Άμεση απελευθέρωση του αναρχικού Γιάννη Μιχαηλίδη, απεργού πείνας από 23/5/22

Στις 29 Δεκεμβρίου 2021 και μετά από 8 χρόνια, 3 μήνες και 11 μέρες αιχμαλωσίας, είτε μέσα στα κολαστήρια των φυλακών είτε κατά τη φυγοδικία του, ο σύντροφος Γιάννης Μιχαηλίδης συμπληρώνει επίσημα τις τυπικές προϋποθέσεις για την αποφυλάκισή του από τις φυλακές Μαλανδρίνου. Παρόλα αυτά, το κράτος και τα πιόνια του, δείχνουν το εκδικητικό τους μένος απέναντι στον κόσμο του αγώνα και τον ενημερώνουν πως θεωρείται ακόμα επικίνδυνος για την τέλεση «νέων αδικημάτων» κρατώντας τον αιχμάλωτο επ’ αορίστου χρόνου.

Οι λόγοι πίσω από αυτήν τη δικαιολογία βρίσκονται στην πολιτική υπεράσπιση της στοχευμένης ληστείας ενός καπιταλιστικού μεγάρου, την αναρχική ταυτότητα του συντρόφου και την «επιτηδευμένη» καλή διαγωγή που λειτουργεί, όπως λένε, ως προσωπείο. Επιλέγουν να συμπεριφερθούν σε ένα πολιτικό υποκείμενο με όρους μαφίας, με το έτσι θέλω, ενώ στο κοινωνικό σύνολο σουλατσάρουν ανενόχλητοι παιδοβιαστές και γυναικοκτόνοι. Έτσι, κράτος και κεφάλαιο επιλέγουν τι πάει να πει σωφρονισμός και ποιο υποκείμενο είναι αρκετά σωφρονισμένο για να επιστρέψει στην κοινωνία των αρίστων. Μέσα σε ένα σύστημα που βάζει ταμπέλες σε κάθε μας βήμα, κάθε μας ανάσα και κάθε μας επιλογή και αυτή τη φορά τιμωρούνται οι ιδέες μας.

Δεν θα αναλωθούμε περαιτέρω στην απελπιστική διαχείριση της κοινωνικής παρακμής από τον κρατικό μηχανισμό, ούτε θα κάνουμε βήμα πίσω γιατι δεν αντιμετωπίζεται ο κόσμος του αγώνα με ισάξιους -ή τουλάχιστον αξιοπρεπείς- όρους. Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να απαιτήσουμε από κάποιον που δεν αναγνωρίζει την έννοια της ελευθερίας να καταλάβει τι σημαίνει να αναπνέεις χωρίς ενοχες. Ο σύντροφός μας κρατείται πλέον αιχμάλωτος χωρίς κάποια ημερομηνία σαν σημείο αναφοράς για την αποφυλάκιση του, μέχρι να κρίνει κάποιος δικαστής πως πλέον πληροί τις προϋποθέσεις. Κρατείται δέσμιος του κράτους γιατί συνέχισε αμετανόητα να υπερασπίζεται τον πολύμορφο αγώνα για την αναρχία.

Αυτό που μπορούμε να δηλώσουμε με το κεφάλι ψηλά είναι πως καμία καταστολή δεν θα σταθεί εμπόδιο στο να δείξουμε για ακόμα μία φορά την αλληλεγγύη μας στους αιχμαλώτους του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Στέλνουμε δύναμη σε αυτές και αυτούς που μάχονται μέσα από τα κολαστήρια της δημοκρατίας και καλούμε τον κόσμο εκτός των τειχών σε μία νέα μάχη για την αξιοπρέπεια και την αδιαλλαξία. Οι σκέψεις μας βρίσκονται δίπλα σε αυτούς που στρέφονται ενάντια στην κοινωνική εκμετάλλευση και κάθε μορφή εξουσίας ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Τα σημάδια σίγουρα προμηνύουν θύελλα και ήρθε η στιγμή να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Γιατί ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα οφείλουμε να αγωνιστούμε για την ελευθερία.

Ας γίνουμε οι εφιάλτες τους
Άμεση απελευθέρωση του αναρχικού Γιάννη Μιχαηλίδη, απεργού πείνας από 23/5/22
Δύναμη σε όσα είναι στα κελιά
Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής

Θάνος Χατζηαγγέλου: Μη ρωτάς αν θα νικήσουμε ή θα νικηθούμε – Πολέμα!

Μήνυμα αλληλεγγύης του αιχμάλωτου μέλους της Αναρχικής Δράσης Θάνου Χατζηαγγέλου προς τον αμετανόητο αναρχικό Claudio Lavazza, με αφορμή την προσφυγή για άρση της 25ετούς φυλάκισής του που εξετάζεται στις 17 Μάη.

Αιχμάλωτος πλέον στο πιο δυστοπικό μέγαρο της τυραννίας και ένα σύνολο λέξεων σε ένα κομμάτι χαρτιού θα στέκει ανώφελο να περιγράψει με τρόπο παραστατικό το ιδεώδες της επαναστατικής αδιαλλαξίας. Πως να χωρέσει κάποιος σε μία στιγμή, μια ζωή ανυπότακτη, δοσμένη ολοκληρωτικά στον ανυποχώρητο αγώνα, χωρίς να παραλείψει κάθε σημαντική λεπτομέρεια.

Μέχρι και σήμερα λίγοι ήταν αυτοί που προσπάθησαν ολόψυχα να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ ζωής και επιβίωσης. Αυτοί που, ενάντια στο λυσσαλέο δόγμα της τυραννίας για το “τέλος της ιστορίας”, εναπόθεσαν το είναι τους στις ολόφωτες εχθροπραξίες της επαναστατικής βάσης. Στρατεύτηκαν αυστηρά και ανυποχώρητα στο ρηξιακό μέτωπο της ανατροπής, μάτωσαν ενώ σύντροφοι και συντρόφισσες χάνονταν στη μάχη, φυλακίστηκαν όμως μπροστά στον κίνδυνο της μετάνοιας και της νομιμοφροσύνης, επέλεξαν τη σιδηροδέσμια περηφάνια.

Ο σύντροφος Claudio Lavazza ανήκει στο ίδιο κράμα φυσιογνωμιών αγώνα που τους διαιρούσε μια πολύ σημαντική “ιδιαιτερότητα”: η αδικία και η εκμετάλλευση, ο κοινωνικός μαρασμός και η τυραννία δεν ήταν απλά διαπιστώσεις αλλά ζητήματα που τους αφορούσαν ατομικά και συλλογικά. Δεν προσάρμοσαν την ιδεολογία και την πολιτική στις ζωές τους, αφιέρωσαν στις ζωτικές και μαχητικές αντιστάσεις την απολυτότητα της ύπαρξής τους. Στρατευμένος στις ένοπλες γραμμές της Ιταλικής Αυτονομίας, διάλεξε από πολύ νωρίς το δρόμο της παράνομης ελευθερίας απέναντι στην καταστολή και τον πολιτικό εκφυλισμό από τις δηλώσεις μετάνοιας.

Ποτέ του δεν συμβιβάστηκε με την παραίτηση υπηρετώντας στην πράξη την ιστορικότητα των ριζοσπαστικών αντιστάσεων. Διαλέγοντας την πρώτη γραμμή στις ένοπλες συγκρούσεις, στις απαλλοτριώσεις, στο οπλισμένο κίνημα αλληλεγγύης και απελευθέρωσης των φυλακισμένων αγωνιστών βρέθηκε και ο ίδιος αιχμάλωτος, έπειτα από ένοπλη συμπλοκή κατά τη διάρκεια απαλλοτρίωσης της τράπεζας Santander στη Cordoba στις 18 Δεκέμβρη του 1996. Για πάνω από 25 χρόνια ο σύντροφος Claudio αποτελεί υπόδειγμα ασίγαστης μάχης της ανυποταξίας με την παράδοση και την υποταγή.

Το πιο βαρύ όπλο στα χέρια των καταπιεσμένων είναι η εξεγερτική μνήμη, η μνήμη της φωτιάς. Οι αμετάκλητες διαδρομές που χάραξαν επαναστάτες απ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης, αγωνιζόμενοι για την ανατροπή και την αντεξουσία, αποτελούν τις σφαίρες στη γεμιστήρα της μαχόμενης προλεταριακής βάσης. Ο σύντροφος Claudio στάθηκε με πίστη και προσήλωση παρών στις προκλήσεις και τα ιστορικά καθήκοντα του επαναστατικού πολέμου. Σεμνός και ταπεινός, ορκισμένος εχθρός της κυρίαρχης τάξης και “απερίφραστα αμετανόητος” την ίδια στιγμή που οι οπαδοί της νομιμότητας κήρυξαν μονομερή ανακωχή οδηγώντας το αναρχικό κίνημα προς τον πολιτικό-στρατιωτικό αφοπλισμό και την παράδοση.

Σύντροφε Claudio,

αναρωτιόσουν κάποτε αν θα μπορούσαμε να είμαστε σαν όλους τους άλλους. Συμβιβασμένοι στην απάθεια και την παραίτηση, να υπηρετούμε κάθε μέρα σαν σκλάβοι το κάτεργο κάποιου αφεντικού μέχρι να αρπάξουμε κι εμείς το μαστίγιο. Να βυθιζόμαστε στο τέλμα του καναπέ κοιτώντας στην οθόνη την αλλοτρίωση και την εκμετάλλευση να αλλάζει σκηνές και χρώματα. Και κάθε Σάββατο βράδυ να βγαίνουμε, τιμής ένεκεν, για να διασκεδάσουμε την πλήξη και την παρακμή μας. Όχι Claudio. Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε τίποτα λιγότερο από το μεταβατικό στάδιο προς την κοινωνική απελευθέρωση και την προλεταριακή αντεξουσία. Μέχρι ο συρμάτινος ουρανός να καθαρίσει από τους ατσάλινους λεκέδες, θα υπηρετούμε με την ίδια αφοσίωση την αδιαλλαξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Για χίλιες ζωές, σαν να είναι η πρώτη μέρα.

Όσο και να βασιλεύει η δικτατορία του εγκλεισμού, θα υπάρχουν πάντα, περήφανες φωνές που θα κραυγάζουν πως μόνο η σύγκρουση ανοίγει περάσματα.

Θάνος Χατζηαγγέλου αιχμάλωτο μέλος της οργάνωσης Αναρχική Δράση
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
15/5/22

Δευτέρα 16/5, 18:00 Καμάρα-Μικροφωνική αλληλεγγύης στους συντρόφους Β.Σταθόπουλο και Δ. Χατζηβασιλειάδη

Στις 18 Μαϊου οι σύντροφοι Δ. Χατζηβασιλειάδης και Β. Σταθόπουλος δικάζονται σε δεύτερο βαθμό για την απαλλοτρίωση ενός πρακτορείου ΟΠΑΠ και για την Οργάνωση “Επαναστατική Αυτοάμυνα”. Είχαν καταδικαστεί πρωτόδικα σε 16 και 19 χρόνια αντίστοιχα.

Τον Οκτώβρη του 2019 κατά τη διάρκεια μιας ληστείας σε ΟΠΑΠ στο Χαλάνδρι, αυτοτραυματίζεται στο πόδι ο σύντροφος Δ. Χατζηβασιλειάδης. Ζητάει την έμπρακτη βοήθεια από τον σύντροφο Β. Σταθόπουλο, ο οποίος του την παρείχε άμεσα, αποδεικνύοντας ότι η αλληλεγγύη μεταξύ των αγωνιζομένων είναι δεδομένη και δεν τρομοκρατείται. Για αυτή του λοιπόν την πράξη Β. Σταθόπουλος συλλαμβάνεται και προφυλακίζεται στις φυλακές Λάρισας ενώ ο Δ. Χατζηβασιλειάδης επέλεξε το δρόμο της παρανομίας. Ο Β. Σταθόπουλος δικάστηκε πρωτόδικα σε 19 χρόνια κάθειρξης απλά και μόνο για την έμπρακτη αλληλεγγύη του παρέχοντας βοήθεια σε έναν τραυματισμένο σύντροφο, κάτι που ανέλαβε και υπερασπίστηκε από την αρχή ενώ αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με την οργάνωση όπως και με την απαλλοτρίωση του καταστήματος ΟΠΑΠ. Ο Δ. Χατζηβασιλειάδης καταδικάστηκε σε 16 χρόνια ερήμην, ο οποίος με επιστολή του κατά τη διάρκεια της φυγοδικίας του ανέλαβε την ευθύνη για τη φύλαξη του όπλου-σφραγίδα της Οργάνωσης Επαναστατική Αυτοάμυνα, η οποία έχει παύσει τη δράση της από το 2017, υπερασπίστηκε δηλαδή τη διαφύλαξη της επαναστατικής κληρονομιάς.

Έπειτα από δύο χρόνια φυγοδικίας ο Δ. Χατζηβασιλειάδης συλλαμβάνεται τον Αύγουστο του 2021 στη Θεσσαλονίκη, έπειτα από απαλλοτρίωση μιας τράπεζας και βρίσκεται και αυτός αιχμάλωτος στις φυλακές Δομοκού.

Για τη δεξιά αποτελεί ανοιχτό στοίχημα το μεγάλο ξεκαθάρισμα με την ένοπλη επαναστατική πάλη, έτσι ώστε να διατηρήσει το μονοπώλιο της νόμιμης βίας μέσα από τους πολέμους που γεννά, στηρίζει και συμμετέχει. Σε αυτήν την κατεύθυνση και όχι μόνο, κινούνται όλες οι στρατηγικές πρόληψης και καταστολής που έχει εξαπολύσει το τελευταίο διάστημα: οι τροποποιήσεις του Νέου Ποινικού Κώδικα με βάση τον οποίο πλέον, τρομοκρατική στην ουσία, βαφτίζεται κάθε πράξη που εναντιώνεται στην κρατική και καπιταλιστική σταθερότητα, οι νέες διατάξεις που εντείνουν την φυλάκιση των πολιτικών κρατουμένων (όπως η παράταση της φυλάκισης του επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα και του αναρχικού Γ. Μιχαηλίδη) και τη στέρηση των ευεργετικών διατάξεων, οι εξοντωτικές ποινές που ακούνε οι αντίπαλοι του κράτους και του κεφαλαίου.

Οι σύντροφοι Β. Σταθόπουλος και Δ. Χατζηβασιλειάδης βρίσκονται αιχμάλωτοι του κράτους για τις επιλογές αγώνα που έχουν κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Για όλες αυτές τις επιλογές που αποτελούν το σύνολο των εργαλείων αντιπαράθεσης και αγώνα με το κράτος και το κεφάλαιο. Απέναντι και σε αυτό το κατασταλτικό χτύπημα, θα βρεθούμε όλοι και όλες μαζί περήφανα δίπλα στους συντρόφους μας. Γιατί το χτύπημα σε έναν/μία από εμάς, είναι αιτία αναζωπύρωσης του συλλογικού αγώνα για την οργάνωση της αντεπίθεσης.

Τρομοκράτες και ληστές είναι τα κράτη και οι καπιταλιστές
Να στήσουμε αναχώματα αλληλεγγύης ενάντια στις κατασταλτικές μεθοδεύσεις
Λευτεριά στους αναρχικούς Β. Σταθόπουλο και Δ. Χατζηβασιλειάδη

Μικροφωνική-συγκέντρωση αλληλεγγύης Δευτέρα 16/5, 18:00 Καμάρα

Παρασκευή 13/5, 09:00 δικαστήρια Θεσ/νίκης-Συγκέντρωση αλληλεγγύης για το εφετείο των συλληφθέντων της 6/12/14

 

Στις 6/12/2014 πραγματοποιήθηκε στην Θεσσαλονίκη πορεία μνήμης για την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ένστολο δολοφόνο Επαμεινώνδα Κορκονέα, σε συνδυασμό με την 27η ημέρα απεργίας πείνας του Νίκου Ρωμανού. Κατά τη διάρκεια αλλά και μετά τη λήξη της πορείας συνελήφθησαν συνολικά 18 άτομα.

Κάποιες/οι από αυτές/ους έχουν δικαστεί και αθωωθεί και άλλοι/ες καταδικάστηκαν σε ποινές με αναστολή. Ένα άτομο συνελήφθη ένα μήνα μετά την πορεία, σε άλλη πόλη, και αντιμετωπίζει κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα.

Η καταστολή δε μας φοβίζει.

Να μην αφήσουμε καμία κατασταλτική μεθόδευση αναπάντητη.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης Παρασκευή 13 Μαΐου, 09:00 δικαστήρια Θεσ/νίκης

Πέμπτη 12/5,18:00 κατάληψη Παραρτήματος Πάτρα-Εκδήλωση για την ιστορική και κοινωνική αναγκαιότητα της ταξικής σύγκρουσης

Πέμπτη 12/5, στις 18:00, στην κατάληψη Παραρτήματος

Εκδήλωση-συζήτηση για την ιστορική και κοινωνική αναγκαιότητα της ταξικής σύγκρουσης με τον κόσμο των αφεντικών, ένα χρόνο μετά τη ψήφιση του αντεργατικού νομοσχεδίου Χατζηδάκη.

-Παρουσίαση της επιχείρησης -Τάξη εναντίον Τάξης- από το αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση Θάνο Χατζηαγγέλου.

“Η θέση μας για την εργασία μέσα στον καπιταλισμό είναι αδιαπραγμάτευτη. Αν θέλουμε να καταστρέψουμε στην πράξη το οικονομικό αυτό σύμπλεγμα που έχει παράξει ηθικές αρχές για να υπηρετούν την εξαθλίωση και την εκμετάλλευση υποκαθιστώντας την ανάγκη μας για ζωή, ανθρωπιά και αξοπρέπεια, είναι μονόδρομος να αρνηθούμε και να καταστρέψουμε την εργασία. Όμως εξίσου αδιαπραγμάτευτη είναι και η μαχητική υπεράσπιση των προλεταριακών ελευθεριών που κέρδησαν οι πολιτικοί μας πρόγονοι πέφτοντας στη φωτιά της μάχης ενάντια στην εξουσία. Απέναντι στο κράτος και τα αφεντικά, όπως και σε κάθε ξεπουλημένο εργατοπατέρα που έχει εκφυλίσει την έννοια και την υπόσταση της εργατικής πάλης, συνάπτοντας σύγχρονες Βάρκιζες με την αστική τάξη για λίγα προνόμια”.

–Τηλεφωνική παρέμβαση των συντρόφων από τις εκδόσεις Ανατρεπτικά Χρονικά σχετικά με την έκδοση Χρονικά Ταξικού Μίσους και αυτοπαρουσίαση

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα λειτουργούν αυτοοργανωμένο καφενείο και βιβλιοπωλείο κινηματικών εκδόσεων. Τα έσοδα θα διατεθούν για την οικονομική ενίσχυση των 2 συντρόφων και της συντρόφισσας που διώκονται για την οργάνωση Αναρχική Δράση και βρίσκονται στη φυλακή από τον Φεβρουάριο του 2022.

Ανυποχώρητος αγώνας ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο

Για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας

Αναρχικές – οί

6-7/5: 2ήμερο οικονομικής ενίσχυσης για τον αγώνα υπεράσπισης του στεκιού στο Βιολογικό

2ήμερο οικονομικής ενίσχυσης για τον αγώνα υπεράσπισης του στεκιού στο Βιολογικό

Παρασκευή 6/5, 21:00 – cocktail punk bar

Σάββατο 7/5, 15:00 – vegan κουζίνα (Room39) + bazaar βιβλίου-βινυλίου και διάθεση έντυπου υλικού + bar

18:00 εκδήλωση – Ιστορική αναδρομή της κατάληψης “Στέκι στο Βιολογικό”, παρουσίαση των ομάδων που στεγάζονταν στην κατάληψη:

  • Ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστ(ρι)ών:πολιτική-ηθική-υλική στήριξη πολιτικών κρατουμένων
  • κατάληψη Terra Incognita
  • αυτοοργανωμένη συναυλιακή ομάδα Biologica

*Θα ακολουθήσει συζήτηση για το D.I.Y. και την αντικουλτούρα

Παρασκευή 6/5,18:00 Καμάρα-Στήριξη της πορείας ενάντια στην ακρίβεια

Το 2008 αρχίζει να διαφαίνεται η αδυναμία του ελληνικού κράτους να διαχειριστεί την οικονομία της χώρας και να ανταπεξέλθει σε αυτά που είχε υποσχεθεί. Το ελληνικό δημόσιο αδυνατεί να δανειστεί με χαμηλά επιτόκια από τις διεθνείς αγορές, με συνέπεια να μην μπορεί να σταθεί αντάξιο στις δεσμεύσεις του απέναντι στο τραπεζικό σύστημα και τον καπιταλισμό εν γένει. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας αρχίζει να καταρρέει και ξεσπάει η οικονομική κρίση, με αρχή τη ψήφιση του πρώτου μνημονίου το 2010. Ακολουθούν άλλα δύο μνημόνια, το 2012 και το 2015 αντίστοιχα, τα οποία επέφεραν αύξηση της ανεργίας, μειώσεις των βασικών μισθών, περικοπές, ιδιωτικοποιήσεις, μεταρρυθμίσεις που οδήγησαν στην περαιτέρω όξυνση των κοινωνικών και ταξικών ανισοτήτων στη χώρα με αποτέλεσμα να προκληθεί ένα μεγάλο κύμα μετανάστευσης και πολλές κοινωνικές αναταραχές.

Το βιοτικό επίπεδο των κατώτερων στρωμάτων υποβαθμίστηκε ακόμη περισσότερο καθώς το κόστος ζωής ανέβηκε κατακόρυφα με αυξήσεις σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης, με την επιβίωση πλέον να μετατρέπεται σε έναν καθημερινό αγώνα, ακόμη και με το βασικό μισθό. Καλείται λοιπόν, το σύνολο των εκμεταλλευόμενων να επωμιστεί την υποτίμηση των ζωών τους δουλεύοντας ακόμη περισσότερο απλά για να ξεπληρώνει χρέη, αδυνατώντας να πληρώσουν το νοίκι και να καταλήγουν άστεγοι, πεθαίνοντας από το κρύο, βάζοντας τέλος στις ζωές τους έχοντας φτάσει σε αδιέξοδο. Καλούνται δηλαδή οι από τα κάτω να “σώσουν” τα αφεντικά, τις τράπεζες και την αγορά για να συνεχίσει να ρέει το χρήμα μέσα στον καπιταλισμό, προς όφελος πάντα των “ισχυρών”.

Η κατάσταση χειροτερεύει όταν αρχίζουν να καταπατούνται και τα στοιχειώδη κοινωνικά και ταξικά δικαιώματα και ελευθερίες. Ψηφίζεται το αντεργατικό νομοσχέδιο όπου άρονται τα απεργιακά δικαιώματα και οι χρόνια συνταγματικά κατοχυρωμένες συνδικαλιστικές ελευθερίες. Αντίστοιχα ψηφίζεται το εκπαιδευτικό νομοσχέδιο με τις/τους φοιτητ(ρι)ές να δίνουν αγώνες για να μην διαγραφούν, ενάντια στην κατάργηση του ασύλου, για δωρεάν στέγαση, σίτιση κλπ. Ακολουθεί η ψήφιση κι άλλων νομοσχεδίων που καταπατούν και λεηλατούν το φυσικό κόσμο, που βγάζουν σε πλειστηριασμό πρώτες κατοικίες ευάλωτων προφανώς νοικοκυριών και παράλληλα καταστέλλονται βίαια διαδηλώσεις, εκκενώνονται καταλήψεις ενώ την ίδια στιγμή οι συνθήκες εγκλεισμού στις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης υποτιμάνε πλήρως την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Μέσα σε όλη αυτή τη δυστοπική συνθήκη στην Ελλάδα ανατιμήθηκαν προς τα κάτω οι αξίες των ακινήτων και καθώς αποτελεί τουριστικό θέρετρο, ντόπιοι και ξένοι επενδυτές άρπαξαν την ευκαιρία αγοράζοντας ακίνητα και ολόκληρες περιοχές για τις ανάγκες της τουριστικής βιομηχανίας. Ο εξευγενισμός ήρθε και ισοπέδωσε ολόκληρες γειτονιές και περιοχές με κοινωνικά χαρακτηριστικά και ένα πολιτισμικό παρελθόν, απ’ όπου εκδιώχθηκαν τα πιο χαμηλά οικονομικά στρώματα παίρνοντας τη θέση τους νεόπλουτοι για να εκμεταλλευτούν την περιοχή φτιάχνοντας hostel, ξενοδοχεία, εμπορικά καταστήματα, βγάζοντας περισσότερο χρήμα από τη μαύρη εργασία κάποιων άλλων. Από την άλλη διάφοροι ιδιοκτήτες εκμεταλλευόμενοι αυτή τη συνθήκη, ανέβασαν τα ενοίκια και μετέτρεψαν τα σπίτια σε airbnb, με αποτέλεσμα να ξεσπιτωθούν κάτοικοι χαμηλών κυρίως στρωμάτων. Ο νεοφιλελευθερισμός σε όλο του το μεγαλείο, ο οποίος τα τελευταία χρόνια συγκροτείται και λειτουργεί με τη χειρότερη μορφή της ληστρικής επιδρομής απέναντι στο μεγαλύτερο κοινωνικό σύνολο.

Τα τελευταία 2 χρόνια μέσα σε όλα αυτά το κράτος με την δικαιολογία της πανδημίας αποφασίζει να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία για να χρεώσει επιπλέον το κοινωνικό σύνολο σε όλα τα επίπεδα. Με υπερωρίες, πρόστιμα και ποινικοποίηση οποιασδήποτε πολιτικής δράσης. Οι υπάλληλοι σούπερ μάρκετ και μεταφορικών βρίσκονται σε καθεστώς σκλαβιάς ενώ ο υπόλοιπος κόσμος ζει με την ελπίδα του επιδόματος. Τη στιγμή, δηλαδή, που καταπατώνται όλα τα δικαιώματα της ανθρώπινης ύπαρξης επιλέγει να επιβάλλει πρόστιμα ύψους 150 και 300 ευρώ σε κόσμο που αψηφά τα δικτατορικά μέτρα και επιλέγει να βγει από το σπίτι. Στη συνέχεια, αφού ξεκινά η τουριστική περίοδος αποφασίζει πως δεν υπάρχει πλέον πανδημία, επιβάλλει τον εμβολιασμό όλων και επιβάλλει σε όσα δεν θέλουν να εμβολιαστούν υποχρεωτικά rapid test, με δικά τους έξοδα και στην συνέχεια πρόστιμα στους άνω των 60 αν δεν εμβολιαστούν. Αυτό, προφανώς, οδηγεί τον κόσμο που δεν θέλει να δίνει το ¼ του μισθού του σε φαρμακεία και κλινικές να εμβολιαστεί έτσι ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να ζει έστω και με τα βασικά. Παράλληλα στον τομέα της υγείας παρατηρείται η εντατικοποίηση του ταξικού διαχωρισμού μεταξύ αυτών που μπορούν να πληρώσουν για ένα κρεβάτι σε ΜΕΘ των ιδιωτικών κλινικών και σε αυτούς που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν, καθώς η κυβέρνηση νομοθετεί με βάση το κρατικό και καπιταλιστικό συμφέρον, αντιμετωπίζοντάς τους ως απλή στατιστική. Όλο αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πρέπει να γίνει διαλογή ανάμεσα στους ασθενείς, μία συνθήκη που καθρεφτίζει τη σαπίλα του συστήματος και καταδεικνύει την κρατική αδιαφορία για την προστασία της κοινωνικής βάσης. Τα δημόσια νοσοκομεία επιφορτίστηκαν τραγικά ενώ οι ιδιωτικές κλινικές συνέχιζαν να κερδοσκοπούν και με το παραπάνω. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση έθεσε σε αναστολή ανεμβολίαστους γιατρούς, δεν προχώρησε στις απαραίτητες προσλήψεις ιατρικού προσωπικού και άφηνε τον κόσμο να περιμένει σε κέντρα για rapid test με τις ώρες, ενώ φρόντισε να βγάλει λίγο ακόμα χρήμα κλείνοντας τις δημόσιες δομές.

Το παιχνίδι του χρήματος δεν σταματά πουθενά για το ελληνικό κράτος. Ήδη μέσα στην πανδημία επέλεξε να επανδρώσει τον μπατσικό στόλο με καινούρια περιπολικά, μηχανές και προσλήψεις σε σώματα ασφαλείας ενώ το ιατρικό προσωπικό υποστελεχώνεται και οι υπεύθυνοι κραυγάζουν για την ενίσχυση της δημόσιας υγείας. Παράλληλα ενδυνάμωσε τους στρατιωτικούς του δεσμούς με την Γαλλία αγοράζοντας Rafale παίρνοντας ξεκάθαρη θέση στη μιλιταριστική ευρωπαϊκή σκακιέρα. Από τις πρώτες μέρες της ρωσικής εισβολής στα ουκρανικά εδάφη οι ανατιμήσεις και οι υπερχρεώσεις αγαθών θεωρούνται δεδομένες λόγω της θέσης της Ελλάδας στην ΕΕ. Τη στιγμή που ο πόλεμος μαίνεται στην Ουκρανία, το ελληνικό κράτος αποφασίζει τον Μάρτιο του 2022 τη συνεργασία του με την Τουρκία επισυνάπτοντας μία καινούρια συμφωνία για την ΑΟΖ έτσι ώστε να διανέμεται το φυσικό αέριο από την Ελλάδα στην υπόλοιπη Ευρώπη, ως αντικαταστάτης του ρωσικού φυσικού αερίου. Ο πόλεμός τους επιφέρει ανατιμήσεις και στα καύσιμα στο συν 11,5 % μέχρι και 27,4 %, στο ηλεκτρικό ρεύμα και τα τρόφιμα ενώ ο πληθωρισμός τον Φεβρουάριο αυξήθηκε ήδη στο 7.2 %. Η λύση του κράτους σε όλα αυτά ονομάζεται για άλλη μια φορά επιδότηση και κουπόνια.

Η αντιμετώπιση της ακρίβεια λέγεται συλλογικοποίηση των αρνήσεών μας. Στους καιρούς που ήρθαν, έρχονται και θα έρθουν ως αναρχικά υποκείμενα δεν μπορούμε να μιλάμε με ποσοστά ούτε να παρακαλάμε για τα αυτονόητα. Δεν θα αφήσουμε κανέναν και καμία αβοήθητη και εκτεθειμένη απέναντι στην κρατική και καπιταλιστική θανατοπολιτική. Σε όλα αυτά τα πρόστιμα να μην πληρώσουμε ούτε ένα ευρώ. Να συλλογικοποιήσουμε τις απαλλοτριώσεις μας σε μεγάλα σούπερ μάρκετ για να μπορέσουμε να υπάρξουμε μαζί μακριά από προσαυξήσεις, άγχη, τιμές σε καρτέλες. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της πανδημίας προτάσσαμε τις δομές αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας γιατί δεν περιμένουμε από κανένα κράτος να μας βοηθήσει. Είμαστε εδώ η μία για την άλλη και μέσα από αυτές τις σχέσεις βρίσκουμε τρόπους να συνεχίζουμε να επιβιώνουμε σε έναν κόσμο γεμάτο εκμετάλλευση, ψέμα και προδοσία. Να ανοίξουμε καταλήψεις παντού. Να γίνουμε το άγχος των πλουσίων. Όλα μας ανήκουν στο εδώ και στο τώρα.

Ούτε ένα ευρώ δεν πρέπει να πληρώσεις, συγκρούσεις, απεργίες και απαλλοτριώσεις

Η ταξική βία είναι το καταφύγιο των εκμεταλλευομένων

Στηρίζουμε το κάλεσμα για πορεία της ανοιχτής συνέλευσης ενάντια στην ακρίβεια

Παρασκευή 6 Μαίου, 18:00 Καμάρα

Πρωτομαγιά 2022-Τρίτη 3/5, 18:00 Πλάτανος Βιολογικού-Εκδήλωση για την ιστορική και κοινωνική αναγκαιότητα της ταξικής σύγκρουσης

Εκδήλωση-συζήτηση για την ιστορική και κοινωνική αναγκαιότητα της ταξικής σύγκρουσης με τον κόσμο των αφεντικών, ένα χρόνο μετά τη ψήφιση του αντεργατικού νομοσχεδίου Χατζηδάκη.

-Παρουσίαση της επιχείρησης -Τάξη εναντίον Τάξης- από το αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση Θάνο Χατζηαγγέλου.

“Η θέση μας για την εργασία μέσα στον καπιταλισμό είναι αδιαπραγμάτευτη. Αν θέλουμε να καταστρέψουμε στην πράξη το οικονομικό αυτό σύμπλεγμα που έχει παράξει ηθικές αρχές για να υπηρετούν την εξαθλίωση και την εκμετάλλευση υποκαθιστώντας την ανάγκη μας για ζωή, ανθρωπιά και αξοπρέπεια, είναι μονόδρομος να αρνηθούμε και να καταστρέψουμε την εργασία. Όμως εξίσου αδιαπραγμάτευτη είναι και η μαχητική υπεράσπιση των προλεταριακών ελευθεριών που κέρδησαν οι πολιτικοί μας πρόγονοι πέφτοντας στη φωτιά της μάχης ενάντια στην εξουσία. Απέναντι στο κράτος και τα αφεντικά, όπως και σε κάθε ξεπουλημένο εργατοπατέρα που έχει εκφυλίσει την έννοια και την υπόσταση της εργατικής πάλης, συνάπτοντας σύγχρονες Βάρκιζες με την αστική τάξη για λίγα προνόμια”.

-Τηλεφωνική παρέμβαση των συντρόφων από τις εκδόσεις Ανατρεπτικά Χρονικά σχετικά με την έκδοση Χρονικά Ταξικού Μίσους και αυτοπαρουσίαση.

Πρωτομαγιά 2022-Κυριακή 1/5, 11:00 Καμάρα: Στήριξη της απεργιακής συγκέντρωσης

Ξεπερνώντας πλέον τη 10ετία μνημονιακής ομηρίας στα συμφέροντα και τις ανάγκες του χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού, αυτό που ονομάζουμε αναδιάρθρωση του εγχώριου καπιταλισμού έχει ρημάξει το συντριπτικό σύνολο της κοινωνικής βάσης. Η νεοφιλελεύθερη ανασυγκρότηση του κρατικού μηχανισμού στα ευρωπαϊκά πρότυπα των μονοπωλιών έχει ανασχέσει ακόμα και τα βασικά ταξικά δικαιώματα και συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Ένα χρόνο τώρα το Σχέδιο Ανάκαμψης για την έξοδο της χώρας από την προδιαγεγραμμένη κρίση του καπιταλισμού (τόσο αυτός των συχετισμών σε σχέση με την πανδημική κρίση όσο και σε σχέση με το διαρκές πλέον καθεστώς έκτακτης ανάγκης) οδήγησε στην πλήρη διάλυση του κρατικού παρεμβατισμού στη δημόσια υγεία, την ασφάλιση, την πρόνοια κλπ, την ίδια στιγμή που τα βασικά αγαθά τείνουν να αποτελέσουν ταξικά προνόμια (στέγαση, σίτιση, υγεία).

Όλα αυτά τα χρόνια η κοινωνική βάση έρχεται συνεχώς αντιμέτωπη με επαναλαμβανόμενα κύματα επιθέσεων. Μία συνθήκη που την καθιστά πλέον θεατή στο χαμό της. Όμως το τέλος της ιστορίας έρχεται όταν θα πιστέψει και η τελευταία μαχόμενη συνιστώσα σε αυτό. Δεκαετίες τώρα μπροστά στη βία των αφεντικών, χιλιάδες μαχόμενες πρωτοβουλίες υπερασπίστηκαν τα αναχώματα του ταξικού πολέμου μέσα από αιματηρές αντιστάσεις και αγώνες για την ταξική αντεπίθεση και εργατική αυτοδιάθεση.

Είναι πολιτικό και ιστορικό επίδικο των καιρών που ζούμε, να βρούμε το νήμα των αντιστάσεων, να συνδέσουμε και να συνδεθούμε με τις ιστορίες και τις εμπειρίες των πολιτικών μας προγόνων. Να αναλάβουμε την ευθύνη για την κήρυξη νέων μαχών στο πεδίο του ταξικού πολέμου για να πάρουμε πίσω τις ζωές που μας κλέβουν καθημερινά. Για να τσακίσουμε τους λακέδες του κράτους και του καπιταλισμού, τους δοσίλογους εργατοπατέρες του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Για να καταστρέψουμε την εργασία και κάθε σχέση εκμετάλλευσης. Τιμώντας τον ανθό της ταξικής βίας που πότισε με αίμα των δολοφονημένων αναρχικών του Σικάγο, να δώσουμε τις μάχες που μας αναλογούν για να αποκαταστήσουμε τα κοινωνικά και πολιτικά νοήματα της ταξικής πάλης.

Η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία
Η ταξική βία είναι το καταφύγιο των εκμεταλλευομένων
Στηρίζουμε τις απεργιακές συγκεντρώσεις: Κυριακή 1 Μάη, 11:00 Καμάρα

 

Θάνος Χατζηαγγέλου: Στο κυνήγι μαγισσών, η περηφάνια κρύβεται στη δοκό της πυράς (+ENG)

Πολιτική τοποθέτηση για τις σκοπιμότητες της Αντιτρομοκρατικής πίσω από την προφυλάκιση των συντρόφων Γεωργίας Βούλγαρη και Πάνου Καλαϊτζή

Από την πρώτη μέρα της σύλληψής μου έχω επιλέξει συνειδητά να κρατήσω μία συνεπή στάση άρνησης στη συνεργασία με τις διωκτικές και ανακριτικές αρχές. Όσες φορές μίλησα το έκανα για να αναλάβω συγκεκριμένες πολιτικές και ιστορικές ευθύνες. Ευθύνες απέναντι στην ατομική και συλλογική μου διαδρομή μέσα στα πεπραγμένα της επαναστατικής βίας όπως και απέναντι σε δύο συντρόφους, στην πλάτη των οποίων η αντιτρομοκρατική επιχειρεί από την πρώτη στιγμή να προσωποποίησει τα χαμένα κομμάτια του παζλ της υποτιθέμενης εξάρθρωσης της Α.Δ.

Σε αυτήν την υπόθεση, πάνω από τις αντικειμενικές αλήθειες και τα ψέματα, η μεγαλύτερη επικινδυνότητα κρύβεται πίσω από τις πολιτικές στοχεύσεις της αντιτρομοκρατικής. Ποια είναι λοιπόν, τα τρανταχτά αποδεικτικά στοιχεία της, γνωστής για τα μεθοδευμένα ψέματα, υπηρεσίας; Ένα αστείο ανώνυμο τηλεφώνημα που κατονομάζει εμένα προσωπικά ως υπεύθυνο για ένα σύνολο επιθέσεων στην πόλη της Θεσ/νίκης (ένα τηλεφώνημα που υποθέτω ο αριθμός θα αγνοείται στη δίκη από τους χάκερ της υπηρεσίας), ένα σύνολο παρακολουθήσεων αμφιβόλου ποιότητας και προέλευσης από την προσωπική μου καθημερινότητα, η σύλληψή μου μαζί με τη συντρόφισσα Γ. Βούλγαρη στο σπίτι του Π. Καλαϊτζή, όπου στην κατοχή μου βρίσκεται ένα σύνολο κατασχεθέντων που βαφτίζονται οπλοστάσιο και δύο ξεκάθαρες πολιτικές τοποθετήσεις : η κοινή ανάληψη ευθύνης μίας και μόνο επίθεσης στο ΙΕΘΠ από εμένα και τη συντρόφισσά μου και η προσωπική μου ανάληψη ευθύνης για συμμετοχή στην Α.Δ.

Απέναντι λοιπόν, στα ανακριτικά ψεύδη μιας διαδικασίας που προφυλάκισε τρεις ανθρώπους κατά παραγγελία, θα θέσω τα δικά μου ερωτήματα: πως βαφτίζονται ως μέλη της Α.Δ. οι σύντροφοι Βούλγαρη και Καλαϊτζής χωρίς το παραμικρό στοιχείο αναφοράς τους στη δράση της οργάνωσης; Πως συμπεριλαμβάνεται μια αποσπασματική ενέργεια επαναστατικής βίας στη στρατηγική μιας οργάνωσης που έχει ως απαράβατη αρχή να αναλαμβάνει τις ευθύνες ακόμα και στα λάθη; Πως ένα σύνολο κατασχεθέντων ονοματίζεται ως οπλοστάσιο της Α.Δ.; Τρέφοντας αμέριστη εκτίμηση και σεβασμό στην πολιτική συγκρότηση της συντρόφισσάς μου, πως προκύπτει η συμμετοχή ενός νεαρού ανθρώπου 22 χρονών σε ένα σχήμα που δραστηριοποιείται 6 χρόνια, όταν δηλαδή αντικειμενικά βρισκόταν σε άλλη πόλη πηγαίνοντας ακόμη σχολείο; Πως ταυτοποιείται ο σύντροφος Καλαϊτζής ως μέλος της Α.Δ. σε μια δικογραφία που δεν αναφέρει πουθενά το όνομά του πουθενά σε ενέργεια, παρακολούθηση, κοινή συνεύρεση, κλπ; Οι απαντήσεις σε έναν κύκλο ρητορικών ερωτημάτων, βρίσκουν καταφύγιο στις στρατηγικές επιδιώξεις της Αντιτρομοκρατικής, που εργαλειοποιεί τις ζωές ανθρώπων για το ρεβανσισμό και τα παιχνίδια εξουσίας.

Δεκαετίες τώρα η Αντιτρομοκρατική επιχειρεί να σκιαγραφήσει ένα απαράβατο μοντέλο “τρομοκράτη” στα πρόσωπα των μελών επαναστατικών οργανώσεων. Βάσει αυτού του μοντέλου, ο ¨τρομοκράτης” είναι ένα αντικοινωνικό υποκείμενο, αποκομμένο από τις κοινωνικές διεργασίες, χωρίς καμιά επαφή με κινηματικές διαδικασίες, όπου όλη του η καθημερινότητα (σχέσεις, πράξεις, κινήσεις) σχετίζεται με την Οργάνωση. Για σχεδόν δύο δεκαετίες έχω επιλέξει τη δημόσια στρτάτευση πίσω από τα προτάγματα του αναρχισμού. Έχω στηρίξει και συμμετάσχει σε αμέτρητα κοινωνικά πεδία που κυοφορούσαν εστίες αγώνα. Σε καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, σε λαϊκές συνελεύσεις και κινηματικές διαδικασίες, σε εκδηλώσεις, πορείες, συγκρούσεις, σαμποτάζ και επιθέσεις. Έχω υπάρξει τόσο κοινωνικός όσο και παράνομος. Συνεπώς με βάση το modus operandi της Αντιτρομοκρατικής πρέπει είτε να υποθέσουμε πως η Α.Δ. είναι ίσως ο μεγαλύτερος σχηματισμός με χιλιάδες μέλη σε όλη τη χώρα, με παράνομους χώρους κάτω από το προκάλυμμα της αυτοδιαχείρισης και διαδικασίες που ξεπερνούν τη δυναμική ακόμα και ιστορικών εξεγερτικών γεγονότων, είτε πως όλη η υπόθεση είναι μία τρύπα στο νερό. Κι όμως υπάρχει το παρασκήνιο.

Η Αντιτρομοκρατική επιχειρεί να διαχύσει το φόβο και τον τρόμο στα αγωνιζόμενα κοινωνικά υποσύνολα έτσι ώστε να απομονώσουν κοινωνικά και διαπροσωπικά όσους στηρίζουν τις ενέργειες επαναστατικής βίας, πόσο μάλλον τα μέλη οργανώσεων. Όποιος στηρίζει και συνοδοιπορεί με αυτούς, όποιος διατηρεί συντροφικές, φιλικές ακόμα και συνεργατικές σχέσεις θα μπορεί αύριο μεθαύριο να βρεθεί κατηγορούμενος ή προφυλακισμένος με το μισό ποινικό κώδικα. Δεν χρειάζονται στοιχεία, αρκεί το μικρόβιο του φόβου έτσι ώστε το κίνημα να απομονώσει τα ριζοσπαστικά κομμάτια με πρόσχημα την ασφάλεια (προσωπική ή συλλογική). Στα ίδια πλαίσια έτσι κι αλλιώς κινούνται και οι τελευταίες αντιτρομοκρατικές διατάξεις που ποινικοποιούν ακόμα και την πολιτική-ηθική-οικονομική στήριξη των φυλακισμένων για ενέργειες επαναστατικής βίας.

Κι όμως απέναντι σε αυτήν την προσπάθεια πολιτικής και κοινωνικής απομόνωσης των ανατρεπτικών προθέσεων του αναρχικού κινήματος, την καλύτερη απάντηση τη δίνουμε από την πρώτη μέρα της σύλληψής μας, περνώντας από τα πιο δυστοπικά μονοπάτια. Απέναντι στην κατασταλτική δίψα για δηλώσεις μετάνοιας, αποκηρύξεις, πισώπλατα μαχαιρώματα και αδειάσματα σχέσεων και συναισθημάτων, παραμένουμε αξιοπρεπείς, αλύγιστοι μπροστά στο βάθεμα της καταστολής, αλληλέγγυα ενωμένοι ο ένας δίπλα στους άλλους, ακόμα και αν υπερασπιζόμαστε διαφορετικές διαδρομές. Αν το κόστος της αυταξίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας δείχνει το δρόμο προς τη φυλακή, τότε με περηφάνια το σηκώνουμε κάθε μέρα που περνάει. Γιατί ακόμα και στην εποχή του εξατομικευμένου φιλοτομαρισμού, θα υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται και τον διπλανό τους. Καμία διαπραγμάτευση για την αλληλεγγύη.

Άμεση απελευθέρωση των συντρόφων Γ.Βούλγαρη και Π.Καλαϊτζή

Ή με την καταστολή ή με την επαναστάση

Μέση λύση δεν υπάρχει

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Α.Δ.
Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού
17/4/22

 

Thanos Chatziaggelou: During a witch hunt, pride is hidden in the fire beam.

Since the first day of my arrest, I have consciously chosen to keep a consistent position and refused to cooperate with the prosecution and interrogation authorities. Every time I spoke, I did it to claim certain historical and political responsibilities. Responsibilities towards my individual and collective path in the acts of revolutionary violence, as well as towards two of my comrades, on whose names from the very first moment the anti-terrorist unit tries to personify the lost pieces of the puzzle of the so-called deracination of Anarchist Action.

In this case, beyond what is objectively true and what is a lie, the greatest danger lies behind the political goals of the anti-terrorist unit. So, what are the shocking pieces of evidence of the service, infamous for its methodical lies: A ridiculous anonymous phone call that names me personally as the one responsible for a set of arson attacks in the region of Thessaloniki (a phone call whose number I assume is going to be missed in the trial by the hackers of the service), surveillance of ambiguous quality and origin taken from my personal daily life, my arrest together with my companion Georgia Voulgari in the house of Panos Kalaitzis, where I had in my possession a set of confiscated items that are named as “arsenal” and two clear political statements: the common responsibility claim of one and only arson attack at the FNRC from me and my companion and my personal responsibility claim of being a member of the Anarchist Action.

So, I will ask my own questions in the face of the investigative lies of a process that put 3 people in pre-trial detention because it just wished to; how are the comrades Voulgari and Kalaitzis named as members of the Anarchist Action without the slightest reference of them in the action of the organization? How is a fragmented action of revolutionary violence included in the strategy of an organization that has as its inviolable principle to claim responsibility even for its mistakes? How is a set of confiscated items named as the arsenal of Anarchist Action? While having unreserved appreciation and respect for the political composition of my companion, how did they prove the participation of 22-year-old young person in an organization that has been active for 6 years, which means that she was objectively in another city and still going to school? How is the comrade Panos Kalaitzis identified as a member of the Anarchist Action in a case file in which his name is never mentioned in any action, surveillance, common meeting etc? The answers to these circles of rhetorical questions can be found in the strategic goals of the anti-terrorist unit, which uses human lives for revanchism and power games.

For decades now, the anti-terrorist unit has been trying to portray an inviolable “terrorist” pattern using the faces of people participating in revolutionary organizations. According to this model, the “terrorist” is an anti-social subject, isolated from social processes, without any contact with any structures of the movement, where all of his daily life (relationships, actions, movements) is related to his Organization. For almost two decades I have chosen to publicly stand with anarchism. I have supported and participated in countless social fields that were about to be reference points of the struggle. In squats and self-organized spaces, in popular assemblies and processes of the movement, in events, demonstrations, conflicts, sabotages and attacks. I have acted in both the social and the underground sphere. Therefore, based on the modus operandi of the anti-terrorist unit we must either assume that the Anarchist Action (A.D.) is maybe the largest formation with thousands of members across the country or illegal spaces under the guise of self-organization and the processes whose dynamics overcomes even that of historical insurgent events, or that the whole case is a dead-end one. And yet, there is background story.

The anti-terrorist unit is trying to spread fear and terror in the social groups who choose to struggle in order to socially and personally isolate the ones who support the acts of revolutionary violence, let alone members of organizations. Whoever supports and walks besides them, whoever maintains comradeship, friendship even cooperative relations with them will be able to find himself accused or imprisoned carrying half the penal code with him. They don’t need any evidence; the germ of fear is enough for the movement to isolate the radical parts under the pretext of safety (personal or collective). The latest anti-terrorist provisions, which criminalize eve, the political-moral-financial support of prisoners for acts of revolutionary violence, are moving in the same context anyway.

 

And yet, in the face of this attempt of political and social isolation of the revolutionary intentions of the anarchist movement, we answer them in the best way since the first day of our arrest while going through the most dystopian paths. Against the repressive thirst for repentance, denial, backstabbing and betrayal of relationships and feelings we stand with decency, stability in front of the depth of repression, with solidarity we stand in unity, the one next to each other, even if we defend different paths. If the cost of self-respect for human dignity shows the way to prison, then we proudly defend it every day. Because even during the era of personalized narcissism there will be people that think of the one standing next to them. We do not negotiate about solidarity.

Direct liberation of the companixns G. Voulgari and Panos Kalaitzis
Either standing with repression or with the revolution
There is no middle ground

Thanos Chatziaggelou, imprisoned member of A.D.
D’ wing, Korydallos Prison
17/4/2022

css.php