Πολιτική δήλωση για την εκκένωση και την ομηρία της κατάληψης

Το πρωί της Δευτέρας 17 Αυγούστου η κατάληψη Terra Incognita εκκενώνεται ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ! από τις κατασταλτικές δυνάμεις του νεοφιλέλευθερισμού. Δυνάμεις κατοχής της δημοκρατίας εισβάλλουν στο κτήριο και για ώρες πραγματοποιούν έρευνες και κατασχέσεις. Μέρες μετά η κατάληψη παραμένει ακόμα ανοιχτή με τους μπάτσους να πανηγυρίζουν ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ! που έχουν τη δυνατότητα να παραβιαζουν κάθε γωνιά του απελευθερωμένου μας εδάφους.

Για πάνω από 16 χρόνια η κατάληψη Terra Incognita, έχει αποτελέσει σημείο συνάντησης και τριβής εκατοντάδων αγωνιστριών και αγωνιστών της μαχόμενης κοινωνικής βάσης. Με συνεχείς εκδηλώσεις, παρεμβάσεις, διαδηλώσεις και συγκρούσεις βρέθηκε παρούσα σε στιγμές μαχητικού αγώνα ενάντια στη βία του κρατισμού, ενάντια στα συμφέροντα των καπιταλιστικών μονοπωλείων, ενάντια στην παραβιαστική εξουσία του φασισμού και της πατριαρχίας, ενάντια σε κάθε διάκριση και ειδισμό. Μέσα στα εδάφη και τις αυτοοργανωμένες δομές αυτομόρφωσης, αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας της κατάληψης συναντήθηκαν και συναντιούνται ακόμα όλοι οι ¨γνωστοί-Άγνωστοι¨ μαχητές της ελευθερίας. Οικοδομήθηκαν απελευθερωτικές και ανεξούσιες σχέσεις, ανατρεπτικά σχέδια και επιχειρήσεις, όνειρα που μέρα με τη μέρα βρήκαν και βρίσκουν ακόμη και σήμερα ηθική και υλική υπόσταση. Η κατάληψη για πανω από 16 χρόνια αποτελεί σάρκα από τη σάρκα του πολύμορφου αγώνα ενάντια σε κάθε εξουσία και καταπίεση, χωρίς να ιεραρχεί και να διαχωρίζει τα μέσα που συμβάλλουν στην διασπορά των ελευθεριακών προταγμάτων και την οργάνωση της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης. Γιατί για μας αυτό είναι απελευθέρωση.

Η κατάληψη Terra Incognita σίγουρα δεν είναι και δεν επιθυμούμε να θεωρείται το κέντρο του κινηματικού σύμπαντος. Μια τέτοια άλλωστε ανάγνωση μόνο ως εγωκεντρική και αντισυντροφική θα μπορούσε να ληφθεί καθώς θα ακύρωνε στην πράξη κάθε άλλο κατασταλτικό χτύπημα. H Terra είναι ακόμα ένα εργαλείο αγώνα που μέσα από τη στρατηγική της συμβάλει στην κοινωνική διάχυση των αναρχικών προταγμάτων και την ένταση του αδιαμεσολάβητου αντικαθεστωτικού αγώνα. Γι’ αυτό και ανήκει κοινωνικά, πολιτικά και ιστορικά στα χέρια ολόκληρου του αντιεξουσιαστικού κινήματος που δεκαετίες τώρα μάχεται με όλα τα μέσα, ενάντια στην βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης. Αν όμως η κυβέρνηση και κάθε επίδοξος θιασώτης της καθεστωτικής νομιμότητας πιστεύει πως αυτό είναι το τέλος μας, ως κατάληψη, ως αναρχικοί αγωνιστές και αγωνίστριες και ως μαχόμενο κομμάτι της αγωνιζόμενης κοινωνίας επενδύει σε τυφλές ελπίδες.

Για μας η απόφαση αυτή, αποτελεί κομμάτι της κεντρικής κατασταλτικής στρατηγικής, υπαγορευμένη από τα υψηλά κλιμάκια της κρατικής τρομοκρατίας. Το κράτος επιζητεί (εδώ και μήνες) την ευθεία αντιπαράθεση με τις μαχόμενες δυνάμεις της αγωνιζόμενης κοινωνίας. Στέλνει τελεσίγραφα, κακοποιεί και βασανίζει στους δρόμους και στα σωφρονιστήρια, δολοφονεί και πνίγει μετανάστριες και μετανάστες στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα, σημαδεύει το καθένας και την καθεμία μας ξεχωριστά με το χέρι στη σκανδάλη. Είναι η δική μας στιγμή να περάσουμε στην ολομέτωπη επίθεση. Στον πόλεμο απαντάμε με πόλεμο. Στη βία του κρατικού και καπιταλιστικού αυταρχισμού απαντάμε με βία. Στη βαρβαρότητα της εξατομίκευσης απαντάμε συλλογικά οξύνοντας την μαχητική αντιπαράθεση.

Καλούμε τις μαχόμενες επαναστατικές δυνάμεις  σε κάθε γωνιά της Γης να ενώσουν μαζί μας το λόγο και τις πράξεις τους, ενάντια στην καταστολή . Να φωνάξουμε όλοι μαζί πως οι καταλήψεις δεν είναι νεκρά ντουβάρια. Είναι οι ζωντανές στιγμές αγώνα του χθες, του σήμερα, του πάντα.

Καμία αναδίπλωση, καμία υποταγή-Επίθεση, επίθεση, επίθεση…

κατάληψη (για τώρα και για πάντα) Terra Incognita

 

Έναρξη του ταξιδιού των Ζαπατίστας-Πανευρωπαϊκή μέρα δράσης

Θεσσαλονίκη

Είμαστε Ζαπατίστας, φορείς του ιού της αντίστασης και της εξέγερσης!
Πλατεία Χημείου Α.Π.Θ., ώρα 14:00-19:00

– Ενημέρωση – συζήτηση για τ@ς Ζαπατίστας και το ταξίδι τους στην Ευρώπη και την Ελλάδα.
– Παρουσίαση θεματικών συντονισμών.
– Προβολή ντοκιμαντέρ για τις αυτόνομες κοινότητες.
– Έκθεση φωτογραφίας, διανομή υλικού κ.α.

– Πεζοπορία στο βουνό No a la mina, si a la vida Χαλκιδική)

Συμμετέχουν:
– Ανοιχτή συνέλευση πολιτικού convoy για την παγκόσμια συνάντηση αγωνιζόμενων γυναικών
– Οδοιπορικό “Γη και Ελευθερία”
– Ομάδα για την παιδεία
– Πανελλαδικός θεματικός συντονισμός για την υγεία

Για επικοινωνία: zapatistas2021thessaloniki@protonmail.com

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΛΟΙΟΥΣ

Το ζαπατίστικο ταξίδι

Την 1η Γενάρη του 1994, εντελώς αιφνιδιαστικά και μέσα σε ένα κλίμα παντοκρατορίας του καπιταλισμού (το οποίο είχε προκληθεί από την κατάρρευση των λεγόμενων κομμουνιστικών κρατών που είχε τότε περιγραφεί ως «τέλος της ιστορίας»), ομάδες ενόπλων από ιθαγενείς κοινότητες, μέλη μιας άγνωστης οργάνωσης με τα αρχικά E.Z.L.N., καταλαμβάνουν δήμους της νοτιανατολικής μεξικάνικης πολιτείας Τσιάπας. Δημοσιοποιούν την «1η διακήρυξη της ζούγκλας Λακαντόνα» η οποία αναφέρεται στα 500 χρόνια ιθαγενικής αντίστασης, ανακοινώνει την απαλλοτρίωση της γης των γαιοκτημόνων επαναφέροντας το καθεστώς κοινοκτημοσύνης που είχε επιτύχει η επανάσταση του Εμιλιάνο Ζαπάτα, καταφέρεται ενάντια στη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου NAFTA μεταξύ ΗΠΑ και Μεξικού που θα έμπαινε σε εφαρμογή την ίδια μέρα, και θέτει τα 10 βασικά αιτήματα του ζαπατιστικού στρατού.

Μετά από λίγες μέρες μαχών με τον μεξικάνικο ομοσπονδιακό στρατό και δεκάδες νεκρούς, οι μαχήτριες και οι μαχητές ζαπατίστας αποσύρονται στα βουνά της Τσιάπας. Γεννιέται ο φόβος μιας παρατεταμένης στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον των ανταρτών και των χωρικών, όμως τελικά μαζικές κινητοποιήσεις σε όλο το Μεξικό επιβάλλουν την κατάπαυση του πυρός και τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων.

Οι ζαπατίστας αξιοποιούν τις μακρόσυρτες αυτές διαπραγματεύσεις, στις οποίες απαιτούν την αυτονομία των ιθαγενών κοινοτήτων και την εξασφάλιση των βασικών τους δικαιωμάτων, προκειμένου να κάνουν παγκοσμίως γνωστά τα ιδιαίτερα και πρωτοφανή χαρακτηριστικά τους: πρώτα απ’ όλα ο ίδιος ο ζαπατιστικός στρατός είναι ένας στρατός αντιμιλιταριστικός, ένας «στρατός ονειροπόλων»: «Γίναμε στρατιώτες για να μην υπάρχουν πια στρατιώτες» λένε, συμπληρώνοντας «Όλα για όλους/ες, τίποτα για εμάς».

Έπειτα, δεν έχουν ως αναφορά καμία από τις ως τότε γνωστές «επαναστατικές ιδεολογίες». Όπως λένε, η αντίσταση των ιθαγενικών λαών, η κοινοκτημοσύνη και ο κοινοτικός τρόπος οργάνωσης και διακυβέρνησης, αλλά και ένας τρόπος ζωής με σεβασμό στη φύση είχαν προηγηθεί της ευρωπαϊκής έκφρασης του κοινωνικού/ταξικού κινήματος, είτε αυτό ιστορικά είχε πάρει τη μορφή του μαρξισμού ή του αναρχισμού, είτε, μεταγενέστερα, της οικολογίας. Το κίνημα είχε αντιεξουσιαστικά και κοινοτιστικά χαρακτηριστικά ως αποτέλεσμα των ιθαγενικών παραδόσεων αντίστασης και οργάνωσης, οι οποίες όμως δεν εξασφάλιζαν την ελευθερία και ισοτιμία των γυναικών – γι’ αυτό στα απελευθερωμένα εδάφη οι ζαπατίστας θέτουν σε εφαρμογή τον «επαναστατικό νόμο για τις γυναίκες». Ο subcomandante Marcos, εκπρόσωπος των ζαπατίστας, μετατρέπεται σε εμβληματική μορφή (όπως θα ειπωθεί αργότερα, η επικέντρωση των διεθνών media στο πρόσωπό του ήταν ένα εσκεμμένο τέχνασμα, ώστε να περάσουν απαρατήρητες οι διεργασίες που λάμβαναν χώρα στη βάση).

Τον Φεβρουάριο του 1996 υπογράφονται μεταξύ εκπροσώπων των ζαπατίστας και της μεξικανικής κυβέρνησης οι συμφωνίες του Σαν Αντρές, οι οποίες κατοχυρώνουν την αυτονομία των ιθαγενικών κοινοτήτων και προβλέπουν αγροτικές μεταρρυθμίσεις στο πνεύμα του «Σχεδίου της Αγιάλα» του Εμιλιάνο Ζαπάτα. Λίγο πριν είχε δημοσιοποιηθεί η «4η διακήρυξη της ζούγκλας Λακαντόνα», η οποία ανακοίνωνε την απόφαση των ζαπατίστας να προωθήσουν ένα νέο είδος πολιτικής πέρα από κόμματα, που δεν θα αποσκοπούσε στην κατάληψη της εξουσίας.

Το καλοκαίρι του 1996 πραγματοποιείται στην Τσιάπας η «1η διηπειρωτική συνάντηση για την ανθρωπότητα κι ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό». Λίγο αργότερα, με πρωτοβουλία και πάλι των ζαπατίστας, συγκροτείται το Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο (Congreso Nacional Indígena-CNI), για την οργάνωση των ιθαγενών λαών όλου του Μεξικού.

Το καλοκαίρι του 1997, στη «2η διηπειρωτική συνάντηση για την ανθρωπότητα κι ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό» που πραγματοποιήθηκε σε 5 διαφορετικά σημεία του ισπανικού κράτους με συμμετοχή πάνω από 3.000 ατόμων από όλο τον κόσμο, συζητιέται η πρόταση των ζαπατίστας για δημιουργία «ενός δικτύου ανεξάρτητων μέσων επικοινωνίας», το πρώτο βήμα για το διεθνές δίκτυο των indymedia. Επίσης, συγκροτείται η Acción Global de los Pueblos (AGP), ένα δίκτυο οργανώσεων βάσης από 71 χώρες από τις 5 ηπείρους, το οποίο αποτέλεσε την αφετηρία του «παγκόσμιου κινήματος για την κοινωνική δικαιοσύνη» (που μετονομάστηκε από τα ΜΜΕ σε κίνημα αντιπαγκοσμιοποίησης).

Στις 11 Μάρτη του 2001, 100.000 έως 250.000 άνθρωποι συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία της μεξικάνικης πρωτεύουσας για να απαιτήσουν την εφαρμογή των συμφωνιών του Σαν Αντρές. Παρόντες είναι 24 μασκοφόροι «κομαντάντε» του EZLN, συμπεριλαμβανομένου του subcomandante Marcos.

Το 2003 οι ζαπατίστας διακόπτουν κάθε συνομιλία με την κυβέρνηση, εξαγγέλλουν ότι θα πραγματώσουν οι ίδιοι/ες την αυτονομία τους και ανακοινώνουν τη μετατροπή των 39 Αυτόνομων Εξεγερμένων Δήμων (που περιλαμβάνουν 1.111 κοινότητες) σε «Caracoles» (= σαλιγκάρια), καθώς και τη δημιουργία των «Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης». Η παραγωγή, η εκπαίδευση, η υγεία, η επικοινωνία, η δικαιοσύνη κλπ οργανώνονται αυτόνομα και από τη βάση.

Το 2005 ανακοινώνεται η «6η διακήρυξη της ζούγκλας Λακαντόνα», σύμφωνα με την οποία ο EZLN μετατρέπεται σε πολιτική οργάνωση και την επόμενη χρονιά (χρονιά εκλογών στο Μεξικό) ανακοινώνεται η διεξαγωγή της «Άλλης Καμπάνιας», με στόχο τη συνάντηση και οργάνωση όλων των διαφορετικών αγώνων ενάντια σε όλες τις όψεις της εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Η Άλλη Καμπάνια διασυνδέεται με την «Ημέρα χωρίς μετανάστ(ρι)ες» (Día sin inmigrantes) στις ΗΠΑ: την 1η Μάη του 2006, με πρωτοβουλία κυρίως ισπανόφωνων μεταναστ(ρι)ών, με και χωρίς χαρτιά, οργανώνεται μια απεργιακή Πρωτομαγιά στην οποία θα συμμετάσχουν πάνω από 1.000.000 μετανάστ(ρι)ες. Λίγο αργότερα, ξεσπά η πολύμηνη εξέγερση στη μεξικάνικη πολιτεία Οαχάκα.

Το 2008, ο subcomandante Marcos αναφερόμενος στο ξέφτισμα των υποσχέσεων της «ροζ παλίρροιας», δηλαδή της εκλογής αριστερών κυβερνήσεων σε μια σειρά από χώρες της Λατινικής Αμερικής, μιλάει για το «φαινόμενο του στομάχου» της εξουσίας: ή σε αφομοιώνει ή σε μετατρέπει σε κόπρανα, ενώ στις 2 Γενάρη 2009, στο «Φεστιβάλ Δίκαιας Οργής» θα εκφράσει τον «σεβασμό και θαυμασμό» των ζαπατίστας για την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 που ακολούθησε τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Θα ακολουθήσουν 3 χρόνια σιωπής, μέχρι τον Δεκέμβρη του 2012, όταν περίπου 40.000 ζαπατίστας βγαίνουν από τις κοινότητες και «καταλαμβάνουν» ειρηνικά τους ίδιους δήμους που είχαν καταλάβει ένοπλα την 1η Γενάρη του 1994, με μια πολύωρη σιωπηλή διαμαρτυρία που είχε τίτλο «Ακούσατε;»

To καλοκαίρι του 2013 πραγματοποιείται στην Τσιάπας το «μικρό ζαπατιστικό σχολείο» (escuelita zapatista), όπου «μαθητές και μαθήτριες» από όλο τον κόσμο καλούνται να ζήσουν στις κοινότητες και να συμμετάσχουν στο «μάθημα της αυτονομίας».

Δύο χρόνια μετά έρχεται το σεμινάριο και το βιβλίο «Η Κριτική Σκέψη Απέναντι στην Καπιταλιστική Λερναία Ύδρα» (Il Pensiero Critico di fronte all’Idra Capitalista), ενώ στις 27 Ιουλίου 2015 η ανακοίνωση της διεξαγωγής του «δευτεροβάθμιου μικρού ζαπατιστικού σχολείου» αναφέρει πως αυτό θα διεξαχθεί σε όλον τον κόσμο και θα αφορά την αλληλοϋποστήριξη των αγωνιζόμενων, την υποστήριξη στις οικογένειες των 47 εξαφανισμένων φοιτητών της Αγιοτσινάπα (που απήχθησαν και δολοφονήθηκαν από παρακρατικούς ενώ μετακινούνταν με λεωφορείο για να συμμετάσχουν σε κινητοποιήσεις), αλλά και όσους/ες «δεν μάσησαν με το δημοψήφισμα στην Ελλάδα».

Τον Μάρτη του 2018 πραγματοποιείται στην Τσιάπας η πρώτη «παγκόσμια συνάντηση αγωνιζόμενων γυναικών», με συμμετοχή 7.000 γυναικών από όλον τον κόσμο. H δεύτερη συνάντηση έγινε τον Δεκέμβρη του 2019 και πάλι στην Τσιάπας και η τρίτη προγραμματίζεται για φέτος, στην Ευρώπη, στο πλαίσιο του ταξιδιού των ζαπατίστας.

Στις 5 Οκτώβρη του 2020, οι ζαπατίστας ανακοινώνουν την πρόθεσή τους να ταξιδέψουν στην Ευρώπη «για τη συνάντηση και επικοινωνία» των αγώνων. Οι μασκοφόροι γυναίκες και άντρες, παιδιά και ηλικιωμένοι/ες από το νοτιοανατολικό Μεξικό, έρχονται τώρα για να σπάσουν τον κλοιό που παγκοσμίως οι κυβερνήσεις επιχείρησαν να επιβάλουν πίσω από τις μάσκες του κορονοϊού.

Η σημασία του ταξιδιού στις γεωγραφίες που ονομάζονται Ευρώπη και Ελλάδα

Η ανακοίνωση του ταξιδιού των ζαπατίστας στην Ευρώπη ήρθε σε μία περίοδο που οι θεσμοί κυριαρχίας με πρόσχημα την πανδημία επιχειρούν να οικοδομήσουν νέες σχέσεις υποταγής. Οι αντιστάσεις βγαλμένες μέσα από τεμαχισμένους κοινωνικούς δεσμούς δημιουργούν μειοψηφικά ρήγματα ενότητας, κάτω από τη συνεχή παρουσία της καταστολής και του κλειστοφοβικού νεοσυντηρητισμού. Ασφαλώς δεν εξαιρούνται και κινηματικά αδιέξοδα μέσα από παραδοσιακές και επαναλαμβανόμενες πρακτικές και θεωρήσεις, σε πείσμα του κόσμου που αλλάζει και ο οποίος ταυτόχρονα αίρει τις μεγάλες βεβαιότητες του παρελθόντος.

Σε αυτή λοιπόν τη συγκυρία, η μεγάλη έξοδος των ζαπατίστας μπορεί να χαρακτηριστεί καταρχάς ως μία συμβολική κίνηση, που αντιστρέφει τους όρους ανάμεσα σε δυο μεγάλα ταξίδια: Από τη μια, το αποικιοκρατικό και πατριαρχικό ταξίδι της Ευρώπης πριν 530 χρόνια (Κολόμβος) προς την ιθαγενική Αμερική. Από την άλλη, το τωρινό ταξίδι των εξεγερμένων ιθαγενών της Τσιάπας ως μία κίνηση βαθιά αντιαποικιοκρατική και αντιπατριαρχική (η συντριπτική πλειοψηφία της αντιπροσωπείας των ζαπατίστας θα είναι γυναίκες). Μια κίνηση, όχι ενός έθνους ενάντια σε άλλα, αλλά μιας κοινότητας αγώνων ενάντια στον γενικευμένο αποικισμό του κεφαλαίου και του κρατισμού πάνω σε κάθε τόπο και σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Η δύναμη αυτού του συμβολισμού φάνηκε από την πρώτη στιγμή της αναγγελίας του ταξιδιού, που αποτέλεσε και αποτελεί διεθνές πολιτικό γεγονός πριν ακόμη πραγματοποιηθεί.

Η παρουσία των συντροφισσών και συντρόφων ζαπατίστας τέμνει όλους τους αγώνες και όλες τις αντιστάσεις (παραγωγή, έμφυλο, παιδεία, υγεία/σωματική-ψυχική-κοινωνική, περιβάλλον, κοινότητες, πολιτισμό/τέχνες, μεταναστευτικό/σύνορα, καταστολή, διακυβέρνηση κλπ), όχι μόνο λόγω της σταθερής και πολύχρονης συμμετοχής τους σε αυτούς. Αν κάτι κάνει τη διαφορά, είναι οι ανατροπές που έφεραν στο προσκήνιο προτάσσοντας τις αυτόνομες και αντιιεραρχικές και αντιμιλιταριστικές κοινότητές τους ως το νέο ζωντανό κύτταρο της προοπτικής για έναν κοινό τόπο – για την ίδια τη Ζωή!

Δεν έρχονται για να διδάξουν ή να διδαχθούν, αλλά για να πουν και να μάθουν με όρους ισότητας, τους δρόμους και τις διαδρομές των αγώνων για κοινή ζωή – για μια ζωή που είναι άξια να βιωθεί, χωρίς ιεραρχήσεις, χωρίς ιδεολογικές κατασκευές, χωρίς εξιδανικεύσεις.

Αυτή η αναμενόμενη κινηματική όσμωση, αποτέλεσε το έναυσμα ανοιχτών διαδικασιών από δεκάδες συλλογικότητες και τοπικούς αγώνες (απλωμένους σε όλες τις γεωγραφίες μας) που συνέβαλαν στη δημιουργία μίας πανελλαδικής κινητοποίησης με περιφερειακούς και θεματικούς συντονισμούς, πρωτόγνωρης για τα μέχρι τώρα δεδομένα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο τοπικός συντονισμός Θεσσαλονίκης-Χαλκιδικής συμμετέχει στην οργάνωση του ταξιδιού, όχι μόνο για την ανάδειξη αγώνων, αλλά για να ανοίξει στη δημόσια σφαίρα, του διαλόγου και της πράξης, όλες τις πτυχές που συγκροτούν την οργάνωση της ζωής. Η διαγώνια ανάγνωση και κριτική των αγώνων αυτών είναι η ζαπατίστικη πρόκληση από την οποία δεν θέλουμε να απουσιάζουμε. Είναι ταυτόχρονα κι ένα κάλεσμα ανοιχτό στην καθεμία και στον καθένα που συμμερίζεται τους όρους αυτής της πρόκλησης.

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΛΟΙΟΥΣ

Παρέμβαση στο γραφείο πολιτεύτριας της ΝΔ στο ΑΠΘ ενάντια στην πανεπιστημιακή αστυνομία

Να τελειώσουμε με το νεοφιλελεύθερο σκουπιδαριό μέσα στα πανεπιστήμια

Το νέο αντεκπαιδευτικό νομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη,  που αφορά τον λειτουργικό και κατασταλτικό εξωραϊσμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στα πρότυπα των ευρωπαϊκών αρχών βρίσκεται προ των πυλών της εφαρμογής του, με την κυβέρνηση να θέτει ως ορόσημο την 15η Απρίλη ως μέρα κατάληψης των πανεπιστημιακών χώρων από τους ένστολους δολοφόνους. Μέσα από αυτό το νομοσχέδιο η κυβέρνηση θέλει να μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε αποστειρωμένους χώρους παραγωγικής εκπαίδευσης για τις καπιταλιστικές ανάγκες της αγοράς, μακριά και έξω από κάθε έννοια  ελευθερίας και γνώσης.

Η εικόνα από το κοντινό μέλλον αφορά τη δημιουργία ενός αστυνομοκρατούμενου κέντρου αφού πλέον θεσπίζεται η εγκατάσταση πανεπιστημιακής αστυνομίας. Η είσοδος και η κίνηση θα είναι ελεγχόμενη και περιορισμένη ενώ η αγωνιστική δραστηριότητα παρανομοποιείται με βάση τη συγκρότηση πειθαρχικού δικαίου και πειθαρχικών συμβουλίων που θα είναι ικανά να επιβάλλουν απαγόρευση συμμετοχής σε εξετάσεις ως και οριστική διαγραφή των φοιτητ(ρι)ών, πέραν των δικαστικών ποινών που θα επιφέρει κάποιο γεγονός.

Την ίδια στιγμή που περιορίζεται ο χρόνος φοίτησης, ορίζεται ελάχιστη βάση εισαγωγής αλλά και οι υλικοτεχνικές παροχές φοιτητικής μέριμνας μειώνονται (δωρεάν συγγράμματα, σίτιση, στέγαση κτλ) αναδεικνύοντας τον ταξικό προσανατολισμό στη δυνατότητα φοίτησης, το πανεπιστήμιο ανοίγει τις πόρτες του στις εταιρίες και τις βιομηχανίες. Συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις, συμβάσεις με βιομηχανίες όπλων και πολεμικών εξοπλισμών, ερευνητικά προγράμματα για την αναπτυξιακή παραγωγικότητα βιομηχανιών μακριά κα ενάντια στις ανάγκες της κοινωνίας. Το πανεπιστήμιο υποστελεχώνεται και υποβαθμίζεται χρόνια τώρα σκόπιμα σε δυναμικό, περιεχόμενα και δυνατότητες έτσι ώστε ο εξευρωπαϊσμός του να κατατεθεί ως σανίδα σωτηρίας και αναβάθμισης της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Τα σχέδια της κυβέρνησης δε θα έβρισκαν πρόσφορο έδαφος αν δεν είχαν στρατευμένους πλάι στους στρατηγικούς σχεδιασμούς την ακαδημαϊκή κοινότητα. Παρά τη βιτρίνα της ανεξάρτητης κοινότητας, μερίδα πανεπιστημιακών (για να μην αδικήσουμε και όσους/ες  χρόνια αγωνίζονται με αξιοπρέπεια για τη διάδοση της γνώσης πάνω από την επιβολή της μάθησης), αποτελούν προγεφύρωμα για την εφαρμογή στην πράξη του δόγματος μηδενικής ανοχής στους πανεπιστημιακούς χώρους. Επικεφαλής αυτής της προσπάθειας δε θα μπορούσε να είναι άλλος από τον πρύτανη του ΑΠΘ Νίκο Παπαϊωάνου, που αποτελεί και πρόεδρο της συνόδου των πρυτάνεων-του οργάνου που κατοχύρωσε και ακαδημαϊκά την αναγκαιότητα ψήφισης του νέου νομοσχεδίου.

Ο πρύτανης του ΑΠΘ, αυτός ο «εξαίρετος άνθρωπος», έδειξε τις διαθέσεις του από πολύ νωρίς σε ότι αφορά την ανάμειξη του πανεπιστημίου στον τομέα της καταστολής των κοινοτήτων αντίστασης του αγώνα. Ο ίδιος που έβαλε την υπογραφή του στην εκκένωση της κατάληψής μας και τη συνεχή ομηρία της από τις δυνάμεις καταστολής, θέλει τώρα να μετατρέψει το μαγαζάκι του (γιατί έτσι αντιμετωπίζει το ΑΠΘ) στο μεγαλύτερο αστυνομικό τμήμα της πόλης. Ο ίδιος εβαλε την  υπογραφή του στην εκκένωση της πρυτανείας και τον ξυλοδαρμό δεκάδων αγωνιζόμενων φοιτητ(ρι)ών. Η σημερινή συνθήκη αποτελεί κορύφωση μιας στρατηγικής περιορισμού των ελευθεριών μέσα στο ΑΠΘ, καθώς από το 2014 οι πρυτανικές αρχές είχαν προβεί σε συνεχή κλειδώματα των εισόδων πρόσβασης, υποβαθμίζοντας παράλληλα τη ζωή και την καθημερινότητα μέσα στο campus μεταφέροντας σκόπιμα (μαζί με τους μπάτσους) τις ναρκομαφίες μέσα στους χώρους. Έτσι οι πρότερες επεμβάσεις και πλέον η εγκατάσταση αστυνομίας εντός των πανεπιστημίων, φαντάζουν ως κάτι αναγκαίο. Ίδια στρατηγική έχει ακολουθηθεί τόσο στην ΑΣΟΕΕ όσο και στο ιστορικό κτίριο του Γκίνη, έναν χώρο που στο παρελθόν έχει πρωτοστατήσει ως πεδίο οργάνωσης των κοινωνικών και ταξικών διεργασιών ενώ πλέον αποτελεί άβατο για όλους πέραν της αστυνομίας. Στο πλάι όμως του Παπαϊωάννου στέκονται ένα σωρό σκουπίδια που στηρίζουν στην πράξη την αποστείρωση του πανεπιστημίου. Πρόκειται για μια δράκα νεοφιλελεύθερων ακαδημαϊκών που στελεχώνουν το δεξιό τόξο μέσα στις διοικητικές αποφάσεις. Στο ΑΠΘ μέρος αυτού του συρφετού αποτελεί η πολιτεύτρια της Νέας Δημοκρατίας Νιόβη-Φωτεινή Παυλίδου (που όταν μύρισε χρήμα μεταπήδησε από το Ποτάμι στη ΝΔ), καθηγήτρια στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών. Εν όψει της πανελλαδικής μέρας δράσης ενάντια στην μπατσοκρατία των πανεπιστημιακών χώρων, το πρωί της Τετάρτης 7 Απρίλη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με σπρέι, τρικάκια και αφίσες στο γραφείο της Παυλίδου αλλά και στους χώρους του Πολυτεχνείου, για να θυμάται πολύ καλά η ίδια και το υπόλοιπο σινάφι της πως τίποτα δε θα περάσει έτσι

Το σημερινό νομοσχέδιο επιχειρεί  να σφραγίσει την εμμονή της κυβερνητικής στρατηγικής απέναντι στις ελευθερίες και τα δικαιώματα μέσα στα πανεπιστήμια. Η άρση του ασύλου, η συνεχείς επεμβάσεις της αστυνομίας μέσα στα campus, η καταστολή των φοιτητικών αγώνων δεν είναι αρκετά για το γόητρο μηδενικής ανοχής της Νέας Δημοκρατίας, που όλα αυτά τα χρόνια έχει ανοιχτό πόλεμο με τις κοινωνικές αντιστάσεις. Δεν ξεχνάμε πως και στο παρελθόν μέσα από τις δικαστικές αρχές, οι κυβερνήσεις φίμωναν κάθε φωνή και αγώνα για την ελευθερία. Δεκάδες είναι τα παραδείγματα μεταξύ των οποίων ο αποκλεισμός των 300 μεταναστών απεργών πείνας από τη Νομική,  το lockout της Νομικής για να μην ακουστεί ο λόγος του επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα, μέχρι και το κλείσιμο των σχολών για να μην αποδοθεί φόρος τιμής στους/ις αγωνιστ(ρι)ές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ΄73

Ότι χτίζει τείχη για να περιορίσει τον αγώνα, γκρεμίζεται με αγώνα

Απέναντι στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που θέλει να μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε αστυνομοκρατούμενα εμπορικά κέντρα, οι φοιτήτ(ρι)ες όλο αυτό το διάστημα έχουν σπάσει τη σιωπή και την ανοχή. Οργανώνονται από τη βάση, προχωρούν σε συνελεύσεις και διαδικασίες αγώνα, καταλαμβάνουν σχολές και κατεβαίνουν στους δρόμους γιατί εκεί ανατρέπονται τα κυβερνητικά σχέδια. ‘Ολο αυτό το διάστημα έχουν καταργήσει στην πράξη τον ολοκληρωτισμό και τις φωτογραφικές απαγορεύσεις της κυβέρνησης σπάζοντας τον τρόμο με παρεμβάσεις, συγκεντρώσεις και αποκλεισμούς , πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια και συγκρούσεις υπερασπιζόμενοι τον αγώνα και τις ελευθερίες όλων μας. Τα πανεπιστήμια αποτελούν ξανά πνεύμονα αντίστασης και ελευθερίας, ενάντια στην υποταγή και την αποστείρωση που επιβάλλει ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός.

Μέσα σε μια ελεύθερη κοινωνία η πρόσβαση στη γνώση και τη μάθηση οφείλει να αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα και όχι προνόμιο για λίγους και εκλεκτούς. Ο έλεγχος και η επιτήρηση της γνώσης και της αμφισβήτησης, αποτελούν χαρακτηριστικά των αντιδραστικών και δικτατορικών καθεστώτων. Όμως υπερασπιζόμενοι τα ελεύθερα πανεπιστήμια, αγωνιζόμαστε για πολλά περισσότερα από τη γνώση, καθώς το σύγχρονο πανεπιστήμιο εξυπηρετεί τις κρατικές και καπιταλιστικές ανάγκες, έχοντας απομακρυνθεί χρόνια από την διάδοση της παιδείας. Το ανοιχτό πανεπιστήμιο συμβολίζει το διάβα των αγώνων για τις ελευθερίες. Δεκαετίες τώρα τα πανεπιστήμια αποτέλεσαν έστίες αντίστασης μέσα στα οποία δόθηκαν αιματηροί αγώνες για την ελευθερία. Υπερασπιζόμενοι/ες τα πανεπιστήμια, δίνουμε ακόμα έναν αγώνα για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στις αντιστάσεις. Τα ελεύθερα πανεπιστήμια είναι πεδία ζύμωσης και αντίστασης, οργάνωσης και αντεπίθεσης στο κράτος και τα αφεντικά. Ως τέτοια τα αντιλαμβανόμαστε και ως τέτοια θα τα υπερασπιστούμε δίπλα στις φοιτήτριες, τους καθηγητές, τους εργαζόμενους και καθεμία που αντιλαμβάνεται ως προτεραιότητα τη μάθηση της ελευθερίας πάνω από την ελευθερία της μάθησης. Ενάντια στους μπάτσους, τους βιομήχανους και τους στρατοκράτες.

Αλληλεγγύη στην αγωνιζόμενη φοιτητική κοινότητα

Οι νόμοι καταργούνται στα οδοφράγματα

 

Συζήτηση για τις αρνήσεις πληρωμής και την άμεση διαγραφή των προστίμων λόγω covid19

Την κρίση του συστήματος δε θα την πληρώσουμε εμείς

Πιστεύουμε πως είναι η στιγμή να συλλογικοποιήσουμε τις επιλογές μεμονωμένων συντρόφων/ισσών που όλο αυτό το διάστημα, είτε από αδυναμία είτε συνειδητά, ακολούθησαν τη στάση πληρωμών με αφορμή διοικητικά πρόστιμα λόγω της ολικής άρνησης στράτευσης, δεκάδες δικαστικά πρόστιμα, κλήσεις και χρέη στο δημόσιο ή σε υπηρεσίες κοινής οφέλειας. Γι΄ αυτό και ως συλλογικότητα καταθέτουμε δημόσια την συλλογική άρνηση πληρωμών στα διοικητικά πρόστιμα που επιβλήθηκαν με τιμωρητικό χαρακτήρα λόγω της παραβίασης κυκλοφορίας, των παρεμβάσεων και των συλλήψεων που έχουμε δεχθεί όλο αυτό το διάστημα με σκοπό τον αγώνα για μαζικοποίηση των αρνήσεων και συλλογική διαγραφή τους.

Είμαστε εμείς που καθημερινά δίνουμε και τη ζωή μας για τα κέρδη των αφεντικών. Είμαστε εμείς που βρισκόμαστε διαρκώς στο στόχαστρο της καταστολής. Είμαστε εμείς που πεθαίνουμε στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, στα νοσοκομεία και τα ψυχιατρεία. Είμαστε εμείς που χάνουμε τα σπίτια μας, που καταδιωκόμαστε ακόμα και ως άστεγοι στις πλατείες γιατί ο καπιταλισμός χτίζεται  πρώτα στην εικόνα και έπειτα στην ουσία. Δε θα πληρώσουμε εμείς τα κενά του συστήματος και τα χρέη των καπιταλιστών απο τη διαχείριση της πανδημίας. Ο covid-19 μπορεί να είναι ο ιός, ο καπιταλισμός όμως είναι η πανδημία.

Καλούμε σε συζήτηση για την άρνηση πληρωμής των διοικητικών προστίμων που έχουν επιβληθεί ένα χρόνο τώρα από τις απαγορεύσεις και τα μέτρα λόγω covid19 αλλά και τις κινηματικές αντιστάσεις που διεκδικούν την άμεση διαγραφή των χρεών την Τετάρτη 7 Απρίλη, στις 18:00 στο στέκι του Βιολογικού.

Παρεμβάσεις αλληλεγγύης στους συντρόφους Gianfranco Formoni και Pia Panseri που διώκονται ισόβια από το ιταλικό κράτος

Στο ​Ιταλικό αυταρχικό κράτος δεν υπάρχει μόνο η ποινή της ισόβιας κάθειρξης αλλά και της ισόβιας δίωξης και ενοχής. Αυτό είναι το πρωτόκολλο για τους πολιτικούς αντιπάλους του καθεστώτος, πόσο μάλλον για όλους αυτούς που ανά τα χρόνια διώχθηκαν, βασανίστηκαν, θάφτηκαν ​στο μπετό στερούμενοι την ελευθερία τους για δεκαετίες αλλά δε λύγισαν, συνέχισαν να αγωνίζονται μέσα και μετέπειτα έξω από τα τείχη της αιχμαλωσίας.

Η Ιταλία αποτέλεσε πεδίο γενοκτονίας σε ότι αφορά την κρατική διαχείριση της πανδημίας με τους νεκρούς από την εγκληματική αμέλεια και αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού να ξεπερνούν τους 90.000. Αυτό είναι το τίμημα του καπιταλισμού: φέρετρα σκεπασμένα με σημαίες, δακρύβρεχτες δηλώσεις από τους κυβερνώντες και επίκληση στην εθνική συμφιλίωση για να καλύψουν το οργανωμένο έγκλημα απέναντι στην κοινωνική βάση που οδηγείται συγκροτημένα στο θάνατο. Η νέα τεχνοκρατική κυβέρνηση του Ιταλικού κράτους ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει κέρδος βουτηγμένο στο αίμα, καθώς ο επικεφαλής  της Mario Draghi έχει διατελέσει για μια δεκαετία σχεδόν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Μιλάμε για την περίοδο 2011-2019, όπου ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση με τους μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να οδηγούν το σύνολο των εκμεταλλευόμενων σε οικονομική ομηρία από την πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας που ακολουθήθηκε για τη διάσωση της χρηματοπιστωτικής δικτατορίας του κεφαλαίου. Σε αυτή τη δεκαετία, στα οικονομικά προσδεμένα στους θεσμούς  κράτη, δεν έμεινε τίποτα όρθιο καθώς η παραγωγική ανασυγκρότηση και διάσωση του κεφαλαίου διέλυσε τις εκάστοτε οικονομίες. Και ήρθε τώρα η κρατική διαχείριση της πανδημικής περιόδου να τσακίσει κάθε απόπειρα οικοδόμησης των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων ενάντια στη συγκροτημένη στροφή στον νεοφιλελευθερισμό.

Η αντίσταση στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, είναι καθήκον των καταπιεσμένων. Για τους συντρόφους Gianfranco Formoni και Pia Panseri είναι ιστορική ευθύνη να μη σιωπούν μπροστά στα εγκλήματα του Ιταλικού κράτους. Δε σιώπησαν όταν η Ιταλία φλέγονταν κατά τη διάρκεια των μολυβένιων χρόνων, στρατευμένοι μέσα στις γραμμές της Prima Linea, αγωνιζόμενοι για την ένοπλη έφοδο προς τον ουρανό, για τη μαχητική οργάνωση της αντεξουσίας. Δε σιώπησαν μπροστά στις συλλήψεις, στα δικαστήρια και τις ποινές δεκάδων χρόνων, στα αιχμάλωτα χρόνια. Έτσι δε θα σωπάσουν και τώρα που βλέπουν το θάνατο να απλώνεται γύρω μας ως κανονικότητα.

Οι σύντροφοι Gianfranco και  Pia βρίσκονται για ακόμη μια φορά στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής για την συνεχή αντικαθεστωτική τους δράση και την έντονη δραστηριότητα τους μέσα από τους αγώνες της Λαϊκής Επιτροπής “Αλήθεια & Δικαιοσύνη για τα θύματα του Covid 19”, επιχειρώντας συλλογικά να ξεσκεπάσουν το κρατικό έγκλημα της πανδημικής διαχείρισης. Με αφορμή του αγώνες του σήμερα και κατασταλτικό εργαλείο τις επιλογές στράτευσης του χθες οι δύο σύντροφοι κατηγορούνται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης με τρομοκρατικούς ή ανατρεπτικούς σκοπούς. Οι δικαστικές αρχές, ξεθάβοντας την βαριά παρακαταθήκη του πρωτεργάτη εισαγγελέα Marini, κατηγορούν τους 2 συντρόφους ως μέλη της οργάνωσης-φάντασμα «Προλεταριακοί Πυρήνες Λομβαρδίας» για την αποστολή απειλητικών επιστολών (με μια σφαίρα των 3.65mm) τον Ιούνιο στους προέδρους του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Λομβαρδίας και του Μπέργκαμο καθώς και για την αποστολή παγιδευμένου δέματος τον Σεπτέμβρη στον αντίστοιχο πρόεδρο της Μπρέσια.

Το βράδυ του Σαββάτου 3 Απρίλη, πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις με μπογιές και τρικάκια στο κτίριο όπου στεγάζονται το ελληνο-ιταλικό εμπορικό επιμελητήριο και το ιταλικό προξενείο και με πανό και τρικάκια στο ιταλικό ινστιτούτο στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Αν για το Ιταλικό και κάθε άλλο κράτος η συνεπή στράτευση στον αγώνα είναι το τεκμήριο της ισόβιας ενοχής, τότε για όλους εμάς που βρισκόμαστε από την ίδια μεριά του αναχώματος παλεύοντας μέσα από διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές, μέσα πάλης και αντίστασης τον κοινό εχθρό, η λέξη αλληλεγγύη έχει έναν και μόνο επιθετικό προσδιορισμό. Ισόβια αλληλεγγύη πέρα από τα σύνορα και τους φράχτες. Ισόβια αλληλεγγύη στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που δε λυγίζουν μπροστά στην καταστολή, στους φυλακισμένους αγωνιστές που δίνουν όλο αυτό το διάστημα σημαντικές μάχες μέσα στα κολαστήρια του ιταλικού κράτους, σε καθέναν και καθεμιά που δεν σκύβει το κεφάλι μπροστά στην εξουσία.

Ισόβια διεθνιστική αλληλεγγύη στους συντρόφους  Gianfranco Formoni και Pia Panseri

Από την Ελλάδα ως την Ιταλία θάνατος στο κράτος και τον καπιταλισμό

Μικροφωνική αλληλεγγύης στις μετανάστ(ρι)ες

Ούτε κέντρα κράτησης ούτε φιλοξενίας-Είμαστε με τις αόρατες αυτής της κοινωνίας

Από την έναρξη της πανδημικής κρίσης οι μετανάστες βιώνουν τα μέτρα του λοκντάουν στον πιο άγριο βαθμό, μαζί με τις απαράδεκτες συνθήκες που βίωναν έτσι και αλλιώς. Για τα camp και τα κέντρα κράτησης ο συνωστισμός συνεχίζεται, καθώς από τις ημερομηνίες της πρώτης καραντίνας, οι περιορισμοί στις μετακινήσεις τους αυξήθηκαν. Τους επιβλήθηκαν απαγορεύσεις εξόδου από τα καμπ, στα οποία κρατούνται για λόγους “δημόσιας υγείας” με μια υπουργική απόφαση, χωρίς καμία επεξήγηση ενώ την ίδια στιγμή το κράτος αδιαφορεί για την υγεία των ίδιων. Η (όχι και τόσο) νέα στρατηγική διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών αποκόβει τους/τις μετανάστ(ρι)ες από κάθε δυνατότητα νόμιμης ενσωμάτωσης στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Τους/τις στοιβάζει κατά εκατοντάδες-χιλιάδες σε “ανοιχτές” φυλακές, χωρίς πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτικές δομές, χωρίς δικαίωμα σε νόμιμη εργασία, σε εκπαίδευση ούτε για τα ίδια τα παιδιά που κρατούνται εκεί. Τόσο οι συνεχιζόμενες απαγορεύσεις κατά τη διάρκεια της καραντίνας όσο και το πάγωμα των διαδικασιών ασύλου, οδηγούν τους μετανάστ(ρι)ες στα όρια τους.

Η αυτοκτονία μετανάστη από το τούρκικο Κουρδιστάν στις 27/3 που βρισκόταν έγκλειστος για 16 μήνες σε κάμπ της Κορίνθου και η κρατική δολοφονία ενός ακόμα μετανάστη από τη Γουινέα Κονάκρυ στις 24/3 στο προαναχωρησιακό κέντρο κράτησης στην Κω, λόγω της άρνησης των ανθρωποφυλάκων να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο μετά από τις αλλεπάλληλες εκκλήσεις και κραυγές του ίδιου, αποτελούν τα τελευταία περιστατικά της δολοφονικής πολιτικής του κράτους στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού.

Το κράτος επιβάλλεται σε ταλαιπωρημένους ανθρώπους, καταπατώντας κάθε τους δικαίωμα. Καθημερινά έρχονται στο φως μαρτυρίες ανθρώπων που βρέθηκαν σε μια νύχτα στην Τουρκία, πριν καν προλάβουν να αιτηθούν άσυλο ή ακόμα και όταν κατέχουν τα απαραίτητα χαρτιά για την παραμονή τους στην Ελλάδα. Το ελληνικό κράτος εκμεταλλευόμενο την καραντίνα και με χουντικούς ελέγχους στα αστικά κέντρα, απαγάγει μετανάστ(ρι)ες και τους στέλνει στα κέντρα κράτησης ή και απευθείας στην Τουρκία. Οι εξεγέρσεις των μεταναστ(ρι)ών απέναντι σε αυτά που βιώνουν, είναι μονόδρομος.

Για όλους/ες εμάς, που μετράμε μόνο νεκρούς στα πεδία των δικών τους πολέμων, ο αγώνας για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και αυτοδιάθεσης, όπου δε θα υπάρχουν ντόπιες/οι και ξένες/οι, όπου η λέξη πόλεμος θα είναι μια θλιβερή ανάμνηση του παρελθόντος , συνεχίζεται. Μέχρι τότε οφείλουμε να στηρίξουμε τους αγώνες των μεταναστ(ρι)ών. Μέχρι τα δικά μας αυτονόητα (ελεύθερες μετακινήσεις, εκπαίδευση, νοσηλεία …), να γίνουν κεκτημένα όλων.

Τα σύγχρονα κολαστήρια δεν εξανθρωπίζονται  αλλά καταστρέφονται

Δεν υπάρχουν Έλληνες δεν υπάρχουν ξένοι, μόνο καταπιεστές και καταπιεσμένες/οι

Μικροφωνική αλληλεγγύης στις μετανάστ(ρι)ες

Κυριακή 4 Απρίλη, 13:00 Πολιτιστικό Κέντρο Τούμπας

Δημόσια δήλωση ενοχής για το έγκλημα του Αγώνα

Το πρωί του Σαββάτου 27 Μάρτη στο ρουφιανοσάϊτ in.gr (που εκτελεί υπηρεσιακά χρέη για τον αρχιμαφιόζο Μαρινάκη), ο γνωστός συνεργάτης της αστυνομίας Βασίλης Λαμπρόπουλος δημοσιεύει μια λίστα 21 οχημάτων με τις πινακίδες, την περιγραφή των μοντέλων και τα επώνυμα των κατόχων. Η απόρρητη, κατά τα άλλα, έκθεση του γενικού επιτελείου της Λεωφ. Αλεξάνδρας, αφορά 21 αγωνιστές και αγωνίστριες, που επικηρύσσονται από τους μπάτσους προς το επίσημο παρα-κράτος, ως υπεύθυνοι για επιθέσεις σε αστυνομικές υπηρεσίες, σπίτια και οχήματα αστυνομικών. Και ενώ στο σύνολο του άρθρου η έρευνα των μπάτσων βασίζεται στις παρακολουθήσεις των οχημάτων που έχουν θεαθεί σε κατοπτεύσεις αστυνομικών στόχων και εμπλέκονται σε περιστατικά επιθέσεων στην Αθήνα το προηγούμενο διάστημα, η συντριπτική πλειοψηφία των αγωνιστών που στοχοποιούνται κατοικούν και αγωνίζονται χρόνια τώρα στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Η λίστα, στην οποία εμπεριέχονται και σύντροφοι της συλλογικότητάς μας, ήρθε στο φως λίγες ώρες αφού στο όχημα ενός από εμάς παρατηρήθηκε απόπειρα παραβίασης της μπαγαζιέρας.

Ένα χρόνο τώρα η δεξιά τρομοκρατία αποζητά την αιματηρή ρεβάνς για όσο χρόνο έχασε στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Σπέρνει τον φόβο και τον τρόμο, τσακίζει τις αντιστάσεις στους δρόμους, φυλακίζει χωρίς στοιχεία, βασανίζει και σκοτώνει στα τμήματα, τις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την ίδια στιγμή που τα μέτρα για τη διαχείριση της πανδημίας εξοντώνουν τα χαμηλά κοινωνικοταξικά στρώματα, με στόχο τη μεγάλη ανασυγκρότηση του καπιταλισμού. Και όταν η θεσμική τρομοκρατία στέκεται ανίκανη να παρέμβει, επιστρατεύει το νόμιμο παρακράτος. Ας θυμηθούμε τις παγιδεύσεις με συσκευές γεωεντοπισμού και μικρόφωνα στον πολιτικό χώρο και τα οχήματα συντρόφων της Ταξικής Αντεπίθεσης όλο το προηγούμενο διάστημα ή τις απαγωγές αγωνιστών από την Αντιτρομοκρατική όπως η πρόσφατη περίπτωση συντρόφου από την αναρχική συλλογικότητα ΜΑΣΟΒΚΑ. Η αρχιμαφία της καταστολής όμως κάνει ένα βήμα παραπάνω: ξεθάβει από τα πιο σκοτεινά κιτάπια της, μεθόδους του μαύρου παρελθόντος για να λυγίσει όσους και όσες αντιστέκονται στα σχέδια εξόντωσης της κοινωνικής βάσης. Όμως το νόμιμο παρακράτος ξεχνάει κάτι πολύ βασικό:

Δε λυγίσαμε ούτε στιγμή

…όταν χρόνια πριν κουκουλοφόροι της κρατικής ασφάλειας, μας απειλούσαν με επιθέσεις στα σπίτια και τους χώρους εργασίας μας αν συμμετέχουμε σε συγκρούσεις κατά τη διάρκεια των εγκαινίων της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης το 2007.

…όταν αιχμαλώτισαν συντρόφους μας και οδηγούσαν άλλους προς την παράνομη ελευθερία.

…όταν ένστολοι κουκουλοφόροι οργάνωσαν καρτέρια και επιθέσεις στα σπίτια μας το Μάη του 2011.

…όταν επιστράτευσαν ακόμα και τους πιο ανήθικους συνεργάτες τους για να μας τελειώσουν.

…όταν στη θέληση νέων διώξεων και φυλακίσεων, απήγαγαν συντρόφους και συντρόφισσες μας για να τους πάρουν βίαια αποτυπώματα και DNA, στις κλοπές και δολιοφθορές των οχημάτων μας από ένστολους μισθοφόρους όλα αυτά τα χρόνια, στις φιλικές επισκέψεις στα σπίτια μας, στις ανακρίσεις γειτόνων μας, στις διακριτικές και αδιάκριτες παρακολουθήσεις, στις υποκλοπές των ζωών μας, στις κλήσεις για δικαστήρια-φαντάσματα.

…στα δεκάδες δικαστήρια, στις διώξεις, τις καταδίκες, την οικονομική καταστολή και την εξόντωση.

…ακόμα και μετά την εκκένωση της κατάληψης μας, που βρίσκεται υπο διαρκή ομηρία στα χέρια των πιο ποταπών εχθρών της ελευθερίας.

Δε θα λυγίσουμε τώρα επειδή μια οικογένεια δε μπορεί να νικήσει τον εγωϊσμό της και να αποδεχτεί πως θρυμματίζεται η αλώβητη εικόνα και το απυρόβλητο της εξουσίας της. Γιατί ο αγώνας του συντρόφου Δημήτρη Κουφοντίνα, δεν ήταν τελικά ένας αιτηματικός αγώνας που ηττήθηκε. Αλλά η αναμέτρηση της ζωής με το θάνατο. Η αναμέτρηση του δίκαιου της αντίστασης με την κατάφορη αδικία της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Για 2 μήνες ο κόσμος του αγώνα, πλάι στον επαναστάτη σύντροφο, αναμετρήθηκε με το θάνατο των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων. Και βγήκε νικητής, γιατί η μαχητική και αδιάλλακτη αντίσταση έγινε πνοή ζωής και ελπίδα για ελευθερία. Αυτές τις ανάσες θέλουν να μας κλέψουν. Αυτές τις ανάσες οφείλουμε να υπερασπιστούμε βηματίζοντας στον δρόμο για την Επανάσταση και την Αναρχία.

Το σύνολο των ατόμων που βρισκόμαστε στη λίστα των 21 έχουμε ένα και μόνο κοινό στοιχείο: είμαστε όλοι σύντροφοι και συντρόφισσες, αγωνιστές και αγωνίστριες που βρίσκουν τον εαυτό τους από την ίδια μεριά του οδοφράγματος στον αγώνα. Περήφανοι για τη καταχώρηση μας στις μαύρες λίστες του κράτους και του καπιταλισμού. Ορκισμένοι εχθροί της εξουσίας. Και δε μας εκπλήσσει η ανικανότητα να μας τυλίξετε σε μια κόλλα χαρτί και να μας στείλετε για χρόνια στο πιο βαθύ σκοτάδι. Γιατί μάθαμε μια ζωή να πολεμάμε εκτεθειμένοι στον τρόμο και τον φόβο. Να μαχόμαστε τη λάσπη και τη βρωμιά σας. Και αυτό δε θα το νικήσετε ποτέ σας.

Δηλώνουμε δημόσια πως αν έστω και ένας σύντροφος ή συντρόφισσά μας χτυπηθεί το επόμενο διάστημα, η πλήρη ευθύνη βαραίνει τα στελέχη της Αστυνομίας και της δημοσιογραφικής αλητείας. Ο Λαμπρόπουλος και τα ένστολα αφεντικά που υπηρετεί, θα αναμετρηθούν με την οργή και το μίσος μας. Δεν έχουμε να κρύψουμε κάτι, γιατί πολύ απλά στοχοποιούμαστε για αυτό που είμαστε. Αμετανόητοι εχθροί σας. Και το δηλώνουμε απερίφραστα διαρκώς. Σε κάθε μας βήμα, σε κάθε μας πράξη, σε κάθε μας βλέμμα. Σήμερα αποτελούμε εμείς οι 21 το πείραμα για ένα νέο κατασταλτικό δόγμα. Όμως αυτό που υπερασπιζόμαστε είναι πολύ πιο πάνω από τις δυνάμεις σας. Σχέσεις και αντιλήψεις, επιλογές αγώνα, έναν καινούριο κόσμο χτισμένο στα συντρίμμια της ύπαρξης σας. Ότι μισήσαμε σε αυτόν το κόσμο ήταν πάντα εναντίον του. Και θα είμαστε μια ζωή εδώ, αλύγιστοι και αδιάλλακτοι για να σας το θυμίζουμε. Γιατί εσείς έρχεστε και παρέρχεστε. Εμείς μετά από τόσα και τόσα χρόνια είμαστε ακόμα εδώ.

Ρουφιάνοι μην καρτεράτε να λυγίσουμε

Το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένοι-Ζήτω η Αναρχία ξεφτιλισμένοι κρατιστές

Συλλογική τοποθέτηση συντροφ(ισσ)ών για τη στοχοποίηση τους ως “ύποπτοι για επιθέσεις σε αστυνομικούς”

Το Σάββατο 27 Μαρτίου ενημερωθήκαμε από το in.gr και το άρθρο του Βασίλη Λαμπρόπουλου πως τα οχήματα μας και κατά συνέπεια εμείς, ανήκουμε σε ανεπίσημη λίστα υπόπτων «που κινούνται κοντά σε υπηρεσίες και σπίτια συναδέλφων και ενημερώνουν ή συμμετέχουν σε πεσίματα (!!!) σε συναδέλφους, οχήματα υπηρεσιακά και ιδιωτικά καθώς και σε κατοικίες τους».

Στο άρθρο δε, αναφέρεται πως τη λίστα αυτή έχουν καταρτίσει στελέχη της ΕΛ.ΑΣ., αναφέροντας μάλιστα πως τα οχήματα αυτά έχουν θεαθεί το τελευταίο δεκαήμερο κοντά σε σπίτια μπάτσων στηνΑθήνα.

Πάμε τώρα και σε δύο στιγμές της αλήθειας γύρω από την υπόθεση, καθώς από τον συγκεκριμένο δημοσιογράφο και τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα δεν μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι σχετικό με αυτήν:

1)Στη λίστα αυτή συμπεριλαμβάνονται τουλάχιστον 18 (!!!) οχήματα αγωνιστών και αγωνιστριών από τη Θεσσαλονίκη, τα οποία ουδέποτε κινήθηκαν στην Αθήνα, όπως αναφέρει το άρθρο και η σχετική λίστα.

2)Τα οχήματά μας αποτελούν οχήματα τα οποία χρησιμοποιούμε για να μετακινούμαστε στις πόλεις που ζούμε, από και προς τη δουλειά μας, τις οικογενειακές μας υποχρεώσεις αλλά και κινηματικές δραστηριότητες. Κάποιοι από εμάς είμαστε σε αυτά αρκετές ώρες της ημέρας καθώς εργαζόμαστε ως διανομείς.

Η ευρύτητα της στοχοποίησης που αφορά αγωνιστές και αγωνίστριες διαφορετικών πόλεων αλλά και πολιτικών συλλογικοτήτων μας κάνει ξεκάθαρη και τη στόχευσή της. Δεν είναι άλλωστε πρώτη φορά που αγωνιστές και αγωνίστριες μπαίνουν στο κάδρο της καταστολής, προληπτικά και χωρίς στοιχεία. Είτε με την παγίδευση των οχημάτων τους με κοριούς, είτε με τις φθορές στα λάστιχα τους.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν είναι κάποια ομάδα μπάτσων, κάποια συνδικαλιστική τους παράταξη, κάποιο ολόκληρο τμήμα ή συνεργαζόμενες υπηρεσίες αυτοί που δημιούργησαν αυτή τη λίστα. Ξέρουμε όμως πως πρόσβαση σε μία τέτοια ευρύτητα στοιχείων οχημάτων ανθρώπων από τόσες διαφορετικές πολιτικές ομάδες μπορούν να έχουν η Κρατική Ασφάλεια και η Αντιτρομοκρατική, για τις οποίες η σύνταξη της άλλωστε, μπορεί να γίνει με την απομνημόνευση των πινακίδων αυτών από τη συμμετοχή μας σε κάποια μοτοπορεία.

Δεν ξέρουμε και σε ποιες και πόσες υπηρεσίες έχει κυκλοφορήσει αυτό το χαρτί. Ξέρουμε ότι αυτό το χαρτί, τόσο με τη δημοσιοποίησή του, όσο και με την – από τα πριν – κυκλοφορία του ανάμεσα σε εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες μπάτσους, μας στοχοποιεί και θέτει άμεσα σε κίνδυνο τη σωματική μας ακεραιότητα, την ελευθερία μας και την ίδια μας τη ζωή.

Το ότι η ΕΛ.ΑΣ. χρησιμοποιεί τα ονόματα και τα οχήματά μας σε μία λίστα εσωτερικής κατανάλωσής μεταξύ των μελών της, πέρα από το ότι συνιστά μία κραυγαλέα προσπέραση των νόμων από αυτούς που τους εφαρμόζουν, δίνει τα στοιχεία μας σε κάθε μεμονωμένο μπάτσο και πλέον με τη δημοσιοποίησή της, σε κάθε παρακρατικό ή φασίστα.

Η στοχοποίηση με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή χωρίς κανένα κριτήριο πέραν της συμμετοχής μας σε κινηματικές διαδικασίες δεν είναι κάτι προφανές απλά αποδεικνύει περίτρανα τον τρόπο με τον οποίο οι διωκτικές αρχές στοχοποιούν και κατηγορούν αγωνιστές, στην όποια κάθε φορά προσπάθεια τους να κάμψουν τις αντιστάσεις τις οποίες γεννιούνται. Δεν μπορούμε όμως να μην επισημάνουμε σε αυτήν τη περίπτωση τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται και πως αυτός οδηγεί σε αυτό που τόσα χρόνια αποκαλούμε δημιουργία ενόχων, με μόνο κριτήριο αυτό της πολιτική μας ταυτότητας και συνεπώς της εμπλοκής μας σε κινηματικές διαδικασίες.

Από την άλλη, αναγνωρίζοντας την ίδια την τραγικότητα της ύπαρξης 18 τουλάχιστον οχημάτων που κινούνται στη Θεσσαλονίκη σε μία λίστα για επιθέσεις που έγιναν στην Αθήνα, ξέρουμε καλά πως η λίστα αυτή θέλει να στείλει και ένα σαφές μήνυμα τόσο σε εμάς όσο και κύρια σε άλλους αγωνιστές και αγωνίστριες. Την ώρα που το κράτος αναδιπλώνεται προσωρινά απέναντι στη γενικευμένη καταστολή που συνάντησε ισχυρές κοινωνικές αντιστάσεις, στέλνει τώρα ένα πιο συγκεκριμένο μήνυμα ότι ανά πάσα στιγμή, οι αναρχικοί/ αναρχικές και οι κομμουνιστές/ κομμουνίστριες είμαστε στοχοποιημένοι νομικά αλλά και σωματικά από ένα κράτος που έχει συνέχεια στην τρομοκρατία, στις παράνομες παρακολουθήσεις, στη συνεργασία του με ακροδεξιές ομάδες.

Είμαστε κοινωνικοί αγωνιστές και αγωνίστριες που συμμετέχουν ως κομμάτι των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων στο κίνημα κοινωνικής απελευθέρωσης μέσα από τα σωματεία, τους συλλόγους, τις συλλογικότητές μας, υποστηρίζοντας τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις εναντίον του κρατικού αυταρχισμού και του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού. Απέναντι στην προσπάθεια της αστυνομίας και των ελεγχόμενων ΜΜΕ να τρομοκρατήσουν το κοινωνικό κίνημα, στοχοποιώντας όσους αποτελούν κομμάτι του, όπως εμείς, δηλώνουμε ότι οι κατασκευασμένες αθλιότητες που διακινούνται δεν μας τρομοκρατούν…

Με ενότητα αλλά και αποφασιστικότητα θα σταθούμε απέναντι στο τέρας της κρατικής καταστολής και τρομοκρατίας υπερασπιζόμενοι/ες την υγεία, την εργασία, τη μόρφωση, την ελευθερία, τις συνθήκες ζωής της κοινωνικής βάσης, αλλά και το περιβάλλον από τη λεηλασία κράτους και κεφαλαίου.

Για ο,τι (μας) συμβεί από εδώ και πέρα, η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο τον Λαμπρόπουλο και τα ΜΜΕ, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και την ΕΛ.ΑΣ.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ , ΚΑΜΙΑ ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΘΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Α.Δ , Γ.Τ , Θ.Χ , Β.Α , Η.Ν , Σ.Κ , Χ.Ι , Μ.Τ , Θ.Χ , Κ.Φ , Ν.Ν , Γ.Τ , Δ.Σ , Χ.Τ , Δ.Γ , Δ.Π , Α.Κ , Π.ΜΠ

Οι 18 από τους 21 δικυκλιστές της λίστας “ύποπτων δικύκλων για επιθέσεις”

(Λόγω αδυναμίας επικοινωνίας με 2 άτομα από την λίστα, αυτό το κείμενο υπογράφεται από τους/τις 18 που βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη)

Τακτικό άνοιγμα του αυτοδιαχειριζόμενου βιβλιοπωλείου “Γραφή & Αντίσταση”

Από την Τετάρτη 24 Μάρτη και κάθε Τετάρτη, το αυτοδιαχειριζόμενο βιβλιοπωλείο “Γραφή & Αντίσταση” θα βρίσκεται στο κατειλημμένο στέκι στο Βιολογικό από τις 17:00 μέχρι τις 20:00.

Τίτλοι διακίνησης

Αιώνες ολόκληροι γεμάτοι με αγώνες και αντιστάσεις έχουν διασωθεί στη σφαίρα της συλλογικής μνήμης επειδή καταγράφηκαν οι εμπειρίες και οι αφηγήσεις των πρωταγωνιστών. Η δύναμη του γραπτού λόγου μέσα από την αποτύπωση του παρελθόντος είναι το θεμέλιο για την οικοδόμηση των αγώνων στο σήμερα, το αύριο, το πάντα. Βιβλία, δοκίμια και ιστορικές μελέτες, παράνομα εγχειρίδια, εφημερίδες, έντυπα και προκηρύξεις μέσα στο πέρασμα του χρόνου κατάφεραν να σπάσουν το μονοπώλειο της καθεστωτικής πληροφόρησης, να διαχύσουν στα βαλλόμενα κοινωνικά στρώματα τον απελευθερωτικό λόγο και πράξη και να χτίσουν το δρόμο προς την κοινωνική απελευθέρωση.

Ακόμα και σήμερα που η έξαρση της τεχνολογίας φαίνεται να καθιστά ως ξεπερασμένο εργαλείο τον έντυπο λόγο στην επικοινωνία και την πληροφόρηση, η αναγκαιότητα παραμένει η ίδια: να διαδώσουμε την αναγκαιότητα της πάλης, την ιστορία των αγώνων και των εργαλείων για την ανατροπή με κάθε μέσο. Άλλωστε αν κάτι μας διδάσκει η ιστορία είναι πως ό,τι προκύπτει από ανάγκη διασώζεται και ταξιδεύει μέσα στο χρόνο.

Μέσα από την εκκένωση της κατάληψης και τη συνεχιζόμενη ομηρία του απελευθερωμένου μας εδάφους, ανάμεσα σε πολλά άλλα εξίσου σημαντικά εργαλεία του αγώνα, οι δυνάμεις καταστολής έχουν δεσμεύσει έναν μεγάλο όγκο βιβλίων που αντιστοιχούσαν στη βιβλιοθήκη της κατάληψης, δεκάδες τίτλους βιβλίων, υλικού και χρημάτων από το αυτοδιαχειριζόμενο βιβλιοπωλείο καθώς και το ιστορικό αρχείο δεκαετιών αγώνα και αντίστασης. Βιβλία που προορίζονταν για την οικονομική ενίσχυση αγώνων, πολιτικών εγχειρημάτων, κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστ(ρι)ών μέσα από τη διάδοση του ανατρεπτικού και απελευθερωτικού λόγου.

Σε πείσμα όλων όσων ελπίζουν πως θα καταστείλουν εμάς και τους αγώνες μας με εκκενώσεις, διώξεις και συλλήψεις, είμαστε εδώ για να χτίσουμε από την αρχή βήμα βήμα όσα μας στερούν. Έτσι ανακοινώνουμε την επανασυγκρότηση της αυτοδιαχειριζόμενης δομής διάδοσης του απελευθερωτικού λόγου. Η Γραφή & Αντίσταση (τίτλος εμπνευσμένος απο το βιβλίο του Δαίμωνα του Τυπογραφείου για τον απελευθερωτικό αγώνα στη Βόρεια Ιρλανδία) αποτελεί ξανά το αυτοδιαχειριζόμενο βιβλιοπωλείο της κατάληψης Terra Incognita, μέσα από το οποίο θα ενισχύσουμε την διάθεση βιβλίων, εντύπων, εφημερίδων και υλικού που αφορά την πολιτική και οικονομική ενίσχυση του αγώνα, των αντιστάσεων αλλά και των αιχμαλώτ(ρι)ων του κοινωνικού και ταξικού πολέμου.

Επιλέξαμε τη διακίνηση των τίτλων στο κόστος τους, με προτεραιότητα την ίδια τη διάδοση του απελευθερωτικού λόγου. Ωστόσο θέτουμε την πρόταση της πρόσθετης ελεύθερης συνεισφοράς του καθενός και της καθεμιάς, με σκοπό την οικονομική ενίσχυση του ταμείου αλληλεγγύης κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστ(ρι)ών της κατάληψης.

Για τη διάδοση του απελευθερωτικού λόγου, τη διάσωση της μνήμης και της ιστορίας

Γνωρίζουμε τους αγώνες του χθες, στηρίζοντας τους αγώνες του σήμερα

Γραφή & Αντίσταση

αυτοδιαχειριζόμενο βιβλιοπωλείο της κατάληψης Terra Incognita

επικοινωνία: terra.squat@gmail.com

Μηχανοκίνητη πορεία ενάντια στην αστυνομική βία και την καταστολή

Την Παρασκευή 12 Μαρτίου 2021, στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας στο ύψος της εισόδου της Βουλής, υπηρεσιακό όχημα της Γενικής Διεύθυνσης Προστασίας Επισήμων και Ευπαθών Στόχων του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, και πιο συγκεκριμένα της Ντόρας Μπακογιάννη, πέρασε με κόκκινο με αποτέλεσμα το χτύπημα Ι.Χ. δίκυκλη μοτοσυκλέτας , με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό του 23χρονου Ιάσωνα. Η κατάσταση του είναι μη αναστρέψιμη μιας και ο Ιάσονας είναι εγκεφαλικά νεκρός. Μέλη της οικογένειας του ανακοινώσαν πως θα προχωρήσουν σε δωρέα των οργάνων του, περιμένοντας τις τελικές εξετάσεις σήμερα(14/03) από το νοσοκομείο του Ευαγγελισμού.

Το απόγευμα της Παρασκευής πάνω από 130 μηχανάκια πραγματοποιήσαν μια από τις πιο δυναμικές και μαζικές μοτοπορείες στην πόλη, ενάντια στην αστυνομική βία και την κρατική καταστολή. Η πορεία κινήθηκε σε κεντρικούς δρόμους και στάθηκε με δυναμικότητα και οργή απέναντι από αστυνομικούς στόχους της πόλης.

Το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει…

Διαδήλωση ενάντια στην κρατική βία

Ενάντια στην ταξική και κατασταλτική διαχείριση της πανδημίας από το κράτος

Ένας χρόνος έχει περάσει από το ξέσπασμα της πανδημίας και η στρατηγική του κράτους για τη διαχείριση της δεν έχει αλλάξει. Επικαλούμενο τις ελλείψεις του δημόσιου συστήματος υγείας προχώρησε σε μια σειρά περιοριστικών μέτρων τα οποία απαγορεύουν και χαρακτηρίζουν ως “άσκοπη” οποιαδήποτε δραστηριότητα δε σχετίζεται με την παραγωγή και την κατανάλωση. Το κράτος λοιπόν αντί να επιλέξει να ενισχύσει το σύστημα υγείας για την αντιμετώπιση της πανδημίας προχώρησε σε προσλήψεις χιλιάδων μπάτσων και τη δημιουργία καινούργιων σωμάτων αστυνόμευσης. Η λύση του κράτους απέναντι σε κάθε πρόβλημα λοιπόν είναι η καταστολή (είτε αυτή εφαρμόζεται με τους νόμους που ψηφίζει η πολιτική εξουσία, είτε με την μεροληπτική στάση που κρατάει η δικαστική, είτε με τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας από τα ΜΜΕ, είτε με την βία που ασκούν στο δρόμο οι μπάτσοι) και η καταστολή αυτή έρχεται για όλους. Οι πρόσφατες εικόνες από την εκκένωση της πρυτανείας του ΑΠΘ, το όργιο ξυλοδαρμών σε νέα Σμύρνη αλλά και σε όλο τον ελλαδικό χώρο δεν αφήνουν καμία άλλη επιλογή στους ανθρώπους που θέλουν να ανασαίνουν ξανά ελεύθεροι από το να αντισταθούν στο κτήνος που ονομάζεται κράτος, με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο, χωρίς κανέναν ενδοιασμό.

Ένας από τους αγώνες που ξέσπασαν μέσα σε αυτήν την περίοδο ήταν και αυτός της απεργίας πείνας του Δ. Κουφοντίνα ενάντια στην κρατική εκδικητικότητα και αυθαιρεσία. Και ακριβώς επειδή η κρατική αυθαιρεσία δεν στοχεύει μόνο στον Κουφοντίνα η λήξη της απεργίας πεινάς του αγωνιστή δεν είναι το τέλος, πάρα ακόμα ένας σταθμός που ανέδειξε τη δολοφονική και εκδικητική φύση του κράτους.

Η αποτυχημένη διαχείριση της πανδημίας από τα λαμόγια της αστικής δημοκρατίας, η καταστολή από τα καθάρματα με τις μπλε στολές, η αλλογιστη καταπάτηση δημοσίων πόρων έτσι ώστε η κοινωνία να παραμένει στο σκοτάδι και τον τρόμο,δεν μας αφήνουν άλλη επιλογή από την επιλογή του αγώνα.

Ο αγώνας ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι αγώνας για ζωή

Νίκη στον αγώνα του Δημήτρη Κουφοντινα απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία

Νίκη στον αγώνα τών φοιτητών/τριών, των υγειονομικών και όσων αγωνίζονται

Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στον αγώνα του Δ. Κουφοντίνα

css.php