Τοποθέτηση-χαιρετισμός συντρόφων από το Αμβούργο για την εκδήλωση “Η μάχη του Αμβούργου-το χρονικό δυο κόσμων σε σύγκρουση”

Address to the solidarity conference with the prisoners of the G20 Revolt in Hamburg

(Thessaloniki  16th December 2017)

Dear comrades,

We want to send you this address and tell you about some of the discussions some people had/have after the revolt against the G20 summit in the summer and give some information on the latest development.

To explain a bit the position we speak from, we can say, that we are an informal circle of anarchists which have been active in Hamburg over the last 10 years. We didn’t participate in any official organization or mobilization against the G20 but organized ourselves in our neighborhood before the summits and with our comrades we organized for fighting in the streets.

First of all its good to hear that there is an international awareness of the repression after the G20-Revolt. Often with big mobilization the interest ends in the moment. For us the G20 was another project of power in our city which we organized and intervened against, one step of many steps in the developement of a city of the ritch. But surely its dimensions were bigger than we’re used to. And we are happy that it actually turned in to a situation we think have the characteristics of a revolt. We explained more concretely some of the Hamburg context in which the whole G20 and OSZE summits and resistance against it should be seen (Texts published in the international anarchist correspondence Avalanche (https://avalanche.noblogs.org/post/2017/08/02/avalanche-11-english/). We think for now we want to share some thoughts on the repression and what it means for us.

Repression and Media

Regarding the repression there are different aspects of it. Just after the revolt and even in the days there was a huge wave of media hounding. Nothing to be surprised of but quite a new quality. It is and was again important to see how the media serves the power in producing pictures and fueling the fear of people with their rhetorics. In the case of the revolt against the G20 they talked of civil war and compared Hamburg with actual war scenes. This atmosphere was reproduced a lot in social media and we could experience the power of their manipulation on a high level.

For example it is the case that even people who do have an analysis of the situation reproduced the medias lies about certain events.

So in the end people believed the media instead of talking to other rebels who were actually part of the events on the streets. This fact also had a great impact on the debates or not-debates after the revolt. There was for example some persons from autonomous groups (who presented themselves as spokespersons) who openly distanced themselves from parts of the revolt in the media completely reproducing their lies as well as their analysis. Condemning the fights and looting as senseless and irresponsible violence and talking shit at the expenses of the arrested as it was quite clear that the media atmosphere will serve the judges to condemn the prisoners as hard as possible. It took some weeks until even in public people started questioning the stories of the cops and media. We think it was again a very clear proof of the fact that we need our own independent communication (assemblies. magazines, posters…) and that the media is a tool of power who will never be „on our side“ or „working for us“. In Germany its unfortunately still the fact, that parts of the anti-authoritarian milieu doesn’t have a clear stand against the media.

In the coming days we will experience once again the true face of media. After 2 waves of raids (the first against looters, the second against communists who were brutally arrested at the G20) the special Investigation group „Schwarzer Block“ (Black Block) announced they will publish pictures of rioters and start a public manhunt in December 2017.

Face to face with the Police state

In the half a year of preparation for the G20 summit the state tried to hold the line between installing a huge apparatus of control and on the other side trying to keep a liberal democratic image promising the people all kind of lies like they will not even notice the summit and will not have any serious impact in the city. It seems that quite a lot of people understand that this is a huge lie. Especially as there was direct actions already happening since autumn of 2016 and the potential conflict was notable. So after more and more interventions against the coming summit and the militarization of the neighborhoods and public debates of what is to expect, the police announced, they will „bring all they have and if they need it they will use it.“

The fact that a militarized city full of the whole police apparatus couldn’t prevent the loss of control and a revolt to happen should be a fact interesting for us.

One point in analyzing this could be their obligation to secure the official summit program and participants which made them giving up certain frontlines for quite a while (like it happened in Sternschanze). Also their loss of overview of all the diverse interventions, happening partly simultaneously, made them running from one to another. For us as local anarchists we can say that we trusted in our experiences and knowledge of the terrain and it worked out well to stick to this. Of cause there is all kind of thoughts on how it would have been possible to expand the situation but this is another big question which should be talked about in another moment.

Even today a special investigation group with hundreds of cops working full time on investigating the revolt seems quite desperate.  It seems to be a problem for them to be tied by their bureaucracy and pseudo-democratic image as we also see in a lot of the court cases now. Quite few material is really useable against the accused as at some point it was just chaos in their structures . Also some court cases are obvious show cases to serve the medias and politicians desire of revenge but will not stand the next higher appeal.

But lets not forget that there is thousands of videos and photos from social media which will be used in the future for the manhunt. In the days of this summer the cops put up a platform for snitching citizens to upload their Photos and Videos directly to cops. This development of the culture of denunciation through technology should be considered in our discussions.

Prison and court cases

After the revolt a big assembly was initiated under the title „United we stand“. It is all kind of political groups in Hamburg. There is different groups in the assembly taking care of different aspects of supporting the prisoners. Also there is a mobilization to one of the prisons every first Sunday. Regarding this there is some good work done. Also of cause there is all kind of different interventions in solidarity which are independent from this assembly (Attacks, poster, discussions…).

But the debate on how to be in solidarity with whom, was not able to come to a point because of the diversity of the participating groups of the assembly.

This aspect is one of the most negative aspects to speak about. Unfortunately the blackmail of the state keeping the prisoners in custody worked really well in the context of the media hounding. The justice initiated an unofficial deal which spread between the prisoners. If prisoners would plead guilty and apologize they would be sentenced to bail and could leave the prison. With this strategy unfortunately quite a lot of prisoners distanced themselves from the revolt and agreed with this to the medias picture of drunken senseless rioters which didn’t even know why they were there. Even if there is the position of some people that its just a strategy to lie to the court to leave the prison as soon as possible, we think its sad that we were not able to convince accused rioters to refuse participation in the court cases and rely on the solidarity. There is also a more long text by a ex-prisoner on this question.(https://unitedwestand.blackblogs.org/en/a-short-contribution-to-the-transnational-meeting-at-rote-flora-by-a-former-g20-prisoner/)

For now the first level of court cases against the prisoners are coming to an end. But the court cases against all the people arrested but released are still to come. Also we will see how the public manhunt with pictures will develope.

One of the most important things after a big moment of struggle like this should be to use the experiences made for our coming struggles against power. Lets take all kind of moments as references on our coming paths. Being it experiences of fighting in the streets swell as experiences of prison and repression, and also of cause the relationships formed by the shared mistakes as victories.

Greetings in solidarity

some anarchists from Hamburg

December 2017

Τοποθέτηση-χαιρετισμός της αναρχικής συλλογικότητας Vogliamo tutto e per tutti για την εκδήλωση “Η μάχη του Αμβούργου-το χρονικό δυο κόσμων σε σύγκρουση”

Όταν το καλοκαίρι του 2016 κατά την διάρκεια του No Border Camp της Θεσσαλονίκης, πληροφορηθήκαμε τα καλέσματα για την σύνοδο των G20 στο Αμβούργο της Γερμανίας για τις 6-8 Ιουλίου του 2017 αφενός θεωρήσαμε ότι η χρονική επιλογή για την δημοσιοποίηση των καλεσμάτων ήταν υπερβολική νωρίς και αφετέρου εκφράσαμε τον σκεπτικισμό μας για το εάν θα διεξαχθεί μια τέτοια σύνοδος στο Αμβούργο γενικά και μάλιστα σε μια περιοχή στις παρυφές του St. Pauli, μια από τις πιο γνωστές πολιτικοποιημένες γειτονιές της Ευρώπης. Επιπλέον, έχοντας την εμπειρία παλαιότερων διεθνών ραντεβού αλλά και την επίγνωση του εκφυλισμού του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης, οι προσδοκίες ήταν στο ναδίρ. Παρόλο την εντεινόμενη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος τόσο σε διεθνές όσο και σε τοπικό επίπεδο, η κινηματική μας ανάλυση στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή ήταν ανάλυση ήττας και ανασύνταξης παρά επεξεργασίας ενός επιθετικού σχεδίου με διεθνή χαρακτηριστικά και ανοίγματα. Η σύνοδος των G20 στο Αμβούργο, αποτελούσε ένα μη γεγονός για το ελληνικό κινηματικό γίγνεσθαι το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2016.
Το Γερμανικό κράτος προσπάθησε να καταστείλει εξαρχής την οργάνωση του ΝoG20 με εκκενώσεις καταλήψεων, παρακολουθήσεις συντρόφων/σσων, μπούκες σε σπίτια, απαγορεύσεις κλπ. Παίρνει όμως δυναμική απάντηση με συνεχείς επιθέσεις και εμπρησμούς σε κτήρια που θα στεγάσουν το G20, αυτοκίνητα αλλά και αστυνομικά τμήματα σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας. Αποκορύφωμα των ενεργειών αυτών είναι το σαμποτάζ σε 13 σιδηροδρομικές γραμμές σε όλη την γερμανική επικράτεια στις 19 Ιουνίου 2017, μερικές εβδομάδες πριν την διεξαγωγή της συνόδου. Την ευθύνη αναλαμβάνει η οργάνωση “Shutdown G20: take Hamburg offline!” η οποία δηλώνει ότι «χτυπώντας τις σιδηροδρομικές γραμμές, καταφέραμε ένα σοβαρό πλήγμα στο νευρικό σύστημα του καπιταλισμού». Όσο πλησιάζει το καλοκαίρι του 2017, αρχίζει να διαφαίνεται ότι οι κινητοποιήσεις του Αμβούργου θα έχουν κόσμο και θα είναι και δυναμικές.
 
 
Στις πρώτες μέρες του Ιούλη του 2017, βρέθηκε στο Αμβούργο κόσμος που κατάφερε να γεφυρώσει με πολύ δημιουργικό τρόπο τις πολιτισμικές και ιδεολογικές του διαφορές στα πλαίσια μιας ευρύτερης κινηματικής διαδικασίας. Συνδυάστηκαν με απόλυτη επιτυχία οι οργανωτικές ικανότητες κάποιων με την μαχητικότητα κάποιων άλλων δίνοντας μια δυναμική απάντηση αντίστασης στους ισχυρούς. Είδαμε μπροστά στα μάτια μας πως αποδιοργανώθηκε μια από τις πιο καλοκουρδισμένες κατασταλτικές μηχανές του πλανήτη και πως ανατράπηκε στην πράξη το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που επιχείρησε να επιβάλλει το γερμανικό κράτος. Και αυτό προφανώς δεν θα μείνει αναπάντητο από το κράτος.

265 σύντροφοι και συντρόφισσες προσήχθησαν κατά την διάρκεια των γεγονότων του Αμβούργο. Δεκάδες από αυτές τις προσαγωγές έγιναν συλλήψεις. Τρείς μήνες μετά την σύνοδο 27 ακτιβιστές παρέμεναν προφυλακισμένοι. Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι δύο γεγονότα τραυμάτισαν ανεπανόρθωτα το πρεστίζ των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών και των κατασταλτικών μηχανισμών. Αφενός το ταυτόχρονο σαμποτάζ σε σιδηροδρομικές γραμμές σε όλη την Γερμανία μερικές εβδομάδες πριν την σύνοδο και αφετέρου οι ανεξέλεγκτες επιθέσεις στην εμπορική περιοχή της Αλτόνα νωρίς το πρωί της Παρασκεύης, 7 Ιουλίου. Οι ενέργεις αυτές ήταν ένα σινιάλο σε όσους αγωνίζονται σε όλη την Ευρώπη ότι είναι εφικτό να καταφέρουμε σοβαρά και μαζικά χτυπήματα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο και να συντονίσουμε πολύπλοκες και πολυπληθείς δράσεις κάτω από την μύτη των πιο σύγχρονων μεθόδων και υποδομών καταστολής. Αυτό δεν θα μπορούσε παρά να δημιουργήσει γενικευμένη ανησυχία στις αρχές.

Για αυτό και το γερμανικό κράτος έχει επιδοθεί σε μια λυσσαλέα προσπάθεια καταστολής του κινήματος στην χώρα αλλά κάνοντας και απέλπιδες προσπάθειες να συνεργαστεί με αντίστοιχες υπηρεσίες σε άλλες χώρες του ευρωπαικού βορρά. Σχεδόν αμέσως μετά την σύνοδο ασκείται αστυνομική πίεση και διαρρέουν απειλές για γνωστές καταλήψεις του Αμβούργου και του Βερολίνου όπως η Rote Flora αλλά και οι Rigaer και Friedel 54. Στις 25 Αυγούστου, λαμβάνει χώρα και η πρώτη εκδικητική επίδειξη κατασταλτικής δύναμης και συμβολισμού με το κλείσιμο του γερμανικού σάιτ αντιπληροφόρησης Linksunten. Ταυτόχρονα, μπάτσοι μπουκάρουν σε σπίτια στο Freiburg και κατάσχουν υπολογιστές και τραμπουκίζουν φερόμενους/ες διαχειριστές/ριες της σελίδας με την κατηγορία ότι «η ιστοσελίδα στοχεύει στην καταστροφή του γερμανικού συντάγματος». Κατά την διάρκεια του φθινοπώρου γίνονται συνεχείς επιδρομές σε σπίτια συντρόφων, στέκια και καταλήψεις σε όλη την Γερμανία. Αποκορύφωμα είναι η τελευταία εισβολή μπάτσων τα ξημερώματα της 5ης Δεκεμβρίου σε 24 διαφορετικά κτίρια σε οχτώ διαφορετικά κρατίδια της Γερμανίας όπου ξανά κατασχέθηκαν υπολογιστές, τηλέφωνο και εξωτερικοί δίσκοι. Το γερμανικό κράτος φτάνει μέχρι και να μπλοκάρει τον τραπεζικό λογαριασμό για την οικονομική στήριξη φυλακισμένων της ομάδας νομικής βοήθειας στο Αμβούργο.

Η απάντηση σε αυτά τα κύματα καταστολής είναι μία: αλληλεγγύη, αλληλεγγύη, διεθνής αλληλεγγύη! Είναι καιρός να μεταφράσουμε τις οργανωτικές μας ικανότητες, την μαχητικότητα μας, τις προσωπικές και πολιτικές μας σχέσεις σε ένα κύμα στήριξης, αυτό-οργάνωσης και αλληλεγγύης. Τα γεγονότα του Αμβούργου μας δείχνουν τον δρόμο και δημιουργούν αισθήματα αισιοδοξίας για το κινηματικό μας μέλλον και αποτελούν την καλύτερη αφορμή για αντιστροφή του κλίματος ματαιότητας και ηττοπάθειας. Είναι στο χέρι μας να μην τα αφήσουμε να γίνουν μια όμορφη παρένθεση σε μια περίοδο κινηματικής άμπωτης και διαχείρισης ήττας. Να μην αφήσουμε την καταστολή να νικήσει. Είναι η ώρα να συνθέσουμε τις δράσεις μας, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση στην κατεύθυνση της συνολικής ανατροπής του κράτους και του καπιταλισμού. Είναι η στιγμή να πιστέψουμε εμείς οι ίδιοι/ες στις ιδέες μας, στις δυνάμεις μας και τις πρακτικές μας. Ας αποτελέσουν τα γεγονότα στο Αμβούργο έμπνευση για όλους τους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους.

Στέλνουμε τους πιο θερμούς μας αγωνιστικούς χαιρετισμούς και αισθήματα στήριξης στους συντρόφους/ες μας στην Γερμανία. Η καταστολή τους δεν μας φοβίζει. Μας εξοργίζει. Γιατί κανένα Αμβούργο δεν τελείωσε ποτέ. Όλα συνεχίζονται στις πόλεις και στις γειτονιές μας με οργάνωση και αγώνα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο για την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση, για ένα κόσμο ισότητας-δικαιοσύνης-αλληλεγγύης-ελευθερίας. Για την αναρχία και τον κομμουνισμό.

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες και διωκόμενους των κινητοποιήσεων ενάντια στη σύνοδο του G20 στο Αμβούργο.
Αλληλεγγύη στους χώρους αγώνα και τις κινηματικές υποδομές που βρίσκονται στο στόχαστρο της καταστολής

αναρχική συλλογικότητα Vogliamo tutto e per tutti

vogliamotutto.espivblogs.net

Από το Μάλμε ως την Θεσσαλονίκη: η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

Τοποθέτηση-χαιρετισμός της συλλογικότητας  SödrⒶ Klubben για την εκδήλωση “Η μάχη του Αμβούργου-το χρονικό δυο κόσμων σε σύγκρουση”

Από το Μάλμε ως την Θεσσαλονίκη: η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

Η SödrⒶ Klubben (SK) είναι μια αναρχική συλλογικότητα από το Μάλμε της Σουηδίας. Πριν τις διαδηλώσεις κατά των G20 στο Αμβούργο, μια Σκανδιναβική δικτύωση δημιουργήθηκε, στην οποία η SK συμμετέχει. Η δικτύωση, που ονομάστηκε Αυτόνομη Σκανδιναβική Επαναστατική Συμμαχία (ΑΣΕΣ) περιλαμβάνει αντικαπιταλιστικές, φεμινιστικές, και αντιφασιστικές οργανώσεις από τις Σκανδιναβικές χώρες. Η ΑΣΕΣ δημιουργήθηκε με αφορμή την σύνοδο των G20 στο Αμβούργο, παρόλα αυτά οι φιλοδοξίες με την δικτύωση αυτή πλέον ξεπερνούν τον αρχικό στόχο: Η ΑΣΕΣ επιδιώκει να διατηρήσει μια διαρκή δικτύωση κοινών δράσεων, ταξιδιών και πολιτικής ζύμωσης. Η διεθνιστική μας φιλοδοξία σημαίνει ότι ξεπερνούμε τα εθνικά μας σύνορα και υλικοποιούμε έναν ακτιβισμό με στόχο την αντίσταση σε κράτος, πατριαρχεία και καπιταλισμό.  
Στις 6-8 Ιουλίου 2017, μέλη της SK, μαζί με εκατοντάδες συντρόφους και συντρόφισσες από όλη την Σκανδιναβία, συμμετείχαν στο κονβόι των λεωφορείων της ΑΣΕΣ αλλά και ΙΧ για το Αμβούργο για να διαδηλώσουν ενάντια στους G20. Με το σλόγκαν “Hamburg G20: welcome to Hell”, η πόλη του Αμβούργου έζησε για τέσσερις μέρες ένα κύμα κινητοποιήσεων άνευ προηγουμένου. Μια ετερογενής και άμορφη μάζα συντρόφων/σσων μετατράπηκε σε μία συγχρονισμένη χορογραφία αντίστασης ενάντια σε κεφάλαιο, κράτος και εξουσία. Οι διαδηλωτές/ριες αποτελεσματικά αντιμετώπισαν το αστυνομικό κράτος που προσπάθησε να επιβάλλει η γερμανική κυβέρνηση στην πόλη. Όλοι και όλες ζήσαμε την συγκλονιστική εμπειρία του πως μία από τις πιο καλοκουρδισμένες κατασταλτικές μηχανές του κόσμου ολοκληρωτικά αποδιοργανώθηκε από άμεσες δράσεις και αποκεντρωμένες επιθέσεις στο Αμβούργο.
Παρόλη την σημαντική απάντηση ενάντια στην καταστολή, 265 σύντροφοι και συντρόφισσες προσήχθησαν από τους/τις οποίους/ες 144 συνελήφθησαν. Στις 5 Δεκεμβρίου, πριν μερικές μέρες, γερμανοί μπάτσοι εισέβαλαν σε παραπάνω από 20 κτίρια, ανάμεσα σε αυτά δύο κοινωνικά κέντρα, σε πολλά Γερμανικά κρατίδια μετά από εντολή της εισαγγελικής έρευνας “Black Bloc”, η οποία διερευνά τις συγκρούσεις κατά την διάρκεια της συνόδου των G20 στο Αμβούργο. Επίσης, σχετικά άμεσα μετά την σύνοδο, το γερμανικό κράτος έδειξε το κατασταλτικό και εκδικητικό του πρόσωπο ανοίγοντας 200 νέους φακέλους και διώκοντας συντρόφους και συντρόφισσες που σχετίζονται με την ιστοσελίδα αντιπληροφόρησης Linksunten, την οποία και έκλεισε.
Ακόμη και εδώ στην Σουηδία, το κράτος φυλάκισε μία συντρόφισσα μετά τα γεγονότα του Αμβούργου και παρενόχλησε δεκάδες από εμάς πριν από την μεγάλη αντιφασιστική συγκέντρωση στο Γκέτεμπορκ, τον Σεπέμβριο του 2017. Πράκτορες των μυστικών σουηδικών υπηρεσιών SÄPO εισέβαλαν στις ζωές και την αξιοπρέπεια πολλών από των συντρόφων/σσων μας, εκθέτοντας τους σε γελοίες ερωτήσεις αναφορικά με την επερχόμενη αντιφασιστική πορεία, μεταδίδοντας φόβο και ανησυχία, με σκοπό να καταστείλουν την αντιστασή μας στου ναζί. Τηλεφώνησαν ή επισκέφτηκαν κόσμο που είναι ενεργός σε αυτόνομες ή αναρχικές συλλογικότητες, συντρόφους και συντρόφισσες που συμμετέχουν στα κοινωνικά κινήματα και αγώνες, όπως τα γεγονότα του Αμβούργου. Παρόλο τις διαφορετικές κατασταλτικές τακτικές διαφορετικών κρατών, παραμένουμε ενωμένοι/ες και δυνατοί/ες. Οι συλλογικές και αντι-ιεραρχικές δράσεις απενεργοποιούν τον φόβο και την απομόνωση.
Οι φυλακισμένοι σύντροφοι και συντρόφισσες χρειάζονται την πολιτική, ηθική και οικονομική μας στήριξη τώρα παρά ποτέ. Τον Νοέμβριου του 2017, η συλλογικότητα μας διοργάνωσε στο Μάλμε πάρτι οικονομικής αλληλεγγύης για τους φυλακισμένους του G20. Αντίστοιχα, χαιρετίζουμε και στηρίζουμε την εκδήλωση αλληλεγγύης που διοργανώνουν οι σύντροφοι και συντρόφισσες από την κατάληψη Terra Incognita στην Θεσσαλονίκη και την εφημερίδα δρόμου Άπατρις στην Αθήνα. Στέλνουμε τους πιο ζεστούς μας χαιρετισμούς στην εκδήλωση “The battle of Hamburg, the chronicle of two worlds in conflict”. Στον δικό μας κόσμο, η διεθνής αλληλεγγύη και η αδιάκοπη αντίσταση ξεπερνάνε τα εθνικά σύνορα και εχθρεύονται την λήθη. Όσο πιο πολύ συνεργαζόμαστε, τόσο πιο δυνατές γινόμαστε! Παρόλο που δεν μπορούμε να βρεθούμε στην εκδήλωση με φυσική παρουσία, θα είμαστε εκεί με την ψυχή μας…

 

Λευτεριά σε όλους/ες τους/τις φυλακισμένους/ες από τα γεγονότα του Αμβούργου και δύναμη σε όσους/ες βρίσκονται κάτω από κρατική εποπτεία τους τελευταίους μήνες
Αλληλεγγύη με το Linksunten και όλα τα κοινωνικά κέντρα και καταλήψεις που δέχτηκαν την επίθεση του γερμανικού κράτους
Κανείς/καμιά δεν είναι ελεύθερος/η μέχρι όλοι/ες να είμαστε ελεύθεροι/ες

 

SödrⒶ Klubben

sodraklubben@riseup.net

From Malmö to Thessaloniki: solidarity is our weapon

SödrⒶ Klubben (SK) is an anarchist collective with members of different ideological backgrounds based in Malmö, Sweden. Prior to the G20 protests in Hamburg a Nordic revolutionary network took form, which SK is part of. The network, called Autonomous Nordic Revolutionary Alliance (ARNA), consists of anti-capitalist, feminist and antifascist groups from the Nordic countries. ARNA was formed in anticipation of the G20-meeting in Hamburg, however the ambition moved far beyond this: ARNA hopes to create a lasting network for joint action, logistics and political discussion. Our internationalist ambition means that we move beyond borders in our activism to create a joint resistance against state, patriarchy and capitalism.
On 6-8 July 2017, members of SK, together with hundreds of people from all across the Nordic countries, drove in a caravan of “ARNA busses” but also individual cars to Hamburg to protest against the G20. Under the motto “Hamburg G20: welcome to Hell”, the city of Hamburg experienced an unprecedented wave of protests against the world’s powerful for four days. A heterogeneous and formless mass of activists turned into a synchronized choreography of resistance against capitalism, state, and authority. Activists effectively confronted the police state that the German government attempted to impose in the city. We experienced how one of the world’s most well-oiled suppressive apparatus was totally disorganized by direct action and decentralized attacks in Hamburg.
However and despite the important counter-attack against repression, 265 comrades were detained of which 144 of them were arrested. On December 5, German cops raided more than 20 buildings, among them two social centers, in several German states by order of the special investigation unit “Black Bloc”, which is investigating the clashes during the G20 summit in Hamburg. Also, early after the G20 protests the German state practiced its repressive and revengeful tactics by opening 200 new files and prosecuting comrades involved with the counter-information site Linksunten, which was also shut down. Even in Sweden, the state imprisoned one of our comrades after the events in Hamburg and harassed several of us before the antifa demonstration in Gothenburg in September 2017. Agents of the Swedish security service SÄPO intruded in the lives and integrity of many of our comrades by exposing them to ridiculous questions about the upcoming antifa demo, spreading uncertainty and fear, hoping to repress our resistance against the nazis. They called/visited and harassed people that have been active in autonomous/anarchist groups, activists who have participated in social movements and social struggles, such as the events of Hamburg. Despite the different repressive tactics held by different states, we stand together united and grow stronger. Collective anti-hierachical activities de-activate fear and isolation.

Our imprisoned comrades are in need of political, ethical and economic support now more than ever. In November, our group organized a solidarity party with the G20 prisoners in Malmö. In the same manner, we salute and fully support the solidarity event organized by our comrades from the squat Terra Incognita in Thessaloniki and the Apatris newspaper in AthensWe are sending our warmest greetings to the event “The battle of Hamburg, the chronicle of two worlds in conflict”. In our world, global solidarity and incessant resistance go beyond national borders and stand against obliviousness. The more interconnected, the more powerful we get. Although we cannot attend the event in person, we are there in spirit.

Freedom to all G20 prisoners and strength to all who have been under state surveillance the last months!
Solidarity with Linksunten and all social centers and squats that have been raided by the German state
None is free until we are all free!

 

SödrⒶ Klubben

sodraklubben@riseup.net

Παρεμβάσεις αλληλεγγύης στους αγώνες των κρατουμένων

 

Με αφορμή τον αγώνα των κρατουμένων ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα αλλά και την απεργία πείνας των μελών του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη και Πόλας Ρούπα κολλήθηκαν στράτσα σε διάφορα μέρη της πόλης.

Αλληλεγγύη στον αγώνα των κρατουμένων ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα.

Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων των απεργών πείνας-μελών του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη και Πόλας Ρούπα.

 

Εκδήλωση: Η μάχη του Αμβούργου-το χρονικό δύο κόσμων σε σύγκρουση

 

Εκδήλωση με τη συμμετοχή συντρόφισσας από την καμπάνια “united we stand” για την αλληλεγγύη στου φυλακισμένους και διωκόμενους της συνόδου κορυφής στο Αμβούργο.

Σάββατο 16 Δεκέμβρη, στις 18:00 στην κατάληψη Terra Incognita

Κάτω τα ξερά σας από τους ολικούς αρνητές στράτευσης

Παρεμβάσεις με στράτσα και πανό σε σχολεία και στην πόλη με αφορμή την προσφυγή του ολικού αρνητή στράτευσης Β. Γ. ενάντια στο οικονομικό πρόστιμο των 6000 για ανυποταξία.

 

Σχολείο που καίγεται-λουλούδι που ανθίζει

Κείμενο που μοιράζεται στα σχολεία της Θεσσαλονίκης

Ποιος από εμάς δεν χάρηκε στην παιδική του ηλικία όταν δεν έπρεπε να πάει σχολείο. Όταν άκουγε πως σήμερα θα πάμε εκδρομή ή πως θα σχολάσουμε πιο νωρίς επειδή η καθηγήτρια είναι άρρωστη. Ποιός δεν χάρηκε όταν άκουσε στις ειδήσεις πως “…αύριο λόγω του χιονιού τα σχολεία θα παραμείνουν κλειστά” και έτρεξε να παίξει. Ποιός δεν έτρεξε πρώτος να κάνει κατάληψη για να χάσει μάθημα λέγοντας πως “…η τυρόπιτα είναι στρόγγυλη και δεν ξέρουμε από πού να ξεκινήσουμε κυρία”. Ποιός δεν λάτρεψε τις κοπάνες, τα σκασιαρχία, το κάθε λόγο να χάσει μάθημα, τα πειράγματα, τις φάρσες στους καθηγητές ακόμα και τις ωριαίες και μη αποβολές σαν τιμωρία. Ποιος άλλος; Ο φασίστας συμμαθητής μας, ο φύτουκλας που για να πάρει καλό βαθμό μας ρουφιάνευε στους καθηγητές, αυτός που μετέπειτα πήγε και έγινε μπάτσος.

***

Ας μιλήσουμε λοιπόν για δυο ασύμβατες έννοιες μεταξύ τους που μέσα στο μυαλό μας έχουν ταυτιστεί σαν όμοιες-την εκπαίδευση και την παιδεία.

Η κυρίαρχη εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι τίποτε άλλο από την προσπάθεια του κράτους, μέσα από το θεσμό του σχολείου, να δημιουργήσει τον τέλειο υπήκοο. Το σχολείο έχει δομηθεί με τόσο μελετημένο τρόπο ώστε να διαμορφώσει τη συνείδηση ενός παιδιού καθ’ εικόνα και ομοίωση του τέλειου ευυπόληπτου έλληνα πολίτη. Κάθε ερέθισμα, κάθε βίωμα ακόμα και έξω από την διδακτική ώρα, δεν είναι τίποτε άλλο από την προσπάθεια καταστολής της ελεύθερης σκέψης και της κριτικής ικανότητας του παιδιού.  Το σχολείο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια εικόνα από το μέλλον που υπόσχεται το κράτος και ο καπιταλισμός.

Με λίγη θέληση και σκέψη θα δούμε εν τέλει πως στο σχολείο δε διδάσκονται τόσο τα μαθήματα όσο τα βιώματα.

Ανταγωνισμός

Οι βαθμοί, οι έπαινοι, οι εξετάσεις, ο θεσμός του καλύτερου μαθητή ως απουσιολόγου, το άγχος, όλα αυτά δημιουργούν μια συνθήκη ανταγωνισμού που δε στοχεύει στην εξελικτική διαδικασίας της μάθησης. Το παιδί προετοιμάζεται για την αυριανή μέρα όπου πρέπει να είναι ανταγωνιστικός και παραγωγικός μέσα στην καπιταλιστική εργασία. Θα πρέπει να πατήσει επί πτωμάτων, πάση θυσία για την οικονομική και κοινωνική του ανέλιξη.

Ιεραρχία και υποταγή

Η παραδοχή πως ο δάσκαλος είναι η αυθεντία και όλοι μαθαίνουμε από αυτόν είναι το σκαλοπάτι για την μάθηση της υποταγής. Ο αυριανός έντιμος πολίτης θα έχει τυφλή υποταγή στους ανωτέρους του χωρίς να επεξεργάζεται και να κρίνει τις πληροφορίες που δέχεται. Τυφλή υποταγή στους ανωτέρους μας λοιπόν: στο αφεντικό, στους μπάτσους που επιβάλλουν την τάξη και την ασφάλεια του κράτους, στα λαμόγια που κυβερνούν τις ζωές μας.

Ρατσισμός και διακρίσεις

Εδώ είναι ίσως και η μεγαλύτερη κουβέντα. Η προσευχή, οι παρελάσεις, ο εκκλησιασμός είναι εικόνες ενός σκοτεινού παρελθόντος, που υπόσχονται ένα ακόμα πιο σκοτεινό μέλλον βασισμένο στο ρητό της χούντας «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια». Η ελλάδα είναι η μόνη χώρα, μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο, που έχει διατηρήσει τη ναζιστική συνήθεια των μαθητικών παρελάσεων. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη θα διακριθούν οι καλοί και ικανοί μέσα από τους κοινωνικά άχρηστους. Ο καλύτερος μαθητής θα πάρει τη σημαία αρκεί να μην είναι μετανάστης, ο ψηλός θα πάει μπροστά, όλοι θα γυρίσουν το κεφάλι τους να τιμήσουν τους επιφανείς καλεσμένους στην εξέδρα και με στρατιωτικό βήμα θα τιμήσουν τα εγκλήματα του πολέμου που δε διδάχθηκαν ποτέ.

Από το μίσος για τον μετανάστη και την άρνηση να δεχτούμε πρόσφυγες στις τάξεις μας μέχρι το καθημερινό bulling για τον χοντρό συμμαθητή, την άσχημη, τον φλώρο, την τσούλα συμμαθήτρια που …έχει πάρει όλο το σχολείο, το σχολείο διδάσκει το ρατσισμό και την ξενοφοβία, την αποδοχή της κοινωνίας διακρίσεων, την πατριαρχεία και τον σεξισμό.

Όσο το σχολείο δε νοιάζεται για σένα, εσύ γιατί να νοιαστείς γι’ αυτό;

Απέναντι στην εκπαίδευση όμως στέκεται η παιδεία. Η δημιουργία μια συνθήκης που δε θα βασίζεται στο άγχος αλλά στη θέληση.  Εκεί όπου στόχος δεν είναι να διδαχθούμε αλλά να μάθουμε.

Θέλουμε μια διαδικασία όπου ο καθένας μας ταυτόχρονα να δίνει και να παίρνει. Μια διαδικασία που οξύνει την κριτική σκέψη και την ικανότητα του καθενός να επιλέξει αυτό που πραγματικά θέλει και τον ενδιαφέρει και όχι αυτό που τίθεται ως κοινωνικά σωστό και αναγκαίο.

Η παιδεία καθρεφτίζει την κοινωνία που θέλουμε να δημιουργήσουμε, όπως και η κοινωνία στην οποία ζούμε καθρεφτίζει την ανύπαρκτη παιδεία των μελών της. Αγωνιζόμαστε για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας και αλληλεγγύης. Χωρίς διακρίσεις και προνόμια, χωρίς ηγέτες και ηγεμονευόμενους. Μια κοινωνία που βασίζεται στις πραγματικές ανάγκες του καθενός και αλληλέγγυα αγωνίζεται για την κάλυψή τους. Μια κοινωνία αυτοδιάθεσης που λειτουργεί με την οριζόντια συμμετοχή όλων μας.

Σε σχολεία και σχολές, χώρους εργασίας και όλες τις γειτονιές να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας

Όσο η εκπαιδευτική διαδικασία εκπορεύεται από το κράτος, υπηρετεί τις ανάγκες του. Να οργανώσουμε την δική μας αντιεκπαιδευτική διαδικασία μέσα από αυτοοργανωμένα μαθήματα, κύκλους αυτομόρφωσης σπάζοντας την αυθεντία του δασκάλου. Χωρίς λογοκρισία στην πληροφόρηση, χωρίς όρια στην μόρφωση, χωρίς αξιολογήσεις στην ικανότητα και την απόδοση.

Δεν θέλουμε επιστήμονες, μεγαλογιατρούς, εργολάβους και καταξιωμένους καριερίστες σε μια ζωή γεμάτη συμβάσεις και πρέπει. Θέλουμε σκεπτόμενους ανθρώπους σε μια ασυμβίβαστη ζωή γεμάτη θέλω.

Μέχρι τότε όμως συνεχίζουμε με καταλήψεις και κοπάνες, γιατί είναι προτιμότερες οι απουσίες σε  μια σχολική χρονιά, παρά μια ολόκληρη  ζωή γεμάτη με απουσίες.

 

 

Συμμετέχουμε στην καμπάνια “ενα παιχνίδι για κάθε παιδι”

Στηρίζοντας την πρωτοβουλία των συντρόφων από τα Ραδιοφράγματα, ενημερώνουμε πως για το επόμενο διάστημα η κατάληψη Terra Incognita θα αποτελεί σημείο συλλογής παιχνιδιών κάθε Πέμπτη μετά τις 21:00 στο αυτοδιαχειριζόμενο μπαρ της κατάληψης.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

mail επικοινωνίας: terra.squat@gmail.com


Παραθέτουμε το κείμενο των συντρόφων για τη καμπάνια:

Ένα παιχνίδι για κάθε παιδί.

Ενάντια στην απάθεια, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, με δύναμη την αναρχία και την αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων συγκροτούμε μια ακόμα πρωτοβουλία αλληλεγγύης.

Ως αναρχικό αντιεξουσιαστικό ράδιο καλούμε όλες/ους ,συντρόφους/ισσες συλλογικότητες, στέκια και καταλήψεις να συμμετέχουν είτε προσφέροντας παιχνίδια είτε πραγματοποιώντας ανάλογες δράσεις στις πόλεις και στις γειτονιές μας. Κάθε πόλη και γειτονιά να γίνει ένα σημείο αγώνα και αλληλεγγύης.

Στο πλαίσιο της καμπάνιας συλλέγουμε παιχνίδια σε καλή κατάσταση , όχι σπασμένα η βρώμικα. Από σήμερα μέχρι και την πρωτοχρονιά, μοιράζουμε παιχνίδια στα παιδιά του πολέμου και της προσφυγιάς που διαμένουν στα camp του ελλαδικού χώρου και σε όσα παιδιά έχουν ανάγκη. Αν θέλετε να προσφέρετε καινούργια προτιμήστε καταστήματα που δεν είναι εργασιακά κάτεργα ή μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες. Ενάντια στον καταναλωτισμό των χριστουγέννων προτάσσουμε την αδιαμεσολάβητη δράση ,την αλληλεγγύη και το πρόταγμα της αναρχίας για την καταστροφή του κεφαλαίου και του κράτους που γεννά τον φασισμό και τον πόλεμο.

Επικοινωνία με τον σταθμό : radiofragmata@espiv.net

Ελεύθερες φωνές γκρεμισμένες φυλακές
Ραδιοφράγματα

Παρέμβαση στον παιδικό σταθμό “Κοπερτί”

Στις 27 Σεπτέμβρη, οι νηπιαγωγοί του παιδικού σταθμού Κοπερτί παρακίνησαν τους μικρούς μαθητές τους να ζωγραφίσουν πάνω στα σώματα ζωντανών αλόγων. Η ίδια η διεύθυνση του παιδικού σταθμού σε ανακοίνωσή της, μετά από πληθώρα αντιδράσεων που προκάλεσε η αποτρόπαια πράξη τους, ανέφερε μεταξύ άλλων πως πρόκειται για “…ακόμη ένα χάδι με το πινέλο που καλλιεργεί με μοναδικότητα τη σχέση μεταξύ παιδιού και ζώου. Το αν το απολαμβάνουν τα άλογα, φυσικά μόνο μέσω της γαλήνιας στάσης τους μπορεί να αξιολογηθεί ή και από την γνώμη των ειδικών που ασχολούνται με τα άλογα…”.

Το σύστημα διδασκαλίας είναι η διδασκαλία του συστήματος

Το σχολείο είναι ένας από τους κατεξοχήν δομικούς θεσμούς του εξουσιαστικού οικοδομήματος. Χτισμένο πάνω στα κρατικά και καπιταλιστικά πρότυπα της εποχής έχει αποκλειστικό λειτουργικό σκοπό τη διαμόρφωση συνειδήσεων καθ’ υπακοή στην κυρίαρχη κανονικότητα. Ο θεσμός του σχολείου είναι ένα από τα μεγαλύτερα όπλα της εξουσίας καθώς αναλαμβάνει μικρά παιδιά που είναι αρκετά εύπλαστα σε τέτοιες ηλικίες. Έτσι ο κάθε μαθητής δομεί την προσωπικότητά του με βάση τις πληροφορίες που δέχεται. Το αποτέλεσμα της κυρίαρχης εκπαιδευτικής διαδικασίας είναι πως αν η ροή πληροφοριών είναι ελεγχόμενη, ο εκπαιδευόμενος αντί να αναπτύξει την όξυνση της κριτικής σκέψης, λοβοτομείται και εξελίσσεται σε υπάκουο πολίτη (η πλύση εγκεφάλου είναι μια διαρκή διαδικασία καθώς ακολουθούν οι υπόλοιποι χειραγωγοί: πανεπιστήμιο-οικογένεια-στρατός-εκκλησία-μμε).

Την εκμετάλλευση δεν τη διδάσκεις, την πολεμάς

Η αντίληψη πως τα ζώα αποτελούν υποδεέστερα όντα και αντικείμενα αξιοποίησης και εκμετάλλευσης για τις κυρίαρχες καπιταλιστικές “ανάγκες” προέκυψε από την αποξένωση του ανθρώπου από το φυσικό κόσμο. Ο άνθρωπος πλέον παύει να νιώθει το φυσικό κόσμο σαν ζωτικό του κομμάτι και αντιμετωπίζει τη φύση και τα ζώα ως εκμεταλλεύσιμη ύλη. Απότοκο αυτής τη συνθήκης είναι ο άνθρωπος να αντιλαμβάνεται σαν οικεία εικόνα και να δένεται συναισθηματικά με ένα ζώο περιφραγμένο μέσα σε έναν ζωολογικό κήπο, κλεισμένο μέσα σε ένα κλουβί ενός petshop που για να το αποκτήσει πρέπει να πληρώσει για την ελευθερία του, μέσα σε ένα τσίρκο, μέσα, μέσα…

Ας σκεφτεί όμως ο καθένας από εμάς κάποιες εικόνες από το παρελθόν και το πώς θα αντιδρούσε σήμερα. Πως θα μας φαινόταν να υπήρχαν ακόμη ανθρωπολογικoί κήποι με μειονότητες και περιθωριοποιημένους κλεισμένους σε κλουβιά για να τους θαυμάζει η ελίτ της κοινωνίας; Πως θα νιώθαμε αν ήταν  νόμιμη η διακίνηση βρεφών και τα πουλούσαν σε βιτρίνες καταστημάτων στην Τσιμισκή; Πόσο “πολιτισμένοι” θα νιώθαμε αν υπήρχαν ακόμα αρένες θεάματος σαν το Κολοσσαίο  με σύγχρονους σκλάβους να προσφέρουν θέαμα στο διψασμένο για αίμα κοινό;

Η ήττα του σύγχρονου πολιτισμού και το τέλος των αξιών αποτυπώνεται τη στιγμή που σύγχρονοι “παιδαγωγοί” υπερασπίζονται συνειδητά μια πράξη εκμετάλλευσης καθώς αντιλαμβάνονται τον εξευτελισμό ενός ζώου σαν χάδι και τον ταυτίζουν με το άγγιγμα και την ανάγκη για επαφή. Οι ηθικές αξίες αυτής της κοινωνίας καταρρέουν από τη στιγμή που οι ίδιοι άνθρωποι που ενοχλούνται από τη θέα συνθημάτων στους τοίχους και αφισών σε κάδους σκουπιδιών γιατί βρωμίζουν μια άψυχη πόλη, προτρέπουν, συναινούν, αδιαφορούν ή διαφωνούν σιωπηλά για την παρακίνηση μικρών παιδιών να ζωγραφίσουν πάνω στα ζώα.

 Να “διδαχθούμε” τον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και όχι την ίδια την εκμετάλλευση.

 

Η αναγκαιότητα των καταλήψεων σήμερα

εισήγηση της κατάληψης Terra Incognita στην εκδήλωση-ενημέρωση:

Οι κατασταλτικές μεθοδεύσεις απέναντι στην κατάληψη Τερμίτα και η στρατηγική υπεράσπισης της κοινότητας αγώνα.

 

Ένα σπίτι άδειο και νεκρό. Ένα ακόμα σπίτι ανάμεσα σε τόσα που ρημάζουν μέσα στις μητροπόλεις. Ένα σπίτι που στεγάζει την ανυπαρξία. Άδειο και κενό σαν τις ζωές των ανθρώπων γύρω μας. Και ξαφνικά το λουκέτο σπάει και η πόρτα ανοίγει. Και μαζί της ανοίγει και ένας καινούριος κόσμος. Ακόμη μια ανεξερεύνητη γή.

 

Οι καταλήψεις τόσο ως στεγαστική λύση χωρίς εξωστρεφή πολιτικά χαρακτηριστικά όσο και ως κέντρα αγώνα στις μέρες μας είναι κάτι δεδομένο. Είναι μια συνθήκη που έχει κερδηθεί με πείσμα, συνέπεια και αδιαλλαξία όλα αυτά τα χρόνια που το κράτος έβαζε στο στόχαστρο την πρακτική αυτή. Γι’ αυτό και η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες που διατηρούν ακόμη ισχυρό καταληψιακό κίνημα. Οι καταλήψεις  είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του αγώνα για την ατομική κ συλλογική απελευθέρωση.

Μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο κανόνες και συμβάσεις, εκεί όπου τα θέλω πνίγονται στα πρέπει, οι καταλήψεις έρχονται να απαλλοτριώσουν τον κλεμμένο  χώρο και  χρόνο. Έρχονται να δώσουν τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε όλα όσα φαντάζουν αδύνατα. Οι καταλήψεις δεν είναι ο αυτοσκοπός, είναι η ευκαιρία. Η ευκαιρία να στεγάσεις ότι πιο κρυφό έχεις. Εδάφη απελευθερωμένα από τα δεσμά της εξουσίας, χωρίς κανόνες και νόμους, χωρίς τα κυρίαρχα πρότυπα και την αλλοτρίωση. Χωρίς την εξουσιαστική επιβολή και τις επιτελέσεις της.

Οι καταλήψεις δεν είναι νεκρά ντουβάρια. Είναι η έμπρακτη δυνατότητα του καθενός από εμάς να εκφραστεί ελεύθερα, να δημιουργήσει, να διαμορφώσει την προσωπικότητά του, να διασκεδάσει, να αισθανθεί, να ζήσει έξω και ενάντια στη κυρίαρχη κανονικότητα που έχει επιβληθεί από την εξουσία.

Δημιουργούμε χώρους όπου συλλογικοποιούμε τόσο τις ανάγκες μας όσο και τις επιθυμίες μας αμφισβητώντας στην πράξη την ιδιότητα τα ιδιοκτησίας. Μέσα στη καπιταλιστική συνθήκη, όλα είναι κλεμμένα και όλα μας ανήκουν. Μαθαίνουμε να ζούμε μέσα σε κοινότητες μακριά και απέναντι στο αδιέξοδο της εξατομίκευσης. Βρίσκουμε συλλογικές λύσεις στα υπαρκτά ατομικά προβλήματα ενώ αμφισβητούμε στην πράξη τα επίπλαστα αδιέξοδα που τεχνηέντως δημιουργεί η εξουσία για να εισάγει υποσυνείδητα εξαρτήσεις.

Μας δίνεται η δυνατότητα να αποτυπώσουμε τη δημιουργικότητά μας και να εκφράσουμε τις επιθυμίες μας χωρίς αυτές να φιλτράρονται μέσα από το πρίσμα της κερδοσκοπικής αξιοποίησης και των καινοτόμων δυνατοτήτων  που μπορεί να γεννήσουν. Το κίνητρο είναι αποκλειστικά και μόνο η εκπλήρωση της επιθυμίας και όχι η κριτική επεξεργασία των δυνατοτήτων και η χρησιμότητα που εμπεριέχει.

Οργανώνουμε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας από την κάλυψη των βασικών αναγκών μέχρι την διασκέδαση με βάση πολιτικά κριτήρια και όχι κριτήρια μαζικής αποχαύνωσης. Με βάση την οριζοντιότητα και την αυτοοργάνωση πολεμάμε στην πράξη κάθε μορφή ιεραρχίας. Οι καταλήψεις δεν είναι η χαβούζα μέσα στην οποία χωράνε όλοι. Εξουσιαστικές συμπεριφορές και επιτελέσεις, ματσο κουλτούρα και σεξιστικές λογικές, είναι εχθρικές και ως τέτοιες οφείλουν να αντιμετωπίζονται. Η προσπάθεια να οικοδομήσουμε ένα νέο κόσμο ισότητας, αυτοδιάθεσης και αλληλεγγύης  απαιτεί αδιάλλακτη θέση και έμπρακτη άρνηση κάθε συμπεριφορικού καρκινώματος που κυοφορείται μέσα στη μικροαστική κουλτούρα που αντιπαλεύουμε.

Οι καταλήψεις είναι η στέγη των επιλογών αγώνα που έχει κάνει ο καθένας από εμάς και τίποτα παραπάνω. Γι’ αυτό και οφείλουν να ξεπερνούν το ρόλο της νησίδας ελευθερίας και να αποτελούν ορμητήριο ενάντια στο υπάρχον. Και η υπεράσπισή τους δεν είναι κάτι άλλο από την υπεράσπιση του ίδιου του αγώνα για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση, για την Επανάσταση και την Αναρχία.

Η χρησιμότητα των καταλήψεων ως επαναστατικής συνθήκης αυτοοργάνωσης της δράσης μας κρύβεται στην παρακάτω ερώτηση: μπορεί να φανταστεί κάποιος σήμερα πως θα ήταν τα επαναστατικά κινήματα αν δεν υπήρχε καταληψιακή κίνηση. Ας φανταστεί ο καθένας από εμάς με βάση την αντίστοιχη εμπειρία που διαθέτει πως θα ήταν η Θεσσαλονίκη χωρίς τις καταλήψεις. Πόσο δύσκολο είναι να κινείσαι μέσα σε ένα χώρο χωρίς σημεία αναφοράς, χωρίς τη δυνατότητα να έρθεις σε άμεση επαφή με συντρόφους. Πόσο δύσκολο θα ήταν να οργανωθούν οι νευραλγικές διαδικασίες του κινήματος: συνελεύσεις, εκδηλώσεις, συζητήσεις. Ακόμα και η κουλτούρα της συλλογικοποίησης  από τη πολιτική δράση μέχρι τη διαβίωση θα ήταν κάτι που με δυσκολία θα ήταν εφικτό.

 Όπως είπαμε και παραπάνω οι καταλήψεις είναι η ευκαιρία, είναι η αρχή. Είναι η δυνατότητα να στεγάσουμε την εικόνα του νέου κόσμου που προσπαθούμε να οικοδομήσουμε. Είναι η απόδειξη πως μέσα στο αδιέξοδο της καπιταλιστικής κρίσης υπάρχει λύση για το ξεπέρασμά της. Λύση ριζική που τίθεται απέναντι στους θεσμούς του κράτους και του κεφαλαίου. Αν όμως οι καταλήψεις δεν είναι ορμητήριο σύγκρουσης με τον κόσμο του καπιταλισμού δεν απέχουν καθόλου από αυτόν. Αν ο καθένας βολευτεί στην ασφάλεια και τον εγωκεντρισμό του εναλλακτικού τρόπου ζωής μέσα  στη συνθήκη της κρατικής και καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και δεν κοινωνικοποιήσει την ανατρεπτική δράση  ενάντια σε αυτή τότε ή αφομοιώνεται ή βρίσκεται ασυνείδητα σε καθεστώς πλήρους ελέγχου καθώς εγκλωβίζει την επαναστατικότητά του σε 4 τοίχους.

Ζώντας μέσα σε μια κοινωνία βουτηγμένη στην απάθεια και την εξατομίκευση, ζώντας μέσα στη δίνη του καπιταλισμού και της κοινωνικοπολιτικής κρίσης, αντιλαμβανόμαστε όλοι πως τίποτα δεν είναι ιδανικό και τέλειο. Ο καθένας μας μαθαίνει να ζει με τις αντιφάσεις του και οφείλει να κινείται ενάντια σε αυτές. Όμως οι καταλήψεις αποτελούν μια έμπρακτη προσπάθεια αποτύπωσης της λειτουργικής οργάνωσης μιας επαναστατημένης αναρχικής κοινωνίας-αυτής που προτάσσουμε και για την οποία αγωνιζόμαστε.

Να συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο με αμείωτη ένταση.

10, 100, χιλιάδες καταλήψεις ενάντια σε έναν κόσμο οργανωμένης σήψης.

css.php