό τους όσοι νομοθέτησαν το πρόστιμο, οδηγεί σε κάποια χειροπιαστά συμπεράσματα, τα οποία απαιτούν κοπιαστική προσπάθεια για την αναίρεση των αρνητικών συνεπειών τους:

  • Η αδυναμία συγκρότησης ενός πραγματικά μεγάλου, με ποσοτικούς και ποιοτικούς όρους, κινήματος Ολικών Αρνητών Στράτευσης δε δημιουργούσε παρά ελάχιστη πίεση στην απέναντι πλευρά. Σήμερα το κράτος, με την ευρεία επιβολή προστίμων, χτίζει από μόνο του το μεγάλο εύρος του δυνητικού του αντιπάλου. Το αν αυτός ο αντίπαλος θα συγκροτηθεί και με ποιους όρους είναι ένα μεγάλο ζήτημα.
  • Η υπαγωγή της επιχειρηματολογίας μας στη νομική σφαίρα δεν μπορεί παρά να είναι συμπλήρωμα του πολιτικού αγώνα. Η αναίρεση των κεντρικών αποφάσεων του κράτους από ένα δικαστήριο είναι, μάλλον, ουτοπικό σενάριο, ειδικά εάν η κοινωνική νηνεμία δεν ασκεί κανενός είδους πίεση σε όσους νομοθετούν και δικάζουν. Διεκδικήσεις για την ακύρωση των προστίμων που θα εξαντληθούν στον “δικαιωματισμό” έχουν εκ των πραγμάτων κοντά ποδάρια. Το ευρισκόμενο σε κατασταλτικό ντελίριο ελληνικό κράτος μπορεί και επικυρώνει μέσω αποφάσεων του ΣΤΕ την ουσιαστική αναστολή (μιας και για την τυπική θα έπρεπε να αυτοανακηρυχθεί σε κατάσταση πολιορκίας) άρθρων του Συντάγματος που αφορούν στην κυκλοφορία, στη συνάθροιση και τη διαδήλωση. Σε ένα διοικητικό πρόστιμο θα δυσκολευόταν;
  • Η μετά πλήρους γνώσης και συνείδησης ανάληψη των ευθυνών που προκύπτουν από τη συμμετοχή και δέσμευση σε έναν πολιτικό αγώνα, είναι το θεμέλιο της όποιας αγωνιστικής συμπεριφοράς. Μπροστά στην απαγγελία των συνεπειών, που όλες μας γνωρίζαμε πως ήδη υπάρχουν προτού κάνουμε την πολιτική μας επιλογή, οφείλουμε να μην αφήσουμε χώρο για οπισθοχωρήσεις, παλινωδίες, μετάνοιες, ανακλήσεις και διαχωρισμούς. Στην κυριολεκτικά πολεμική συνθήκη που ζούμε, η σταθερότητα, η συνέπεια και η συνέχεια στην όποια μας επιλογή (από το απλό κατέβασμα στον δρόμο -που στις μέρες μας έπαψε να είναι απλό-, έως αυτές που σε ακολουθούν για μια ζωή -όπως η Άρνηση Στράτευσης) οφείλουμε να συγκροτούμε συλλογικά και σοβαρά το υπόβαθρο της αδιαλλαξίας μας. Οι ιδέες τύπου “θα κάνουμε ένα πάρτυ για το 6χίλιαρο/300άρι”, εμπεριέχουν άκριτα τη λογική της μετάθεσης των συνεπειών μιας δικιάς μας πράξης στις… τσέπες τρίτων. Κανένας αγώνας δε δόθηκε χωρίς συνέπειες.
  • Η κινηματική αλληλεγγύη με τη μορφή της οικονομικής ενίσχυσης έχει φτάσει αρκετές φορές στα όριά της και ίσως είναι τώρα η στιγμή, αντί για ατέρμονους μεταξύ μας εράνους, να τολμήσουμε τη ΜΑΖΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ. Αντί να ψάχνουμε να βρούμε λεφτά για να πληρώνουμε στο κράτος, να ψάξουμε να βρούμε τρόπους για να διεκδικήσουμε ευρύτερα πολιτικά και κοινωνικά την ΟΛΙΚΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΙΜΩΝ, του στρατού, της αστυνομίας, της εφορίας, του δημοσίου, των τραπεζών.
  • Η μη συγκρότηση σοβαρών πολιτικών σωμάτων αντίστασης και αγώνα, χωρίς διάρκεια και μαχητικότητα, που θα αναλύουν ρηχά και δε θα κατοχυρώνουν πραγματικά ανταγωνιστικές θέσεις/πρακτικές προς αυτές που εκφράζει η κρατική ιδεολογία (σε όλες τις αποχρώσεις) θα έχουν δυστυχώς να αντιμετωπίσουν έναν μελλοντικά οξυμμένο κίνδυνο αφομοίωσης και μεσολάβησης. Μη μας φανεί περίεργο εάν ο αυριανός Σύριζα, που ουσιαστικά σήμερα αναπαράγει με ροζ κορώνες την πολεμική/αναδιαρθρωτική ρητορική του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού, υποσχεθεί διαγραφή των προστίμων ώστε να ψαρέψει στα κινηματικά νερά. Το έκανε το 2015, γιατί να διστάσει να το κάνει -αυτός ή ένας κλώνος του- ξανά στο μέλλον;

Τα γεγονότα της 17ης Νοέμβρη και της 6ης Δεκέμβρη σε όλη τη χώρα δεν αφήνουν χώρο για παρερμηνείες. Η άκριτη αποδοχή των υγιειονομικών δογμάτων της κυριαρχίας στρώνει το έδαφος για την εφαρμογή των κατασταλτικών πολιτικών που απαιτεί ένας εν κρίση καπιταλισμός που αναδιαρθρώνεται εκ βάθρων. Οι αναρτήσεις selfie με χαρτοπανώ γραμμένα στο χέρι ή οι ψηφιακές “διαδηλώσεις” των ολογραμμάτων μας γύρω από κυβερνητικά κτίρια δεν είναι παρά ακόμα μια ακίνδυνη έκφανση της λογικής του “όλοι μαζί χωριστά”.

Το διακύβευμα σήμερα αφορά στον πυρήνα της πολιτικής μας αγωνιστικότητας: θα μπορούμε ενσώματα και συλλογικά να βρισκόμαστε στους δρόμους για να αγωνιζόμαστε; Η’ θα χαθούμε στην εκούσια ψηφιακή μας απομόνωση, παραλυμένοι από τον φόβο ενός αόρατου εχθρού και ενός προστίμου που “βγάζει μάτια”;

Ολικοί Αρνητές Στράτευσης από Χανιά, Ηράκλειο, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Γιάννινα

Δεκέμβρης 2020

Ανακοίνωση για τις συλλήψεις των 2 συντρόφων μας

Σήμερα το πρωί οι 2 σύντροφοί μας, που συνελήφθησαν για τις παρεμβάσεις στο γραφείο του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Κ. Γκιουλέκα, της 4ης Υγειονομικής Περιφέρειας Θεσσαλονίκης και της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα. Από το πρωί μέλη της συλλογικότητάς μας αλλά και άλλοι σύντροφοι και συντρόφισσες βρέθηκαν στο πλευρό των συλληφθέντων παρά τα ελεγκτικά μέτρα και τις απαγορεύσεις με την αστυνομία να προχωρά σε συνεχείς ελέγχους μέσα και έξω από το μέγαρο, την προσαγωγή μιας συντρόφισσας μας και την επιβολή 4 διοικητικών προστίμων.

Οι κατηγορίες που βαραίνουν τους 2 συλληφθέντες είναι η απλή φθορά για τα γραφεία της Ν.Δ. και της Υγειονομικής Περιφέρειας, διακεκριμένη φθορά για τα γραφεία της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, απείθεια λόγω άρνησης υποβολής σε δακτυλοσκοπικό και φωτογραφικό έλεγχο και 2 διοικητικά πρόστιμα για παραβίαση των περιοριστικών μέτρων λόγω Covid-19. Οι σύντροφοι παραπέμφτηκαν σε αυτόφωρο τριμελές πλημμελειοδικείο, όπου και πήραν αναβολή.

Το κράτος καταστέλλει με τον πιο ξεκάθαρο και ξεδιάντροπο τρόπο την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη, την ίδια στιγμή που αδιαφορεί πλήρως για τη λήψη ουσιαστικών μέτρων πρόληψης και αντιμετώπισης της πανδημίας. Και αυτό καταγράφηκε με τον πιο πρόδιλο τρόπο στις συνθήκες κράτησης και μεταγωγής των συντρόφων μας, μέσα στο δικαστικό μέγαρο. Ανάμεσα στους σημερινούς συλληφθέντες που οδηγήθηκαν στην αυτόφωρη διαδικασία, υπήρχε ένας κρατούμενος που αποτελούσε επιβεβαιωμένο κρούσμα Covid-19. Η κατάσταση που επικρατούσε ήταν η εξής: την ίδια στιγμή που η εισαγγελέας υπηρεσίας καθυστερούσε τη διαδικασία αρνούμενη να δεχθεί στο γραφείο της τον συγκεκριμένο κρατούμενο λόγω προστασίας της ατομικής της υγείας, ο ίδιος βρισκόταν με όλους τους υπόλοιπους που περίμεναν έξω από το γραφείο. Χωρίς καμία τήρηση αποστάσεων, περίθαλψης και φροντίδας (και όχι απλά απομόνωσης) του ίδιου. Παράλληλα οι μπάτσοι που φρουρούσαν τους συντρόφους μας αρκούνταν σε μια τυπική εικόνα τήρησης των μέτρων φορώντας απλά μάσκες, χωρίς να έχουν γάντια, να απολυμάνουν τις χειροπέδες και να κρατούν αποστάσεις μεταξύ τους αλλά και με τους υπόλοιπους κρατούμενους. Μπορεί οι 2 συντροφοί μας να μην ηρθαν σε επαφή με το κρούσμα, όμως δεν ίσχυε το ίδιο και με όλους τους αλλους κρατούμενους που τίθενται όλο αυτό το διάστημα σε διαρκή έκθεση. Προφανώς για τους μπάτσους και τους δικαστικούς, αποκλειστική ευθύνη τους ήταν η προστασία της εισαγγελέως και κανενός κρατούμενου.

Εμείς από την πλευρά μας θα μείνουνε αμετάκλητοι στις θέσεις μας υπερασπιζόμενοι τις επλογές αγώνα. Από την αρχή της πανδημίας δε βαδίσαμε ουδέποτε ως προς το τέλος, μα προς την αρχή μια νέας κανονικότητας οικονομικής μα πάνω από όλα κοινωνικής κρίσης. Δεν αφήνουμε κανέναν και καμία μόνη της εκτεθειμένη και αβοήθητη μπροστά στην αδηφάγο κρατική και καπιταλιστική θανατοπολιτική. Χτίζουμε δίκτυα αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας για να στηρίξουμε τις κοινωνικές ανάγκες, σπάμε στην πράξη τις απαγορεύσεις και τον έλεγχο, δε σιωπούμε στο μονοπώλιο της κρατικής προπαγάνδας, δε λυγίζουμε παρά τη συνεχή καταστολή που βιώνουμε, είτε μέσα από την εκκένωση της κατάληψης μας είτε από τις συλλήψεις συντρόφων μας και μένουμε ενεργές για να αναδείξουμε τις πραγματικές ευθύνες και τους πραγματικούς ενόχους. Και δεν θα ξεχάσουμε όσους σκότωσε η κρατική αδιαφορία και πολιτική: τους νεκρούς κρατούμενους στις φυλακές, τις νεκρές μετανάστριες στα κέντρα κράτησης, τους νεκρούς εργάτες στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς και όλους όσους άφησαν τη ζωή τους επειδή δε μπόρεσαν να ανταπεξέλθουν σε αυτή συνθήκη. Μια συνθήκη που δημιούργησε το ίδιο το κράτος και ο καπιταλισμός, έτσι ώστε κάποιες από μας να μη χωράμε.

Η συλλογική σωτηρία των ζωών μας είναι η μόνη ατομική ευθύνη που έχουμε

Στον πόλεμο του κράτους και των αφεντικών απαντάμε με πόλεμο

css.php