Πέμπτη 14/4, Ναυαρίνου με Γούναρη 19:00 : Μικροφωνική-συγκέντρωση αλληλεγγύης στα συλληφθέντα συντρόφια της 8/2

Τα ξημερώματα της Τρίτης 8/2 συνελήφθησαν σε σπίτι, η Γεωργία Βούλγαρη και ο Θάνος Χατζηαγγέλου, έπειτα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής. Αφορμή ήταν η εμπρηστική επίθεση του «Ιδρύματος Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού» στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης, λίγες ώρες πριν. Καθ’ όλη τη διάρκεια της υπόλοιπης μέρας, τα στενά της περιοχής γέμισαν μπατσικά, τζιπάκια της αντιτρομοκρατικής και ασφαλίτες, ενώ παράλληλα γινόταν και έρευνες στα σπίτια των συλληφθέντων. Αργότερα το απόγευμα έγινε ακόμη μια προσαγωγή, του συντρόφου Παναγιώτη Καλαιτζή, η οποία μετατράπηκε σε σύλληψη για τις ίδιες κατηγορίες και παράλληλα έγινε έρευνα στον χώρο εργασίας των δύο συντρόφων.
Η μόνη σύνδεση του Πάνου Καλαιτζή είναι η παραχώρηση του σπιτιού του στον συνάδελφο του, Θάνο Χατζηαγγέλου, ως χώρο ανάρρωσης από τον ιό COVID19, αλλά και οι συναδελφικές τους σχέσεις, χωρίς να υπάρχει άλλο στοιχείο σε βάρος του. Την επόμενη μέρα πήραν προθεσμία δύο ημερών για την απολογία τους, όπου την Παρασκευή 11/2 κρίθηκαν προφυλακιστέοι, διωκόμενοι με βάση τον τρομονόμο 187Α, με την κατηγορία της συμμετοχής τους στην οργάνωση Αναρχική Δράση, τον εμπρησμό στο «Ιδρύμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού» και άλλων κατηγοριών. Ο σύντροφος Θάνος Χατζηαγγέλου ανέλαβε την ευθύνη του εμπρησμού, που έγινε στις 8/2 και των ευρυμάτων του σπιτιού, η συντρόφισσα Γεωργία Βούλγαρη υπερασπίστηκε την επιλογή της να έχει υποστηρικτικό ρόλο για την πραγματοποίηση της ενέργειας και ο σύντροφος Παναγιώτης Καλαιτζής αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες.
Κατά την κράτησή τους στην ΓΑΔΘ έγινε λήψη DNA των 3 συλληφθέντων, εκ των οποίων στον Θ.Χ. και στην Γ.Β. πάρθηκε με βίαιο τρόπο. Στις 14.2 ο Θ.Χ. και ο Π.Κ. μετήχθησαν στις φυλακές του Κορυδαλλού και πλεόν κρατούνται και οι δύο στην Δ΄ πτέρυγα ενώ η Γ.Β. μετήχθη στις 18.2 στη γυναικεία πτέρυγα. Αφού ήδη βρισκόταν στις φυλακές Κορυδαλλού, τους ανακοινώνεται το πάγωμα των τραπεζικών τους λογαριασμών, μια απόφαση που είχε ήδη εκδοθεί από τις 9.2 πριν καν απολογηθούν. Σε ενημερωτική εκδήλωση για την υπόθεση, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 10 Μάρτη, όπου οι 2 σύντροφοι και η συντρόφισσα παρενέβησαν τηλεφωνικά, ο Θ.Χ. ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την συμμετοχή του στην οργάνωση Αναρχική Δράση. Η Γ.Β. ενημέρωσε για την κατάσταση στην γυναικεία πτέρυγα, την έλλειψη ιατρικής περίθαλψης και υγιεινής εντός των κελιών, τον συνωστισμό και την μαζική χορήγηση κατασταλτικών φαρμάκων ως απάντηση σε οποιοδήποτε ιατρικό πρόβλημα -και όχι μόνο- αναφέρουν οι κρατούμενες, με σκοπό την επιβολή τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή τους.
Στην Ελλάδα, η ποινικοποίηση των σχέσεων έχει μακρά ιστορία και έρχεται πάντα να συμπληρώσει τα σχέδια της εξουσίας για αποδυνάμωση του κινήματος. Από τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια ακόμη, απότελούσε πάγια τακτική της ασφάλειας η τρομοκράτηση ή ακόμα και η σύλληψη των κομματιών εκείνων της κοινωνίας που διατηρούσαν σχέσεις με αγωνιστές και αγωνίστριες. Η ιστορία επαναλαμβάνεται στην υπόθεση που στήθηκε από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία με τις συλλήψεις της 8/2. Μια δικογραφία-φάρσα, στην οποία δεν εμφανίζεται πουθενά το όνομα του Π.Κ. μέσα από τις καταθέσεις των μπάτσων και τη στιγμή που ο ίδιος είχε μάλιστα παραχωρήσει το σπίτι του, στον συνάδελφό του Θ.Χ. που νοσούσε από κορωνοϊό, για καραντίνα, αρκεί για να τον θέσει προφυλακιστέο ως μέλος της οργάνωσης Α.Δ. Η εκδικητική μανία του κρατικού μηχανισμού, θα προσπαθήσει για άλλη μια φορά να στοχοποιήσει και να διαλύσει στο πέρασμά της, την έμπρακτη συναδελφική αλληλεγγύη. Η ποινικοποίηση των φιλικών και συντροφικών σχέσεων αποτελεί έναν ακόμη τρόπο της αντιτρομοκρατικής να συνθέτει σκευωρίες ως μέτρο παραδειγματισμού με σκοπό την ψυχολογική και οικονομική εξόντωση του αλληλέγγυου κόσμου και να επιβάλλει ένα άτυπο καθεστώς εξαίρεσης και απομόνωσης σε όσους/ες αντιστέκονται.
Το κράτος και οι μηχανισμοί του τείνουν να προσαρμόζονται στις συνθήκες της εκάστοτε πραγματικότητας, με τα κατασταλτικά του εργαλεία και την έντασή τους ολοένα και να αυξάνονται, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις που το ίδιο κρίνει απαραίτητο. Τα τελευταία χρόνια το νομικό και τεχνικό οπλοστάσιο του κράτους εμπλουτίζεται με σκοπό την αναβάθμιση της καταστολής. Σε νομικό και τεχνικό πλαίσιο, βλέπουμε την αναβάθμιση του πλημμεληματικού κατηγορητηρίου χωρίς δυνατότητα αναστολής (π.χ. κατοχή Molotov), την τοποθέτηση συσκευών γεωεντοπισμού και καμερών σε οχήματα συντροφιών και τη χρήση DNA ως αποδεικτικό στοιχείο σε δικαστικές αίθουσες. Επίσης βλέπουμε την εμφάνιση νέων σωμάτων και οχημάτων της αστυνομίας, εκκενώσεις καταλήψεων, μαζικές συλλήψεις σε πορείες και παρεμβάσεις, προφυλακίσεις έως και προσαγωγές και εξακριβώσεις στοιχείων ακόμα και σε αφισοκολλήσεις.
Η εντατικοποίηση του ελέγχου αλλά και οι άμεσες κατασταλτικές επεμβάσεις βρίσκουν έφορο έδαφος στο πλαίσιο της «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» και των κρατικών μέτρων σε σχέση με τον COVID19. Η απαγόρευση συγκεντρώσεων, η καταστολή σε πλατείες, πάρκα και άλλους δημόσιους χώρους, η διάλυση επετειακών συγκεντρώσεων αλλά και πορειών εν μέσω της απεργίας πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα και οι εκκενώσεις των καταλήψεων πανεπιστημιακών κτιρίων ενόψει του νόμου 4777, αποτελούν κάποια από τα παραδείγματα. Η συνθήκη της πανδημίας και η χρήση της από τον κρατικό μηχανισμό επηρεάζει ακόμα περισσότερο την ζωή εντός των τειχών.
Εμείς από την πλευρά μας συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στο κράτος και στις πρακτικές του και να στεκόμαστε δίπλα σε κάθε εξεγερμένο που μάχεται για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.
Οι καρδιές μας χτυπάνε περήφανα για τα 3 συντρόφια μέχρι να ξαναβρεθούμε πλάι στους δρόμους.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ Γ.ΒΟΥΛΓΑΡΗ ΚΑΙ Θ.ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΟΥ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ Π.ΚΑΛΑΙΤΖΗ ΠΟΥ ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΤΗΜΕΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΛΟΓΩ ΦΙΛΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ 187Α – ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ
ΜΠΟΥΡΛΩΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

Πέμπτη 14/4 στις 19:00. Ναυαρίνου με Γούναρη: Συγκέντρωση-μικροφωνική αλληλεγγύης στους συντρόφους Θ. Χατζηαγγέλου, Π. Καλαϊτζή και στη συντρόφισσα Γ. Βούλγαρη

ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στα συλληφθέντα συντρόφια της 8/2

για επικοινωνία με τη συνέλευση αλληλεγγύης: syneleysiallilegguis3@riseup.net

Covid 19 και συνθήκες κράτησης στις φυλακές

Για το ελληνικό κράτος οι φυλακές δεν είναι τίποτε άλλο πέραν από μαζικούς τάφους ψυχών και σωμάτων. Σιδερένια κλουβιά που κρατούν δέσμιο το πλεονάζον ανθρώπινο δυναμικό. Τα δύο τελευταία χρόνια που χαρακτηρίζονται από τη συνθήκη της πανδημικής κρίσης, ο αόρατος πληθυσμός των κάτεργων της “Δημοκρατίας” εξοντώνεται σωματικά και ψυχικά βιώνοντας ένα καθημερινό βασανιστήριο.
Covid 19 και συνθήκες κράτησης
Τη στιγμή που η ίδια η επινόηση του εγκλεισμού αποτελεί την πιο βάρβαρη σκέψη και πράξη του ανθρώπινου νου, η πανδημία ήρθε να μετατρέψει τον αργό και καθημερινό θάνατο σε ένα εξευτελιστικό βασανιστήριο, τόσο των ίδιων των κρατουμένων όσο και του φιλικού και συγγενικού τους περιβάλλοντος.
Τα τελευταία δύο χρόνια, στην ίδια εκδικητική και τιμωρητική συνθήκη που υπόκεινται οι κρατούμενες/οι καθημερινά, έρχεται να προστεθεί ένα σύνολο μέτρων που αναστέλλουν ακόμα και τα στοιχειώδη δικαιώματά τους. Μείωση των επισκεπτηρίων, με συνέπεια να συμπυκνώνονται και οι χρόνοι συνάντησης. Διεκοπή των ανοιχτών επισκεπτηρίων, με αποτέλεσμα πολλές φορές άνθρωποι με ζητήματα όρασης, για παράδειγμα, να βρίσκονται στο απόλυτο κενό, καθώς γι’αυτούς ένα επισκεπτήριο πίσω από τζάμι με τηλέφωνο ισοδυναμεί στην ουσία με μια τηλεφωνική κλήση.
Και αν η υπηρεσία και το υπουργείο Δικαιοσύνης στερούν μέσω των επισκεπτηρίων τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες, τη ψυχική στήριξη, ένα άγγιγμα και μια αγκαλιά, οι καθημερινές συνθήκες κράτησης έρχονται να εξοντώσουν τις/τους κρατούμενες/ους εξαλείφοντας κάθε στίγμα αξιοπρέπειας. Ανύπαρκτη υγεινομική περίθαλψη, κλιμάκια του ΕΟΔΥ που επισκέπτονται χαριστικά τις φυλακές για να πραγματοποιήσουν προληπτικά τεστ, καμία παροχή σε είδη ατομικής φροντίδας. Στις φυλακές τα υγεινομικά πρωτόκολλα πάνε περίπατο. Την ίδια στιγμή που οι μηχανισμοί καταστολής κατέστειλαν νεολαίους/ες σε ανοιχτές πλατείες λόγω συνωστισμού, χτυπούσαν συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις (ακόμα και αν τηρούσαν ευκρινώς τα μέτρα συλλογικής προστασίας της κοινωνικής βάσης), στις φυλακές στοιβάζονται χιλιάδες κρατούμενοι ο ένας πάνω στον άλλον.
Για το υπουργείο Δικαιοσύνης η υγειονομική φροντίδα των νοσούντων κρατουμένων σημαίνει εγκλεισμός στα πειθαρχεία, όπου στερούνται περίθαλψης, τροφής και επικοινωνίας. Όμως ο νοσηρός σωφρονιστικός νους έχει επινοήσει ένα ακόμη πιο ανώφελο μα αντίστοιχα εξοντωτικό σχέδιο “φροντίδας” των κρατουμένων. Στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού η υπηρεσία όταν εντοπίζει κρούσμα covid, επιλέγει, αντί να το απομονώσει από τις υπόλοιπες κρατούμενες, να σφραγίσει όλο το θάλαμο. Αποτέλεσμα αυτής της συνθήκης, που εντείνει τον εγκλεισμό, είναι οι κρατούμενες να υπόκεινται σε ένα φαύλο κύκλο συνεχούς έκθεσης στον ιό με επαναλαμβανόμενες καραντίνες. Παράδειγμα αυτής της συνθήκης αποτελεί η ιδιότυπη συνθήκη αιχμαλωσίας της συντρόφισσάς μας Γεωργίας Βούλγαρη στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού. Η συντρόφισσα έπειτα από ενάμιση μήνα κράτησης, βρίσκεται για τρίτη φορά σε καραντίνα. Εισήχθη σε καραντίνα κατά την άφιξή της στις φυλακές, όπου και παρέμεινε για 5 μέρες. Ένα μήνα μετά ο θάλαμός της σφραγίστηκε λόγω νέου κρούσματος, με τον εγκλεισμό να παρατείνεται για 3 μέρες παραπάνω επειδή ο ΕΟΔΥ δεν βρήκε χρόνο να περάσει για τεστ. Κατά την επανεξέταση των κρατουμένων βρέθηκε νέο θετικό κρούσμα με αποτέλεσμα την εκ νέου παράταση της καραντίνας στο θάλαμο. Αποτέλεσμα αυτής της συνθήκης είναι πως τόσο η συντρόφισσα όσο και οι υπόλοιπες κρατούμενες να στερούνται καθημερινά τον προαυλισμό, να έχουν στοιχειώδη πρόσβαση στην επικοινωνία, συνθήκες που επιφορτίζουν την ήδη επιβαρυμένη ψυχική ισορροπία και αντοχή των κρατουμένων. Ένα ακόμη παράδειγμα της ανύπαρκτης υγεινομικής περίθαλψης στις φυλακές είναι η έξαρση των κρουσμάτων στις φυλακές Δομοκού, με αποτέλεσμα τη νόσηση πολλών κρατουμένων, μέσα στους οποίους είναι και οι πολιτικοί κρατούμενοι Δ. Κουφοντίνας και Ν. Μαζιώτης.
Οι κρατούμενες/οι δεν είναι σκουπίδια για να στοιβάζονται σε ανθρώπινες χωματερές στερούμενες/οι ακόμα και τη σκέψη προς την ελευθερία. Αν δεν κερδίσουμε τα αυτονόητα, θα χάσουμε μια για πάντα την πίστη στον κοινό αγώνα εντός και εκτός των τειχών για τα ανεκπλήρωτα. Μέχρι το γκρέμισμα της κάθε φυλακής χτίζουμε γέφυρες αλληλεγγύης, στήριξης και κοινής εναντίωσης στο τερατούργημα του εγκλεισμού.

Άμεση άρση των εκδικητικών περιορισμών των κρατουμένων κάτω από το πρόσχημα της πανδημίας.
Ουσιαστική στήριξη και περίθαλψη των νοσούντων κρατουμένων.
Αγώνας για την καταστροφή κάθε φυλακής.

Θάνος Χατζηαγγέλου-Η αλληλεγγύη είναι ένα ρόδο γεμάτο αγκάθια (+ENG)

Στις 17/3 ο συγκρατούμενός μας Βασίλης Δημάκης παραβιάζει τους περιοριστικούς όρους και επιλέγει το δύσβατο δρόμο της παράνομης ελευθερίας. Έχει προηγηθεί η νικηφόρα λευκή απεργία, ένας αγώνας που από την έναρξή του μας βρήκε αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό του. Γιατί σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς οι αόρατοι πληθυσμοί των κάτεργων της “δημοκρατίας” είναι υποχρεωμένοι να ρισκάρουν και τη ζωή τους για τα αυτονόητα.

Ο Βασίλης επέλεξε τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών να εκθέσει με το λόγο και τις πράξεις του το σύνολο της σωφρονιστικής υπηρεσίας. Γι’αυτό από την πρώτη στιγμή ξεκίνησε ένα κυνήγι κεφαλών προς τιμήν της υπόληψης και του γοήτρου της διοίκησης του Κορυδαλλού. Το μεσημέρι της Τετάρτης 23/3 κατά τη διάρκεια επιχείρησης πολλαπλών μονάδων της ΕΛΑΣ (ΕΚΑΜ, κρατική ασφάλεια, ΟΠΚΕ, αντιτρομοκτατική) ο Βασίλης πέφτει στα χέρια των διωκτών του. Λίγη ώρα αργότερα πραγματοποιούνται αιφνιδιαστικές έρευνες τόσο στο κελί μου όσο και στο κελί του συντρόφου Πάνου Καλαϊτζή, από υπαλλήλους και κουκουλοφόρους των φυλακών. Η συγκεκριμένη κίνηση μόνο ως εκδικητική μπορεί να λογιστεί στη συνείδησή μου. Ως μία σειρά γεγονότων, μου δείχνουν τη “ζεστή φιλοξενία” που θα με περιμένει σε όλα τα χρόνια της αιχμαλωσίας μου.

Γι’αυτό και από την πρώτη στιγμή στο μυαλό μου γυρίζει εφιαλτικά μία και μόνο σκέψη: Αν φτάσαμε σε εποχές που η κοινωνική αλληλεγγύη μεταξύ των κρατουμένων αποτελεί έμπρακτη συνθήκη συνενοχής, τότε το πολιτικό καθήκον της αδιαλλαξίας κραυγάζει: Αμετανόητα παρών.

Η θέση μου θα βρίσκεται αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό των κρατουμένων γιατί τα κάγκελα είναι τα σύνορα δύο κόσμων σε διαρκή σύγκρουση.
Ξανά και ξανά φωτιά στα κάτεργα.

Θάνος Χατζηαγγέλου
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
24/3/2022

 

Thanos Chatziaggelou – Solidarity is a flower full of thorns

On 17.3 our co-inmate Vasilis Dimakis violates the restrictive measures and chooses the hard way of illegal freedom. It has been preceded by the victorious white strike (without food and water), a struggle that found us non-negotiably by its side from the very first moment. Because during these hard times, the invisible ones living in the cells of democracy have to risk their lives for even their basic rights.

Vassilis chose to expose with his speech and actions the entire penitentiary service both inside and outside the prison walls. That is why from the first moment they began in honor of the reputation and prestige of the administration of Korydallos. At noon on Wednesday 23/3, during an operation by multiple cop units (SWAT, state security, special police teams for crime prevention and suppression, anti-terrorist unit), Vassilis falls into the hands of his pursuers. A few hours later officials and masked men working for the prison searched both mine and comrade’ s Panos Kalaitzis cells. The particular action could be only considered as revengeful in my thoughts. As a sequence of events, they present to me the “warm hospitality” that awaits me in my future years of imprisonment.

This is why from the very first moment there is only one thought that shouts nightmarishly in my mind: If we have reached this point when social solidarity between inmates is considered as a practical condition of being guilty, then the political duty of intransigence shouts: Unrepentantly present!

My position will always be next to the prisoners without any negotiation because these bars are the borders of two worlds in continuous conflict.
Again and again, burn the prisons.

Thanos Chatziaggelou,
D’ wing, Korydallos prison
24/3/2022

Αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Μέσα σε μια συγκυρία όπου η πολιτικο-οικονομική κρίση συνεχίζεται με διάφορα σκαμπανεβάσματα για σχεδόν μια δεκαετία, οι διακρατικοί ανταγωνισμοί αυξάνονται με πολύ έντονους ρυθμούς, αυτήν τη φορά με την Ρωσία και το ΝΑΤΟ να θυσιάζουν ζωές για τα δικά τους συμφέροντα και την παγκόσμια κυριαρχία. Kράτη και αφεντικά, δημοκρατίες και δικτατορίες, αριστερές και ακροδεξιές κυβερνήσεις στήνουν σκηνικά πολέμου για άλλη μία φορά. Στο όνομα της “εθνικής ενότητας” επιδεικνύουν την πολεμική προετοιμασία του εκάστοτε κρατικού μηχανισμού και διαχέουν ένα κλίμα πολεμικής ετοιμότητας στο σύνολο των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων υποστηρίζοντας την μία ή την άλλη πλευρά, στέλνοντας κλητεύσεις σε νέο κόσμο. Όπως όμως ενισχύεται ο ρόλος του στρατού έτσι ενισχύεται και η σημασία της  σύγκρουσης μαζί του. Η άρνηση στην ένταξη σε έναν μηχανισμό που στερεί την ελευθερία, την κριτική σκέψη και την αυτόβουλη δράση ενώ προάγει το μίσος και την εκμετάλλευση στο όνομα μιας υποτιθέμενης πατρίδας. Η ολική άρνηση ένταξης στα σχέδια ενός πολέμου που μετράει μόνο χαμένους είναι καθήκον.

Ο πόλεμος είναι μία πραγματικότητα που βιώνουμε στην καθημερινότητα μας πλέον και η κατάταξη σε έναν θεσμό που αντιπροσωπεύει την ίδια την εξουσία, την πατριαρχία, την κρατική βία και τη σαπίλα του ιμπεριαλισμού θα μας βρίσκει πάντα απέναντι της. Η ίδια η κλήση ενός ατόμου να συμμετέχει στο στρατό απεικονίζει τη βία της επιβολής του κράτους και του κεφαλαίου και η συνειδητή άρνηση υποταγής είναι για εμάς η μοναδική απάντηση που θα μπορούσε να δοθεί στους καταπιεστές μας. Σε μία περίοδο που ο πόλεμος πρωτοστατεί στις ειδήσεις, το καθήκον της ανυποταξίας γίνεται πιο επιτακτικό από ποτέ.

Για εμάς, που ο στρατός είναι ένας ακόμη θεσμός που φέρει ό,τι εχθρευόμαστε, η ολική άρνηση στράτευσης ως κομμάτι του ευρύτερου αγώνα, είναι ακόμη μια επαναστατική επιλογή που συγχρονίζεται με τον πολύμορφο αγώνα ενάντια σε οτιδήποτε μας καταπιέζει. Είναι ένα βήμα πιο κοντά στην καταστροφή των κρατών και των συνόρων, των εθνών και των πατρίδων και κατ’ επέκταση όλου του εξουσιαστικού οικοδομήματος. 

Στις 19 Νοεμβρίου του περασμένου έτους ο σύντροφος ολικός αρνητής στράτευσης Ζήσης Ν. καλέστηκε από τον Ελληνικό στρατό να παρουσιαστεί τρίτη φορά, ενώ στις 08/03 ο Τ. Παλαιοθόδωρου κατέθεσε την άρνηση στράτευσης του στην στρατολογία Ιωαννίνων. Στεκόμαστε αλληλέγγυες σε όλους αυτούς που αντιμάχονται την έννοια ενός στρατού ενωμένου κάτω από την ταμπέλα της πατρίδας και επιλέγουν συνειδητά να βγουν στο πεδίο μάχης εναντίον τους. Στον πόλεμο τους απαντάμε με πόλεμο ενάντια σε κάθε εξουσία και βρισκόμαστε πλάι στα συντρόφια που επιλέγουν την ολόψυχη επίθεση με πολιτικούς, επαναστατικούς όρους. Για το λόγο αυτό το Σάββατο 19/3 τοποθετήσαμε πανό σε κεντρικά σημεία της Θεσ/νίκης και σε σχετιζόμενους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, όπως η ΣΣΑΣ (Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων) στην Εγνατία και το Στρατοδικείο στην Καυταντζόγλου, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στους ολικούς αρνητές στράτευσης και ενάντια στον πόλεμο που διεξάγεται στην Ουκρανία.

Με όπλα μας τους αντιιεραρχικούς αγώνες και την αλληλεγγύη, την άρνηση στράτευσης και την επίθεση στους κρατικούς μηχανισμούς, διεξάγουμε το δικό μας πόλεμο. Το μόνο πόλεμο για τον οποίο αξίζει να στρατευτούμε, δίνοντας και τη ζωή μας. Τον πόλεμο για την Επανάσταση και την Αναρχία.

ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ
ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ
ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ

Μία σύντομη ενημέρωση για τις κλήσεις για προκαταρκτική εξέταση που αφορούν την εκκένωση της κατάληψης Terra Incognita

 
 
Στις 14/2 καλεστήκαμε, από την κρατική ασφάλεια, μαζί με άλλους συντρόφους για προκαταρκτική εξέταση στις 23/2 ως “ύποπτοι” να δώσουμε εξηγήσεις σχετικά με τη δικογραφία που αφορά την εκκένωση της κατάληψης Terra Incognita, που έγινε στις 17/8 του 2020. Είναι μία νέα κατασταλτική κίνηση που έρχεται να προστεθεί μετά τις συλλήψεις (της 8/2), για τον εμπρησμό του ΙΕΘΠ, της συντρόφισσας Γ.Βούλγαρη, του συντρόφου Θ.Χατζηαγγέλου (μέλους της συλλογικότητάς μας) και του συντρόφου Π.Καλαϊτζή που διώκεται πολιτικά από μια στημένη υπόθεση της αντιτρομοκρατικής, λόγω των προσωπικών του σχέσεων. Το πρωί της Δευτέρας 14/2 μετά την εξαναγκαστική λήψη DNA του συντρόφου Θ.Χατζηαγγέλου ενημερωνόμαστε ότι καλέστηκε σε νέα ανάκριση σχετικά με τη δικογραφία την εκκένωσης της κατάληψης. Τις επόμενες μέρες άρχισαν να στέλνονται κι άλλες κλήσεις σε διάφορα άτομα. Η ογκοδέστατη δικογραφία εμπεριέχει κατηγορίες  για κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών υλών, συμμορία, πλαστογραφία, κλοπή ηλεκτρικής και κάθε άλλης μορφής ενέργειας, περί φωτοβολίδων και πυροτεχνημάτων και νομοθεσία περί όπλων – οπλοχρησία σε συνδυασμό με άλλο έγκλημα. Στις 23/2 πήραμε προθεσμία για 9/3, καθώς η δικογραφία δεν είχε δοθεί καν στους ίδιους τους δικηγόρους για να έχουμε μια πλήρη ενημέρωση των “στοιχείων”, και στις 9/3 κατατέθηκαν τα υπομνήματα παρουσία των δικηγόρων.
Μέσα στα άτομα που καλέστηκαν, πέρα από κάποια που συμμετέχουμε στην συλλογικότητα, είναι και άτομα που δεν είχαν κάποια ενεργή συμμετοχή στην κατάληψη και κάποια άλλα που συμμετείχαν κατα καιρούς σε διάφορες άλλες ομάδες.
Βλέπουμε λοιπόν, για ακόμη μία φορά το κράτος να τυλίγει σε μία κόλλα χαρτί ανθρώπους που απλά επέλεξαν να στηρίξουν ανοιχτές διαδικασίες και εκδηλώσεις της κατάληψης με την παρουσία τους, με μόνο στοιχείο το αποτύπωμά τους σε κάποια κινητά αντικείμενα. Ποινικοποιείται δηλαδή πλέον και η παρουσία σε έναν ανοιχτό πολιτικό χώρο όπου οργανώνονταν εκδηλώσεις, κουζίνες, συγκεντρώσεις, workshops και πολλά άλλα. Ποινικοποιείται η έμπρακτη στήριξη της κατάληψης σε περιφρουρήσεις απέναντι σε κρατικές και παρακρατικές  επιθέσεις. Ποινικοποιείται η ίδια η έννοια της κατάληψης ενός κτιρίου και το ίδιο το κίνημα που επιλέγει να στηρίζει την ύπαρξη τέτοιων δομών και την σημασία αυτών μέσα σε ένα σύστημα που καθημερινά μας στερεί ότι έχουμε κερδίσει με αγώνες όλα αυτά τα χρόνια.
Δεν θα επιλέξουμε να πούμε για χιλιοστή φορά τί σημαίνουν για εμάς οι καταλήψεις και πόσο σημαντική θεωρούμε την ύπαρξή τους μέσα σε έναν κόσμο που βυθίζεται στη φτώχεια, την ανεργία, τους θανάτους και τις αυτοκτονίες από αδιέξοδα. Μέσα σε μια αλλοτριωμένη ζωή όπου κυριαρχεί η εξατομίκευση, το χρήμα, το εμπόρευμα, ο ανταγωνισμός και η καβάτζα προτάσσουμε τις καταλήψεις ως ένα μέσο μιας μικρής αλλά σημαντικής “απελευθέρωσης” της ζωής.
Τα κτίρια ανακαταλαμβάνονται. Οι δομές ξαναχτίζονται. Οι σχέσεις και οι ζυμώσεις που συντελούνται μέσα σε αυτά δεν μπορούν ποτέ να κατασταλούν από κανένα κράτος, κανέναν μπάτσο και καμία εξουσία.
Αυτό που έχει σημασία είναι η συνέχιση του αγώνα απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και κάθε εξουσία. Αγώνας που θα συνεχίζεται όσο συνεχίζει να υπάρχει στις καρδιές και στα μυαλά μας η ιδέα της ελευθερίας και της αναρχίας.
Το μόνο που έχουμε να δηλώσουμε είναι ότι ήμασταν και είμαστε αμετανόητοι/ες καταληψίες!
 
Οι καταλήψεις είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του αγώνα για την ελευθερία
Και εμείς είμαστε σάρκα από τη σάρκα τους
Τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται

 

A brief update on our preliminary examination calls regarding the eviction of Terra Incognita squat

On 14th of February the state security called us together with other comrades for a preliminary examination on 23rd of February as “suspects” to explain ourselves regarding the case file of Terra Incognita squat getting evicted on 17/8/2020. This is a new repressive movement that comes to be added after the arrests on the 8th of February, with 3 of our companions G. Voulgari, Panos Kalaitzis and Th. Chatziaggelou (member of our collective) getting arrested after the arson attack at the FNRR (Foundation for National and Religious Reflection). On the 14th of February, after the forced DNA collection of our comrade Th. Chatziaggelou, we are informed that he was called for a new interrogation process regarding the eviction of Terra Incognita squat. In the following days, other calls were sent to people. The voluminous case file contains charges for making and possessing explosives, forming a gang, forgery, theft of electricity and any other form of energy, flares and fireworks and the legislation on weapons – use of weapons in combination with another crime. We got a deadline for the 9th of March, as the case file had not even been given to the lawyers themselves to have a full update of the “data”, and on that date the memorandums were submitted in the presence of the lawyers.Between the people that have been called there are some members of our collective, but there are, also, people that did not actively participate in the squat and others that used to participate in other collectives during the years.

We come to witness once again how the state targets the people who chose to support open assemblies and events of the squat with their presence while using their fingerprints on some items as the only evidence to justify this attack. To make it clear, now they target people only because of their presence in an open political space where events, solidarity kitchens, manifestations, workshops and so much more were taking place. They target people who practically supported the squat against any type of attack. They criminalize the concept of the squat itself, the movement that chooses to support the existence of such structures and those underly their importance in a system which constantly takes away everything that we have won through years of struggling.

We will not state again what the meaning of squats is for us, and how highly we value their existence in a world that is full of poverty, unemployment, death, and suicides due to dead ends. In an alienated life where personalization, money, commodification, competition, and “backups” thrive, we defend squats a means of small yet important “liberation” of life.

Building can be reoccupied. Structures can be rebuilt. Our relationships and bonds that have created because of them cannot be repressed by any state, cop or power. What matters is the continuation of the struggle against the state, the capital and power. A struggle that will be continued as long as we carry in our hearts and minds the ideas of liberation and anarchy.

All we have to say is that we were and are unrepentant squatters!

Squats are the past, the present and the future of the struggle for liberation

And we are flesh of their flesh

Nothing is over, everything continues

 

2η επιστολή Πάνου Καλαϊτζή

Πάνε 4 εβδομάδες από τη μέρα που αποφασίστηκε η προφυλάκιση μου και πλέον η ζωή στις φυλακές Κορυδαλλού έχει γίνει η νέα καθημερινότητα μου. Στις παρακάτω γραμμές θα ήθελα να μοιραστώ τα γεγονότα πριν και μετά τη σύλληψη μου καθώς και κάποια πράγματα για τη θέση μου.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Δεκαπέντε μέρες πριν την σύλληψή μου, ο συνάδελφος και πλέον συγκατηγορούμενος μου Θάνος Χατζηαγγέλου, ενημερώνοντας με πως έχει συμπτώματα Covid-19, μου ζητάει να αναπληρώσω την βάρδια του, πράγμα το οποίο και έγινε. Μετά από συζήτηση μαζί του, αποφάσισα να του παραχωρήσω το σπίτι που νοίκιαζα στην οδό Αλκινόου για να κάνει καραντίνα (απομόνωση), καθώς εγώ θα μπορούσα να μείνω για ένα διάστημα στο σπίτι της συντρόφου μου. Η πρόταση αυτή έγινε για τρεις λόγους: Πρώτον, για την προφύλαξη της συντρόφου του. Δεύτερον, για την προφύλαξη της ομαλής λειτουργίας της συνεργατικής επιχείρησης που διατηρούμε, καθώς η σύντροφος του είναι μέλος αυτής. Τρίτον, για την προσωπική μου προφύλαξη, καθώς αν και πλήρως εμβολιασμένος, έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που θα ήθελα να προφυλάξω.

Για τις επόμενες δεκαπέντε μέρες, αφού τα τεστ είχαν διαγνώσει θετικό τον Θ.Χ. στον ιό Covid-19, δεν είχα καμία επαφή μαζί του. Δεν πέρασα ούτε μία φορά από το σπίτι που του είχα παραχωρήσει, και αυτό μπορεί να το καταλάβει ο καθένας εφόσον σύμφωνα με τις παρακολουθήσεις της αντιτρομοκρατικής και στο σπίτι, αλλά και στον Θ.Χ., δεν εμφανίζομαι πουθενά. Μία μέρα πριν την σύλληψή μου και αφού ο Θ.Χ. βγήκε αρνητικός στον Covid-19, πέρασε από το μαγαζί όπου τον είδα για πρώτη φορά μετά από 15 μέρες. Μου ζήτησε αν μπορεί να μείνει άλλες 2-3 μέρες σπίτι μου, πράγμα που δέχτηκα, αφού όπως προ-είπα είχα την δυνατότητα να μείνω στο σπίτι της συντρόφου μου.

Έτσι λοιπόν φτάνουμε στη μέρα της σύλληψης μου. Το απόγευμα της 8ης Φλεβάρη λοιπόν, βγαίνοντας από το σπίτι της συντρόφου μου (όπου διέμενα) με προσαγάγουν υπάλληλοι της αντιτρομοκρατικής. Με οδηγούν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης (ΓΑΔΘ) και μετά από κάποιες ώρες μου ανακοινώνουν τη σύλληψη μου. Μετά από ένα βράδυ κουκουλωμένος και δεμένος στα γραφεία της αντιτρομοκρατικής, οδηγήθηκα στα δικαστήρια, όπου στα κελιά κράτησης συνάντησα για πρώτη φορά την έταιρη συγκατηγορούμενή μου Γ. Βούλγαρη. Μάλιστα της ζήτησα μέσα από τα κάγκελα να κατεβάσει λίγο την προστατευτική μάσκα της, μήπως και την αναγνωρίσω έστω φατσικά, πράγμα το οποίο δεν κατάφερα, καθώς δεν την είχα δει ποτέ στην ζωή μου. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, καθώς βρίσκομαι προφυλακισμένος στον Κορυδαλλό για μια υπόθεση που δεν είχα καμία απολύτως ανάμιξη.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Δεν έχω βάλει ποτέ πολιτική ταμπέλα στον εαυτό μου και δεν έχω σκοπό να το κάνω ούτε και τώρα, ώστε να καρπωθώ μία πολιτική υπεραξία ή συμπάθεια. Δεν έχω δηλώσει ποτέ αναρχικός, δεν έχω δηλώσει ποτέ επαναστάτης, δεν θα δήλωνα ποτέ ένοπλος αντάρτης. Παρ’ όλα αυτά, είμαι ένας πολιτικά σκεπτόμενος άνθρωπος και δεν έχω φοβηθεί ποτέ να πω την γνώμη μου, δεν έχω σταματήσει ποτέ να φωνάζω για το δίκιο. Από το 2008 έως το 2010 που έφυγα στο εξωτερικό για να εργαστώ, συμμετείχα σε ανοιχτές συνελεύσεις της γειτονιάς μου προσπαθώντας να βελτιώσω μαζί με συνανθρώπους μου το κοινό βιοτικό επίπεδο. Από το τέλος του 2015, που επέστρεψα στην Ελλάδα, ικανοποίησα την ανάγκη μου για αθλητισμό μέσα από μία αυτοόργανωμένη ομάδα, που αντιτίθεται στον σύγχρονο αθλητισμό, ο οποίος περιστρέφεται γύρω από την μπίζνα, τα φράγκα και την ντόπα. Επίσης, έχω συνειδητά επιλέξει, για βιοποριστικούς λόγους, να συμμετέχω σε συνεταιρισμό εργαζομένων, προτάσσοντας έτσι έναν διαφορετικό τρόπο εργασίας απέναντι στον εργασιακό Μεσαίωνα. Όταν το κράτος αποφάσισε λόγω της πανδημίας Covid-19 να κλείσει τα πάντα, αδιαφορώντας για την τύχη των αστέγων, απόρων, τοξικοεξαρτημένων και οικογενειών με μικρό ή μηδενικό εισόδημα, οργανώθηκα σε δομές μαγειρέματος και διανομής γευμάτων, ώστε να βοηθήσω και εγώ από την πλευρά μου όσους είχαν ανάγκη.

Ίσως πλέον αυτά να αρκούν για να αποτελεί κάποιος τον βολικό τρίτο που ενεργοποιεί ποινικά το άρθρο 187α περί τρομοκρατικής οργάνωσης και για να χτιστεί μια δικογραφία-φάρσα, χωρίς καν να αναφέρεται πουθενά το όνομά μου στις καταθέσεις της αντιτρομοκρατικής. Δεν φοβήθηκα ποτέ να πω την γνώμη μου και να φωνάξω για το δίκιο, ούτε έχω σκοπό να σταματήσω τώρα. Ένα δίκιο, που τα ίδια τα γεγονότα δείχνουν ότι δεν βρίσκεται στα χέρια αυτών που με κρατάνε φυλακισμένο, χωρίς στοιχεία, εκπληρώνοντας δικές τους πολιτικές σκοπιμότητες.

Δύναμη σε όσους παλεύουν για το δίκιο.

Δύναμη στους συγκατηγορούμενούς μου, που από την δική του σκοπιά ο καθένας, δίνει μία ξεχωριστή μάχη. Πάνος Καλαϊτζής

Φυλακές Κορυδαλλού, Πτέρυγα Δ

13/03/2022

24ωρη συμβολική απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων της Δ’ Πτέρυγας Κορυδαλλού

Λέξεις όπως ο αγώνας, η αλληλεγγύη, η έμπρακτη συνοδοιπορία δεν είναι συμπλέγματα γραμμάτων αλλά δεσμεύσεις και συμβόλαια στο λεξιλόγιο των αντιστάσεων. Τόσα χρόνια αν ήταν κάτι που με διαιρούσε από το κοινωνικό σύνολο ήταν η ηθική και ταξική υποχρέωση να βρίσκομαι στο πλάι όσων αγωνίζονται. Όταν η γεωγραφία των αντιστάσεων βρίσκεται έγκλειστη σε τείχη και κάγκελα η υποχρέωση γίνεται πιο επιτακτική.

Από σήμερα δύο συγκρατούμενοί μου προχωρούν σε λευκή απεργία αντιστεκόμενοι στις εισαγγελικές μεθοδεύσεις που αναστέλλουν επ’αόριστον τις εκπαιδευτικές τους άδειες. Η θέση μου ως πολιτικός κρατούμενος, ως συγκελίτης μα πάνω απ’ όλα ως αγωνιζόμενος άνθρωπος βρίσκεται στο πλευρό τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Το πρώτο μου βήμα στον κοινό αγώνα είναι η έναρξη συμβολικής απεργίας πείνας, επιφυλασσόμενος για οτιδήποτε βάλει σε κίνδυνο τη ζωή των 2 συγκρατούμενών μου. Μάθαμε να μην ζητάμε, να αγωνιζόμαστε ακόμα και για τα αυτονόητα. Αυτό θα κάνουμε ακόμη μία φορά.

Θάνος Χατζηαγγέλου

Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

14/3/22

Η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατουμένων είναι για μένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής εντός των τειχών. Έτσι δεν μπορώ να μην πάρω θέση στο δίκαιο αγώνα δύο συγκρατούμενών μου, που πραγματοποιούν από σήμερα λευκή απεργία, λόγω αναστολής των εκπαιδευτικών τους αδειών. Στέκομαι αλληλέγγυος στο πλευρό τους, προχωρώντας σε συμβολική 24ωρη απεργία πείνας.

Πάνος Καλαϊτζής Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

14/3/22

Θ.Χατζηαγγέλου-Ανάληψη ευθύνης για συμμετοχή στην Οργάνωση Αναρχική Δράση

Θάνος Χατζηαγγέλου-Για την αδιάλλακτη οργάνωση της Αναρχικής Δράσης

Κάθε 10 του Μάρτη, ο χρόνος καρφώνει τους λεπτοδείκτες στο σημείο μηδέν. Δεν υπάρχουν ώρες, μόνο στιγμές περισυλλογής για το φορτίο της ευθύνης που κουβαλάει ο καθένας και η καθεμία μας στο διηνεκές του επαναστατικού γίγνεσθαι. Για το ηθικό, πολιτικό και στρατιωτικό καθήκον στον επαναστατικό πόλεμο. Ένας κρότος σαν ιαχή εχθροπραξίας, μέσα σε μία νύχτα όπου ο θάνατος νίκησε το φόβο. Ο φυσικός θάνατος τον οποίο τόσο θρηνούμε -στον κόσμο του θανάτου- είναι λιγότερο ολέθριος από το θάνατο που διακινείται ως ζωή.

12 Μάρτηδες πριν, ο σύντροφος και μέλος του Επαναστατικού Αγώνα Λάμπρος Φούντας, εκτελείται σε συμπλοκή στη Δάφνη, από ένα πλήρωμα ένστολων τρομοκρατών κατά τη διάρκεια προπαρασκευαστικής ενέργειας της οργάνωσης. Ο Λάμπρος έζησε όλη του τη ζωή στην πρώτη γραμμή της αντιεξουσιαστικής σύγκρουσης – με το χαρτί, με την σημαία, με το πιστόλι στο χέρι. Έτσι άφησε και την τελευταία του πνοή στην ύστατη μάχη, στην πρώτη γραμμή. Στη ζωή κεραυνός και στο θάνατο λύκος. Ο Λάμπρος είναι η θρυαλλίδα της επαναστατικής αδιαλλαξίας και θα ζει μέσα από τις φλόγες της επαναστατικής βίας. Από τις φωτιές των αστικών μητροπολιτικών πεδίων, μέχρι τις ριπές των ανταρτών στα βουνά της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής.

Ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας αποτελεί σημαία του αγώνα για την ανατροπή και την επανάσταση. Μία σημαία που κυμματίζει περήφανα όσο ο μητροπολιτικός ιστός παραδίδεται στις φλόγες της επαναστατικής βίας. Το αίμα είναι το μελάνι της ιστορίας. Και σε πείσμα όσων θωρρούν πως η ιστορία γράφεται από τους νικητές, θα είμαστε εδώ για να θυμίζουμε πως όσοι νιώθουν νικητές κουβαλάνε στα κουφάρια τους τις πιο συντριπτικές ήττες. Ήττα δεν είναι ο χαμός, ο θάνατος. Ήττα είναι η αποδοχή. Είναι η λησμονιά των νεκρών του ταξικού πολέμου. Είναι η αναίμακτη παράδοση της συλλογικής ιστορίας, στο χρονοντούλαπο της λήθης. Ήττα είναι η ανάθεση και ο μεσσιανισμός. Η παράταση της μάχης, η ανακωχή και ο συμβιβασμός σε μια ζωή κατώτερη των ταξικών αναγκαιοτήτων και περιστάσεων των καιρών. Ήττα δεν είναι να δίνεις τη ζωή και την ελευθερία σου για τον αγώνα, αλλά να ζεις απονεκρωμένος από την έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης και ταξικής συνείδησης. Να κοιτάς να σώσεις το τομάρι σου, όταν ο άλλος δίπλα σου χάνει τα βήματά του, μένει πίσω, πεθαίνει. Μπροστά σε αυτήν την σκοτεινή περίοδο είναι επαναστατικό καθήκον να φωτίζουμε το δρόμο με την ελπίδα της ανατροπής.

“Όποιος δεν οπλίζεται πεθαίνει…και όποιος δεν πεθαίνει είναι θαμμένος ζωντανός: στις φυλακές, στα αναμορφωτήρια, στα προάστια-δορυφόρους, στις -αγορασμένες επί πιστώσει- πλήρως εξοπλισμένες μοντέρνες κουζίνες και στις κρεβατοκάμαρες παλάτια.” Ulrike Meinhoff – RAF

Το πρώτο βήμα στον πόλεμο είναι το ερέθισμα, έπειτα η αποφασιστικότητα και μετά το άλμα παραπέρα. Το άλμα σε μία νέα, παράνομα ανυπότακτη, ζωή. Κουβαλάω στις πλάτες μου μία διαδρομή γεμάτη φωτιά. Εκεί όπου οι ανάσες, οι λιγοστές ανάσες κρύβουν την απόλυτη ελευθερία. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα για κάτι καλύτερο, κάτι διαφορετικό. Και αν η αγέλη τρομοκρατών του Μητσοτάκη και του Θεοδωρικάκου επενδύει στην ατομική και συλλογική ήττα, στην παραίτηση και την υποταγή, σε ένα φαντασμαγορικό τέλος της ριζοσπαστικής αντίστασης μέσα από την αιχμαλωσία μου, εγώ θα πω πως τόσα χρόνια πίστης, προσήλωσης και συνέπειας στη σύγκρουση οδηγούν στην πιο περήφανη στιγμή αυτού του πολέμου.

12 Μάρτηδες μετά, τιμώντας στην πράξη την απολυτότητα του επαναστατικού ήθους και της συνέπειας και της συνέπειας που αντιπροσωπεύει ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας, αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή μου στην Οργάνωση Αναρχική Δράση. Είμαι περήφανος που ένα κομμάτι της ζωής μου ταυτίζεται με ένα μαχόμενο σχήμα, σάρκα από τη σάρκα της αναρχικής ιστορίας, που στάθηκε με τις μικρές του δυνάμεις, με ήθος και συνέπεια στα επίδικα και τα καθήκοντα της αντιεξουσιαστικής σύγκρουσης. Είμαι περήφανος για τους συντρόφους, πλάι στους οποίους, η Αναρχία ήταν μία λέξη γεμάτη πάθος και ειλικρίνεια. Είμαι αμετανόητα περήφανος γιατί η στράτευσή μου, ήταν μια συνειδητή πράξη βασισμένη στην κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική αναγκαιότητα της αναρχικής δράσης, σαν αναλυτικό εργαλείο θεώρησης, σαν ανάχωμα δικαιοπραξίας, σαν απόλυτη στάση ζωής.

Η Αναρχική Δράση είναι ένας μαχόμενος σχηματισμός σύγκρουσης και υπεράσπισης της προπαγάνδας μέσα από την πράξη. Είναι μια Οργάνωση που έβαλε στο αντιεξουσιαστικό σκόπευτρο το σύνολο του εξουσιαστικού οικοδομήματος και των σχέσεων εκμετάλλευσης, μετατρέποντας τη λέξη αλληλεγγύη σε ανυποχώρητη συνθήκη ύπαρξης. Στάθηκε εχθρικά και με ψηλά το κεφάλι μέχρι και σήμερα απέναντι στο κράτος και το μισθοφορικό στρατό κατοχής της Δημοκρατίας, στο μιλιταριστικό ιστό, στο δόγμα της ιερής μαφίας, στην πατριαρχική δυσωδία και τον εθνικό κορμό, στους ναούς και τα πρόσωπα της καπιταλιστικής αλλοτρίωσης, στα διπλωματικά συμφέροντα και τα συμβόλαια ισχύος μιας χώρας βουτηγμένης μέσα στο αίμα.

Απέναντι σε ανθρώπους δίχως πρόσωπα, δίχως ήθοι, αξίες και αρχές, που καταδυναστεύουν τις ζωές της προλεταριακής βάσης, στέκομαι σήμερα αλύγιστος, αμετανόητος, αδιάλλακτος με την ίδια στοχοπροσήλωση στην επαναστατική υπόθεση. Δεν συμβιβάζομαι με τα ασυμβίβαστα, δεν σιωπώ μπροστά στην αδικία γιατί στη ζωή μου έμαθα να υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δίκαιο και το αναγκαίο. Χαράζοντας μια πορεία γεμάτη δυσκολίες και χτυπήματα, συλλήψεις και καταδίκες, ξυλοδαρμούς και βασανισμούς σε τμήματα, δηλώνω πως τίποτα δεν στάθηκε ικανό να μου δημιουργήσει δεύτερες σκέψεις, να με οδηγήσει σε ένα φτηνό ξεπούλημα της ατομικής και συλλογικής διαδρομής για λίγες πεθαμένες ανάσες “ελευθερίας”. Όλα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά φτηνά και αδιέξοδα χτυπήματα σε ένα σώμα που για χρόνια κουβαλάει μέσα του μία αλώβητη καρδιά. Μια καρδιά με παλμούς σαν κρότους επαναστατικής εχθροπραξίας. Μια καρδιά που χτυπάει για την Αναρχία.

Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή στην Αναρχική Δράση, γιατί κάθε μου βήμα μέσα σε αυτήν τη διαδρομή ήταν και ένα βήμα βαθιάς δέσμευσης στα καθήκοντα του αναρχικού ανταρτοπόλεμου. Με σεμνότητα και ταπεινότητα, βαθιά εκτίμηση και θαυμασμό για όσους και όσες γράψαν μια ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία της ριζοσπαστικής ανατροπής. Με την ελπίδα και τη βεβαιότητα πως τίποτα δεν τελειώνει, πως η εξεγερτική φλόγα της δικαιοπραξίας δεν σβήνει.

Ταγμένος ψυχή και σώμα στη φλέβα της φωτιάς, παραμένω αμετανόητος αναρχικός, υπερασπίζοντας το δρόμο της ρήξης και της σύγκρουσης με κάθε μορφή εξουσίας. Οι ιδέες δεν εξαγοράζονται, το πάθος για την ελευθερία δεν πειθαρχείται, η επαναστατική αξιοπρέπεια δεν απολογείται στα εδώλια των τρομοδικείων. Θα υπερασπιστώ την περήφανη αιχμαλωσία μου μέχρι τέλους, ακόμα και αν χρειαστεί ο ήλιος να ανατείλει από την δύση, θυμίζοντας μια συλλογική υπόσχεση: ο χρόνος μετράει πάντα αντίστροφα για όλους. Αναμονή, αναμονή, επίθεση.

Περήφανα στρατευμένος στην Αναρχική Δράση. Περήφανα προσηλωμένος στον αναρχικό ανταρτοπόλεμο. Η Επανάσταση πρώτα και πάντα.

Θάνος Χατζηαγγέλου

Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού

10/3/2022

Μια σύντομη ενημέρωση για το καθεστώς αιχμαλωσίας των 3 συντρόφων που βρίσκονται προφυλακισμένοι για συμμετοχή στην Οργάνωση Αναρχική Δράση

Έπειτα από τις δικονομικές εξελίξεις των ημερών που οι 3 σύντροφοι κρατούνταν στα κελιά της Γ.Α.Δ.Θ., τα ξημερώματα της Τρίτης 15/2 η Αντιτρομοκρατική μπήκε στα κρατητήρια και μετέφερε εκτάκτως τους συντρόφους Χατζηαγγέλλου και Καλαϊτζή στις φυλακές Κορυδαλλού αφήνοντας πίσω την συντρόφισσα Βούλγαρη όπου εκκρεμούσε η λήψη DNA.
Με την άφιξη τους στις φυλακές Κορυδαλλού, οι σύντροφοι ενημερώθηκαν πως έπειτα από “άνωθεν εντολές” θα κρατηθούν σε ξεχωριστές πτέρυγες. Ο σύντροφος Καλαϊτζής μεταφέρθηκε στην Δ’ πτέρυγα, ενώ ο Χατζηαγγέλλου στην Ε’. Ο σύντροφος Θάνος κατά την άφιξή του στην ακτίνα καλέστηκε να συμβιβαστεί με μία προκλητική συνθήκη που οδηγούσε σε μια στημένη απόπειρα επιβολής πειθαρχικού. Ταυτόχρονα με τον ίδιο η υπηρεσία μετέφερε απέναντί του τον δολοφόνο της Κάρολαϊν, ο οποίος επί 8 μήνες κρατούνταν στην ΣΤ’. Ο σύντροφος επέλεξε να διαχειριστεί ψύχραιμα την συνθήκη, ξεκαθαρίζοντας στην υπηρεσία πως δεν θα συνυπάρξουν στην ακτίνα ακόμα κι αν χρειαστεί ο ίδιος να μεταφερθεί στην απομόνωση. Ακολούθησε η μεταφορά του γυναικοκτόνου ξανά πίσω στην ΣΤ’. Την επόμενη μέρα ο σύντροφος μετά από νέα ένταση μεταφέρθηκε στην Δ’, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα.
Το πρωί της Παρασκευής 18/2 έπειτα από την ολοκλήρωση της εξαναγκαστικής λήψης DNA, μετήχθει στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού και η συντρόφισσα Βούλγαρη, η οποία μπήκε απευθείας σε καραντίνα. Από τις πρώτες μέρες των μεταγωγών στις φυλακές Κορυδαλλού γνωστοποιήθηκαν στους 3 δύο νέες αποφάσεις της Αντιτρομοκρατικής με βάση τις οποίες οι σύντροφοι καταχωρούνται στη λίστα των ατόμων που σχετίζονται με τρομοκρατία και η δέσμευση των περιουσιακών τους στοιχείων, η απαγόρευση κίνησης λογαριασμών και η απαγόρευση παροχής χρηματοοικονομικών υπηρεσιών προς το πρόσωπό τους (μια απόφαση που είχε εκδοθεί από τις 9/2 πριν καν “απολογηθούν”).
Το καθεστώς ιδιότυπης διαχείρησης της αιχμαλωσίας συνεχίζεται τις επόμενες μέρες προς το πρόσωπο της συντρόφισσας Βούλγαρη αυτή τη φορά. Κατά τη διάρκεια του επισκεπτηρίου του πατέρα της, ο οποίος της μετέφερε κάποια κείμενα και γράμματα συντρόφων της, η διευθύντρια των φυλακών σε κλίμα έντασης απειλούσε τον ίδιο και την συντρόφισσα με τη διαδικασία του αυτοφώρου λέγοντας πως “εδώ είναι φυλακές, δεν μπαίνουν προκηρύξεις”.
Σε πείσμα όλων οι 3 σύντροφοι παραμένουν δυνατοί και ενωμένοι, δίνοντας ο καθένας το δικό του ξεχωριστό αγώνα απέναντι στον κοινό εχθρό. Και εμείς θα σταθούμε μέχρι τέλους στο πλάϊ τους γιατί εκεί είναι η θέση μας.

Για επικοινωνία με τους συντρόφους
Θάνος Χατζηαγγέλλου, Παναγιώτης Καλαϊτζής
Κατάστημα κράτησης Κορυδαλλού
Δ’ Πτέρυγα
ΤΚ 18122 Κορυδαλλός, Αθήνα
Γεωργία Βούλγαρη
Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού
ΤΚ 18122 Κορυδαλλός, Αθήνα

Σημείωση: Για την πόλη της Θεσσαλονίκης θα γίνεται συγκέντρωση της αλληλογραφίας και μαζική αποστολή, για όποιον/α ενδιαφέρεται. Για περισσότερες πληροφορίες στα mail: terra.squat@gmail.com ή tameio@espiv.net

10 Μάρτη 16:30 : Ενημέρωση-συζήτηση για τις προφυλακίσεις των 3 συντροφιών που διώκονται για την συμμετοχή τους στην οργάνωση “Αναρχική Δράση”

Ανοιχτή ενημέρωση – συζήτηση για τις προφυλακίσεις των 3 συντροφιών που διώκονται για την συμμετοχή τους στην “Αναρχική Δράση”

Ενημέρωση για το καθεστώς αιχμαλωσίας των 3 συλληφθέντων και τηλεφωνική παρέμβαση από τα 3 προφυλακισμένα άτομα.

Θα αρχίσει αυστηρά στις 16.30 ώστε να λήξει πριν το κάλεσμα της αντιπολεμικής πορείας.

Τα ξημερώματα της Τρίτης 8/2 συνελήφθησαν σε σπίτι, μία συντρόφισσα και ένας σύντροφος, έπειτα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής. Αφορμή ήταν η εμπρηστική επίθεση του «Ιδρύματος Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού» στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης , λίγες ώρες πριν. Καθ’όλη τη διάρκεια της υπόλοιπης μέρας, τα στενά της περιοχής γέμισαν μπατσικά, τζιπάκια της αντιτρομοκρατικής και ασφαλίτες, ενώ παράλληλα γίνονταν και έρευνες στα σπίτια των συλληφθέντων. Αργότερα το απόγευμα έγινε ακόμη μία προσαγωγή συντρόφου, η οποία μετατράπηκε σε σύλληψη για τις ίδιες κατηγορίες και παράλληλα έγινε έρευνα στον χώρο εργασίας των δύο συντρόφων. Η μόνη σύνδεση του τρίτου συλληφθέντα με την υπόθεση είναι η σχέση του με το σπίτι και οι συντροφικές, φιλικές και συναδελφικές σχέσεις με τον ένα εκ των 2 συλληφθέντων χωρίς να υπάρχει άλλο στοιχείο σε βάρος του. Η έρευνα συνεχίστηκε μέχρι το βράδυ, καθώς στο σπίτι όπου συνελήφθησαν βρέθηκαν αντικείμενα κακουργηματικού χαρακτήρα. Την επόμενη μέρα πήραν προθεσμία δύο ημερών για την απολογία τους, όπου την Παρασκευή 11/2 κρίθηκαν προφυλακιστέοι διωκόμενοι με τον τρομονόμο (187α) με την κατηγορία της συμμετοχής τους στην οργάνωση Αναρχική Δράση, τον εμπρησμό στο «Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού» και άλλων κατηγοριών. Ο σύντροφος Θάνος Χατζηαγγέλου ανέλαβε την ευθύνη του εμπρησμού, που έγινε στις 8/2 και των ευρημάτων του σπιτιού, η συντρόφισσα Γεωργία Βούλγαρη υπερασπίστηκε την επιλογή να έχει υποστηρικτικό ρόλο για την πραγματοποίηση της ενέργειας και ο σύντροφος Πάναγιώτης Καλαϊτζής αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες.
Σε μία συγκυρία όπου το κράτος εξαπολύει απειλές για την πάταξη όλων όσων αντιστέκονται ενάντια στην βαρβαρότητά του με εκκενώσεις καταλήψεων, βίαιη καταστολή και μαζικές συλλήψεις στο σωρό, επιλέγει για ακόμη μια φορά, να διώξει και να ποινικοποιήσει φιλικές και συντροφικές σχέσεις. Αυτή είναι μια πάγια τακτική του κράτους για να τρομοκρατήσει και να αποδυναμώσει τον κόσμο του αγώνα και να πνίξει κάθε φωνή αντίστασης.
Εμείς από την πλευρά μας συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στο κράτος και στις πρακτικές του και να στεκόμαστε δίπλα σε κάθε εξεγερμένο που μάχεται για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.
Οι καρδιές μας χτυπάνε περήφανα για τα 3 συντρόφια μέχρι να ξαναβρεθούμε πλάι στους δρόμους.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ Γ. ΒΟΥΛΓΑΡΗ ΚΑΙ Θ. ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΟΥ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ Π. ΚΑΛΑΙΤΖΗ ΠΟΥ ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΤΗΜΕΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΛΟΓΩ ΦΙΛΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ 187Α. ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ
ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στα συλληφθέντα συντρόφια της 8/2

*Η συζήτηση θα ηχογραφηθεί και θα αναμεταδοθεί ζωντανά από το 1431am στο www.1431am.org

css.php