Καταγγελία συντρόφισσας για παραβιαστικές συμπεριφορές από μέλος συλλογικότητας

Η πατριαρχία και η έμφυλη βία αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του εξουσιαστικού-καπιταλιστικού κόσμου και του σκοταδισμού της σάπιας κοινωνίας, της οποίας κομμάτι αποτελούμε και εμείς. Μέχρι τώρα έχουμε, τουλάχιστον, καταφέρει να κάνουμε μικρά βήματα προόδου ως προς την δημοσιοποίηση παραβιαστικών και κακοποιητικών συμπεριφορών με σκοπό να προστατεύσουμε τις κοινότητες μας, να προσφέρουμε έναν “ασφαλέστερο” χώρο στα άτομα που έχουν δεχθεί βία και να εντείνουμε την προσπάθεια δημιουργίας δεσμών εμπιστοσύνης στον δρόμο με σκοπό να νιώθουμε όλα λίγο πιο ελεύθερα και άνετα στο να ζητάμε και να δεχόμαστε βοήθεια και λίγο πιο σίγουρα για το τι μπορεί να ακολουθήσει μετά από μία δημόσια καταγγελία. Έχουμε, επίσης, προσπαθήσει να αποκτήσουμε κάποια μινιμαρισμένα αντανακλαστικά ως προς την αντιμετώπιση των παραβιαστικών ατόμων με κύριο εργαλείο την απομόνωσή τους, αναζητώντας παράλληλα κι άλλους τρόπους καθώς η απομάκρυνση του από τους χώρους μας δεν συνεπάγεται κάποια αλλαγή στην συμπεριφορά του ή την προστασία άλλων ατόμων που δεν ανήκουν στις μικροκοινότητες μας από τις κακοποιητικές συμπεριφορές τους.
Η κοινωνία βρωμάει σεξισμό, σπισισμό και πάνω της καθρεφτίζονται ολοκάθαρα τα πατριαρχικά κατάλοιπα του κόσμου στον οποίο εναντιωνόμαστε και επιλέγουμε να πολεμάμε καθημερινά. Κομμάτι αυτού του κόσμου αποτελεί και το ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα και δεν είναι λίγες οι φορές που ερχόμαστε αντιμέτωπες με αντίστοιχες συμπεριφορές μέσα σε «απελευθερωμένα» εδάφη, συντροφικές σχέσεις και διαδικασίες. Αυτή είναι άλλη μία φορά, λοιπόν, που η γνωστοποίηση παραβιαστικής συμπεριφοράς αφορά άτομο του αναρχικού χώρου.
Το πρώτο περιστατικό αφορά την επιβολή του ατόμου για χρήση γυμνού φωτογραφικού υλικού μέσω διαδικτύου. Ενώ του γνωστοποιήθηκε πως αισθανόμουν άβολα κατά την διάρκεια της κλήσης η μόνη απάντηση που ήρθε ήταν «θες να δεις τι κάνω;», «θες να δεις πόσο μου αρέσει;». Κι ενώ του είπα πως αυτό εμένα δεν μου προσφέρει κανένα είδους ευχαρίστησης συνέχισε να με κοιτάει με ύφος και να αυνανίζεται ενώ έβλεπε ότι είμαι στα όρια κρίσης. Τις επόμενες μέρες του ζήτησα να το επικοινωνήσει με κοντινά του άτομα και να μιλήσει για το περιστατικό με σκοπό να καταλάβει ακριβώς ποιο ήταν το πρόβλημα με την συμπεριφορά του, να δημιουργήσει ένα support group με σκοπό να μην αποκλειστεί και να συνεχίσει να πορεύεται σε συλλογικές διαδικασίες ως ένα άτομο που δουλεύει πάνω στις παραβιαστικές του συμπεριφορές για να τις αναλύσει και να μπει σε διαδικασία να τις αφήσει πίσω. Κι ενώ εγώ πρότεινα λύσεις και δούλευα πάνω στο περιστατικό το γεγονός ξεχάστηκε και όποτε το έφερνα στην επιφάνεια έμπαινε κάτω από το χαλάκι. Άλλη μια φορά που η αρρενωπότητα επιλέγει να μην αντιμετωπίσει την πραγματικότητα και τις συνέπειες της χειριστικής συμπεριφοράς του.
Το δεύτερο περιστατικό αφορά την επιβολή του ατόμου κατά την διάρκεια του σεξ. Ενώ του είχε επικοινωνηθεί να μην τελειώσει μέσα μου ο τύπος αυτή την φορά με ακινητοποίησε και έκανε αυτό ακριβώς που του ζητήθηκε να μην κάνει ενώ δεν υπήρχε προφύλαξη με την δικαιολογία «ωχ δεν το κατάλαβα», «ήταν πολύ ωραίο». Αφού συνέβη και ήμουν σε κατάσταση σοκ, αφού έτρεμα και με ευχαρίστησε για το πόσο «ψύχραιμα» το διαχειρίστηκα και πως «ελπίζει να μην αποτελέσει πρόβλημα» πήρα μόνη μου το χάπι της επόμενης μέρας, βάζοντας το σώμα μου αυτή τη φορά σε μία άλλη διαδικασία για ένα σφάλμα που δεν ήταν δικό μου αλλά έπρεπε να αντιμετωπίσω. Η συνέχεια με βρίσκει με νέα τραύματα όσον αφορά την σωματική και ψυχική μου υγεία λόγω του χαπιού. Του επικοινωνήθηκε πως παραβίασε το σώμα μου και μπήκε πάλι κάτω από το χαλάκι και κάθε φορά που επανάφερα το θέμα με απέφευγε μέχρι που στην τελική «του έπεσαν πολλά» και εξαφανίστηκε.
Όχι, δεν είναι ο,τι χειρότερο μπορεί να σου τύχει. Αλλά είναι παραβιαστικές συμπεριφορές που ειδικά εφόσον δεν αντιμετωπίζονται είναι επικίνδυνες. Αυτή είναι άλλη μία απόπειρα προειδοποίησης των υπόλοιπων θηλυκοτήτων και μη για ένα άτομο που δεν σέβεται τα προσωπικά όρια μίας άλλης ατομικότητας είτε από απόσταση είτε από κοντά. Είναι άλλο ένα άτομο που δεν δέχτηκε να αλλάξει και επέλεξε να αποκρύψει επανειλημμένα τις εξουσιαστικές του τάσεις. Όχι, δεν θα μείνει στο μεταξύ μας και όχι, δεν μπορούμε να βάζουμε την πατριαρχία κάτω από το χαλάκι όταν κατεβαίνουμε υποκριτικά στον δρόμο και φωνάζουμε για την αναρχία. Οι παραβιαστές κρύβονται καλά πίσω από ράσα, γραβάτες και ρούχα καθημερινά και κρύβονται ακόμα καλύτερα πίσω από την ταμπέλα του αναρχικού, του αγωνιστή, του καταληψία. Για ακόμα μία φορά βρισκόμαστε αντιμέτωπες με ένα τέτοιο περιστατικό και το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αναβαθμίσουμε τα αντανακλαστικά μας και να βρεθούμε πλάι στα άτομα που δέχονται την βία εξουσιαστικών συμπεριφορών. Δημιουργώντας κύκλους αυτομόρφωσης, ομάδες αντιμετώπισης και στήριξης των ατόμων που έχουν δεχθεί βία αλλά και αυτών που είχαν το προνόμιο να σκεφτούν που μπορούν να παραβιάσουν κατ’ επανάληψη το σώμα και το μυαλό ενός άλλου ατόμου. Σε αυτή την περίπτωση προσπάθησα η ίδια να βοηθήσω το άτομο θεωρώντας, λανθασμένα, πως μπορεί να αλλάξει και να συνεχίσει να συμμετέχει σε αυτό που λέμε «αγώνα». Παρόλα αυτά, η προσπάθεια- όπως και τα περιστατικά- βούλιαξαν σε έναν βούρκο αλαζονείας, ναρκισσισμού και πατριαρχικών κατάλοιπων. Είναι ευθύνη να γνωστοποιήσω τα περιστατικά για να βοηθήσουμε η μία την άλλη, γιατί η σιωπή δεν ήταν ποτέ λύση, γιατί το να σιχαινόμαστε τα παραβιασμένα σώματά μας δεν θα έπρεπε να βιώνεται από καμία.
Ο Κωνσταντίνος Φ., μέλος της συλλογικότητας για τον κοινωνικό αναρχισμό «Μαύρο και Κόκκινο», δηλώνει αναρχικό υποκείμενο και κατεβαίνει στους δρόμους βροντοφωνάζοντας για την γυναικεία χειραφέτηση. Και όταν γυρνάει σπίτι όλα αυτά πάνε περίπατο. Δεν θέλουμε συντρόφους με ψεύτικα προτάγματα, ούτε ανθρώπους που κρύβουν την σαπίλα τους πίσω από ταμπέλες. Θέλουμε, επιτέλους, ανθρώπους που πιστεύουν αυτά που λένε και περνάνε στην δράση. Ζητάμε για ακόμα μια φορά τα αυτονόητα: σεβασμό, αλληλεγγύη, ειλικρίνεια. Φτάνει πια.

μέλος της κατάληψης Terra Incognita

Χαιρετισμός του μέλους της οργάνωσης ΑΔ Θ.Χατζηαγγέλου στο διεθνές συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 9/4(+ENG)

Χαιρετισμός του μέλους της οργάνωσης Αναρχική Δράση Θ.Χατζηαγγέλου στο διεθνές συνέδριο:τρομονόμος, πολιτικές δίκες, δίκαιη δίκη και πολιτικοί κρατούμενοι, που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 9/4

https://www.kinimatorama.net/event/135826

Θα σταθώ σήμερα στη βαρυσήμαντη έννοια της Δικαιοσύνης. Όσο το δίκαιο αυτού του κόσμου βρίσκεται δέσμια αιχμάλωτο στα χέρια των αστών της ντόπιας και υπερεθνικής ελίτ, η μαχόμενη προλεταριακή βάση είναι ιστορικά καταδικασμένη σε μια αέναη σφαγή για τα φασιστικά συμφέροντα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού. Είμαστε συνεχώς αντιμέτωποι με το χαμό μας, όσο το δίκιο βρίσκεται πίσω από τους πολέμους που γεννούν οι διακρατικοί ανταγωνισμοί, πίσω από τη χρηματοπιστωτική δικτατορία των τραπεζικών μονοπωλίων, πίσω από τις βουτηγμένες στο αίμα σημαίες τρομοκρατικών συνασπισμών, όπως το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε.

Απέναντι στο αιματοβαμμένο δίκιο των αστών, η επαναστατική σχολή του ένοπολυ λαϊκού κινήματος στην Τουρκία, έρχεται να διδάξει πως η Δικαιοσύνη δεν ζητείται, αποκαθίσταται. Μέσα στην πιο ζοφερή συνθήκη, εκεί όπου ο φασισμός και ο ιμπεριαλισμός για δεκαετίες αλλάζουν απλά χέρια, οι αγωνίστριες και οι αγωνιστές του κινήματος αντίστασης δεν ξεχνούν τους ανοιχτούς λογαριασμούς με την τυραννία.

Το δίκιο του φασισμού και του ιμπεριαλισμού στην Τουρκία, καταδιώκει αγωνιστές, συλλαμβάνει, βασανίζει και κακοποιεί σεξουαλικά απεργούς πείνας, απαγάγει, φυλακίζει, εκτελεί. Μπροστά του υψώνεται στο διάβα του επαναστατικού χρόνου, η προλεταριακή Νέμεσις. Λαϊκή δικαιοσύνη στην Τουρκία είναι η εκτέλεση του συνταγματάρχη Cihangir Erdeniz από τους αντάρτες της MLSPB, η εκτέλεση του πρωθυπουργού Nihat Erim και του επικεφαλή του τμήματος μυστικών υπηρεσιών Hiram Abas από τα κομμάντο της DEV SOL. Λαϊκή δικαιοσύνη είναι η εκτέλεση του συνταγματάρχη της χωροφυλακής πληροφοριών και αντιτρομοκρατίας Fehmi Altinbilek από τους παρτιζάνους των PHG. Λαϊκή δικαιοσύνη είναι η ομηρία, η ανάκριση και η θανατική ποινή που επιβλήθηκε στον εισαγγελέα Mehmet Selim Kiraz, μέσα στο δικαστικό μέγαρο, από τους επαναστάτες του DHKC, για τη συγκάλυψη και προστασία των δολοφόνων του 15χρονου Berkin Elvan. Με πυξίδα την επαναστατική αναγκαιότητα για δικαιοπραξία, οι Τούρκοι επαναστάτες και επαναστάτριες υψώνουν περήφανα το τσεκούρι του πολέμου, με τους μάρτυρες του αγώνα να νικούν το φόβο και το θάνατο. Αντικρίζοντας τον ίδιο θάνατο κατάματα, ο επαναστάτης Yusuf Aslan βροντοφώναξε στο ικρίωμα: “Θα πεθάνω μόνο μια φορά, έντιμα, για την ανεξαρτησία του Λαού μου. Όμως εσεις θα πεθαίνετε κάθε μέρα, λόγω της ατιμίας σας”.

Στην αντίπερα όχθη της κοινής μας θάλασσας, κάτω από τις εθνικιστικές κορώνες και την αντιτουρκική προπαγάνδα των εκάστοτε κυβερνήσεων, το ελληνικό κράτος εργαλοιοποιεί τις ζωές και την ελευθερία των αγωνιστών και των αγωνιστριών του Λαϊκού Μετώπου, ως διαπραγματευτικό χαρτί και διαπιστευτήριο φιλίας και συνεργασίας με το φασιστικό καθεστώς του Ερντογάν. Δεν είναι λίγες οι φορές, όπου παραμονές συναντήσεων με Τούρκους διπλωμάτες ή εκπροσώπους του φασισμού, την επικαιρότητα κατακλύουν ειδήσεις με “αιφνιδιαστικές” συλλήψεις Τούρκων και Κούρδων αγωνιστών, κατηγορουμένων για υποθέσεις επαναστατικής πάλης κάτω από το προκάλυμμα της Τρομοκρατίας. Η επιχείρηση της Αντιτρομοκρατικής σε οίκημα στα Σεπόλια και στα γραφεία του Λαϊκού Μετώπου στα Εξάρχεια, που οδήγησε στη σύλληψη και τη βαριά καταδίκη σε δεκάδες χρόνια φυλάκισης 11 αγωνιστές και αγωνίστριες, είναι ένα ακόμα διπλωματικό δώρο της κυβέρνησης Μητσοτάκη προς τον φασίστα Ερντογάν για να ενισχύσει τη μπάνκα των διακρατικών διαπραγματεύσεων για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών δύο λαών που δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα περισσότερο από τις αλυσίδες του κοινού τους εχθρού.

Υπερσπιζόμενος περήφανα ένα διαφορετικό ρεύμα επναστατικής βίας και σύγκρουσης, αυτό του αναρχικού ανταρτοπόλεμου, μνημονεύω τα λόγια των Toupamaros: Οι λέξεις μας χωρίζουν, η δράση μας ενώνει. Η ενότητα των επαναστατικών δυνάμεων μέσα από την οικοδόμηση ενός διεθνιστικού μετώπου επαναστατικής πάλης αποτελεί ιστορικό μονόδρομο για την ενίσχυση των προλεταριακών αντιστάσεων στα μητροπολιτικά κέντρα.

Θα κλείσω με τα λόγια της οργάνωσης, που συνόδευαν την εμπρηστική επίθεση στο διπλωματικό όχημα Τούρκου μεγαλοστελέχους της τράπεζας Bstbd, ως αντίποινα στις δολοφονίες των απεργών πείνας Helin Bolek και Mustafa Kocak από το φασιστικό καθεστώς του Ερντογάν.

“Κάθε δάκρυ θα γίνει καταιγίδα και θα πνίξει τους εχθρούς της ελευθερίας. Κάθε λυγμός θα γίνει όρκος εκδίκησης. Πλάι στους μάρτυρες του κοινού μας εχθρού γίνατε και εσείς βλαστάρι, που έριξε μπόι στην καρδιά του κόσμου. Αύριο κι όλας θα ζητηθεί ο λογαριασμός πριν την αυγή. Πιστέψτε το και ξυπνήστε. Ξυπνήστε σύντροφοι”.

Τιμή στους μάρτυρες του λαϊκού επαναστατικού πολέμου.

Αμέριστη αλληλεγγύη στους 11 αγωνιστές και αγωνίστριες του Λαϊκού Μετώπου που βρίσκονται στις ελληνικές φυλακές.

Πίστη, στοχοπροσήλωση και αφοσίωση στον αγώνα. Έχουμε δίκιο. Θα νικήσουμε.

Συντρόφισσες και σύντροφοι συνεχίζουμε…

Θάνος Χατζηαγγέλου

Δ’ Πτέρυγα Φυλακών Κορυδαλλού

Today I will focus on the deep meaning of Justice. As long as the rightfulness of this world is captive of the international and local elite, the struggling proletariat basis is historically doomed to a perpetual slaughter in the name of fascist interests of capitalism and imperialism. We are continuously facing our doom as long as justice is hidden behind the wars caused by translational antagonisms, financial dictatorship of banking monopolies or behind the blood-soaked flags of terrorist coalitions such as NATO and EU.

Against the blood-stained law of the bourgeoisie, the revolutionary school of the armed popular movement in Turkey, comes to teach that Justice is not asked, it is restored. In the gloomiest period, where fascism and imperialism have been simply changing hands for decades, the fighters of the resistance movement do not forget the continuous war with tyranny.

The “justice” of fascism and imperialism in Turkey, persecutes militants, arrests, tortures, and sexually abuses hunger strikers, kidnaps, imprisons, executes. In front of it, rises the proletarian Nemesis in the course of the revolutionary time. People’s justice in Turkey is the execution of Colonel Cihangir Erdeniz by MLSPB guerrillas, the execution of Prime Minister Nihat Erim and the head of the secret service Hiram Abas by DEV SOL commandos. People’s justice is the execution of the anti-terrorism unit’s colonel Fehmi Altinbilek by PHG guerrillas. People’s justice is the hostage-taking, interrogation and death sentence imposed on prosecutor Mehmet Selim Kiraz, inside the courthouse, by DHKC rebels, for covering up and protecting the killers of 15-year-old Berkin Elvan. Having the revolutionary necessity for legal action as a guide, the Turkish revolutionaries proudly raise the ax of war, with the fighters defeating fear and death. Facing death in the eye, the revolutionary Yusuf Aslan shouted at the scaffold: “I will die only once, honestly, for the independence of my people. But you will die every day because of your dishonesty”.

On the other side under nationalist and anti-turkish propaganda of every government, the Greek state uses the life and freedom of the revolutionary fighters of the Popular Front as a bargaining chip and a credential of friendship and cooperation with the fascist regime of Erdogan. It is common for news of “sudden” arrests of Turkish and Kurdish militants accused of fighting under the guise of terrorism taking place before big meetings of Turkish diplomats or representatives of fascists. The operation of the anti-terrorist unit in a house at Sepolia and at the offices of the Popular Front at Exarcheia, which led to the arrest and severe sentence of tens of years of imprisonment of 11 fighters, is another diplomatic gift of the Mitsotakis government to the fascist Erdogan transnational bargaining chip in the interests of the exploiters of two peoples who have nothing more to separate than their chains of their common enemy.

I proudly defend another a different perspective of revolutionary violence ad conflict, that of anarchist guerilla warfare I refer to some Tupamaros words: Words separate us, actions unite us. The unity of revolutionary powers inside the construction of an international front of revolutionary struggle is a historical one-way road for the empowerment of proletariat resistance in the metropolitan centers.

I am going to conclude with some words of the organization, which accompanied the arson attack on the diplomatic vehicle of a Turkish official of the Bstbd bank, in retaliation for the murders of hunger strikers Helin Bolek and Mustafa Kocak by the fascist regime of Erdogan.

“Every tear will become a storm and will drown the enemies of freedom. Every sob will become an oath of revenge. Along with the martyrs of our common enemy, you also became a sprout, which made the heart of the world grow. Tomorrow, even, the payback is going to be asked for before sunrise. Wake up, comrades.”

Honor to the martyrs of the popular revolutionary war.

Unconditional solidarity to the 11 fighters of the Popular front that are being held in the greek prisons.

Faith, determination, focus; for the struggle. We are right. We shall win.

Comrades we keep going.

Thanos Chatziaggelou

D’ wing of Korydallos prison

Πέμπτη 14/4,19:00: Μικροφωνική-συγκέντρωση αλληλεγγύης στα συλληφθέντα συντρόφια της 8/2

“Οι δρόμοι εκκενώνονται από τα σώματα,όχι από τα όνειρα. Μπροστά σε έναν ανήθικο κόσμο που όλοι λιγοψυχούν, οι δικές μας ολόφωτες καρδιές προμηνύουν τους πιο εκκωφαντικούς κρότους” (Θ.Χατζηαγγέλου-Γ.Βούλγαρη).

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε το μένος της δεξιάς κυβέρνησης Μητσοτάκη προς τον κόσμο που συνεχίζει να αγωνίζεται. Κάτι τέτοιο δεν είναι πρωτόγνωρο, δεν περιμένουμε από καμία κυβέρνηση και καμία εξουσία να λειτουργήσει διαφορετικά. Το θεωρούμε δεδομένο πώς κάθε λογής εξουσιαστές είναι αδύνατο να αντιληφθούν τον κόσμο που κουβαλάμε στις καρδιές μας. Η πολιτική στρατηγική της παρούσας κυβέρνησης όμως έχει ακολουθήσει μία επιθετική γραμμή προς τον πολύμορφο αγώνα, από την αρχή της μέχρι και σήμερα. Εκκενώσεις καταλήψεων, ξύλο στις πορείες, προπαγάνδα με σκοπό την τρομοκρατία του κόσμου του αγώνα ενώ, παράλληλα, μετανάστριες και φυλακισμένες παραμένουν απομονωμένες από όλο αυτο που λέμε ζωή. Πρωτοφανής ήταν και η διαχείρηση της εκκένωσης της κατάληψης «Στέκι στο Βιολογικό», με ακραίες κατασταλτικές κινήσεις και την εκκένωση του δεύτερου στεκιού στο Χημικό, μόλις 2 μέρες μετά το άνοιγμα του. Οι συλλήψεις που ακολούθησαν και οι μπάτσοι στην πόλη είναι ένα απλό δείγμα της ουσίας αυτής της πολιτικής κυβέρνησης.
Ο κόσμος του αγώνα δέχτηκε αλλεπάλληλα χτυπήματα βασισμένα μόνο στην πολιτική του ταυτότητα. Η διαχείρηση της απεργίας πείνας του επαναστάτη αγωνιστή Δημήτρη Κουφοντίνα, με την συνεχόμενη κορύφωση από το κίνημα αλληλεγγύης και η εκδικητική στάση της κυβέρνησης απέναντί του, οι βαρύγδουπες δηλώσεις σχετικά με εκείνη την περίοδο και τα δημόσια σχόλια της κυβέρνησης σχετικά με την συγκυρία αντικατοπτρίζουν μονάχα ένα κομμάτι της σάπιας τους λογικής. Αγωνιστές και αγωνίστριες διώκονται με κούφια στοιχεία όπως έγινε στην περίπτωση του συντρόφου Κ. Καλαρέμα και την υπόθεση των 16 φοιτητών με βάση ορφανά DNA- ένα καινούριο παιχνίδι της κυβέρνησης ικανό να βοηθήσει στην στοχοποίηση και τον εγκλεισμό του ριζοσπαστικού κινήματος. Η παραβίαση της καθημερινότητας με τις παρακολουθήσεις συντροφισσών/ων της ΤΑ και όχι μόνο, με αποκορύφωμα την επίθεση στον σύντροφο μας Χ. Ματζουρίδη που δέχτηκε μία από τις μεγαλύτερες και μεθοδευμένες επιθέσεις, χτυπώντας την ψυχική και σωματική του υγεία, κλονίζοντας την πολιτική και όχι μόνο αξιοπρέπεια του.
Και ερχόμαστε στο τώρα. Στις συλλήψεις των 3 συντρόφων μας στις 8/2 έπειτα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής. Ο σύντροφος και μέλος της συλλογικότητάς μας, Θ. Χατζηαγγέλου και η συντρόφισσα Γ. Βούλγαρη συλλαμβάνονται έπειτα από εισβολή σε σπίτι στην οδό Αλκινόου 12 στην Άνω Πόλη, με αφορμή την εμπρηστική επίθεση στο “Ίδρυμα του Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού”, ενέργεια την ευθύνη της οποίας δεν αποποιήθηκαν από την πρώτη στιγμή στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα τους. Το ίδιο απόγευμα συλλαμβάνεται ο σύντροφος Π. Καλαϊτζής, με μόνη σύνδεση του με την υπόθεση να είναι η σχέση του με το σπίτι και οι συντροφικές, φιλικές και συναδελφικές σχέσεις με τον έναν εκ των 2 συλληφθέντων, χωρίς να υπάρχει άλλο στοιχείο σε βάρος του. Στις 12/2 περάσαν από την διαδικασία ανακριτή και εισαγγελέα και κρίθηκαν προφυλακιστέοι με τις κατηγορίες της συμμετοχής τους στην Οργάνωση “Αναρχική Δράση”(187Α), τον εμπρησμό στο «Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού» και άλλων κατηγοριών. Ο σύντροφος Θάνος Χατζηαγγέλου ανέλαβε την ευθύνη του εμπρησμού και των ευρημάτων του σπιτιού, η συντρόφισσα Γεωργία Βούλγαρη υπερασπίστηκε την επιλογή να έχει υποστηρικτικό ρόλο για την πραγματοποίηση της ενέργειας και ο σύντροφος Πάνος Καλαϊτζής αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες. Κάποιες μέρες μετά, έπειτα από τη λήψη DNA των 3 συλληφθέντων, εκ των οποίων στον Θ.Χ. και στην Γ.Β. πάρθηκε με βίαιο τρόπο, μετήχθησαν στις φυλακές Κορυδαλλού. Σε ενημερωτική εκδήλωση για την υπόθεση, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 10 Μάρτη στη Θεσ/νίκη, όπου οι 2 σύντροφοι και η συντρόφισσα παρενέβησαν τηλεφωνικά, ο σύντροφος Θ.Χατζηαγγέλου ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την συμμετοχή του στην οργάνωση Αναρχική Δράση, ως έναν ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του συντρόφου και μέλους του Ε.Α. Λάμπρου Φούντα.
Για μία ακόμη φορά η κρατική εκδικητικότητα είναι φανερή. Η αντιτρομοκρατική για να “στήσει” ποινικά το άρθρο 187Α που αφορά τη σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης, ψάχνει μανιωδώς ένα τρίτο άτομο χωρίς κανένα βέβαια στοιχείο αλλά για να παρουσιάσει μία ακόμη επιτυχία. Η δίωξη και η προφυλάκιση του σύντροφου Π. Καλαϊτζή είναι ακόμη μία σκευωρία του κράτους ποινικοποιώντας ακόμη μία φορά τις προσωπικές σχέσεις. “Προσπαθώ να σηκώσω το ανάστημά μου απέναντι σε αυτήν την αυθαιρεσία που νομίζει ότι η ζωή μου είναι ένα πιόνι σε μια αόρατη σκακιέρα. Απέναντι σε αυτούς που παίρνουν τις ανθρώπινες σχέσεις και τις χρησιμοποιούν όπως θέλουν και όπως τους ταιριάζει για να συνθέσουν το παζλ που σχεδιάζουν” (Π. Καλαϊτζής).
Το κράτος κατέχει το μονοπώλιο της «νόμιμης» βίας, επεμβαίνει στις κοινωνικές σχέσεις, χρησιμοποιώντας την ωμή κρατική βία και τα μέσα αφομοίωσης, καταστέλλει κάθε εστία αντίστασης, ανατρεπτικού λόγου και πράξης. Υποδουλώνει συνειδήσεις, επιδιώκει να αποσπάσει την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση απέναντι σε όποιες “μεταρρυθμίσεις”, χειραγωγόντας έτσι την κοινωνία ώστε να λειτουργεί για χάρη αυτού. Προωθούνται έτσι νόμοι που βασίζονται πάνω σε μία ολόκληρη βιομηχανία επιτήρησης, ελέγχου, πειθαρχίας και εγκλεισμού που όχι μόνο χλευάζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια αλλά εκμεταλλεύονται και λεηλατούν όλο το φυσικό κόσμο. Η εξουσία μπορεί να αλλάζει όνομα, χρώμα, στρατηγική και ρητορεία όμως ποτέ δεν αλλάζει ρόλο. Επιδεικνύουν ακόμα μία επιτυχία για την πάταξη της εγχώριας τρομοκρατίας αλλά στην πραγματικότητα ποιος είναι ο πραγματικός τρομοκράτης; Η κρατική διαχείριση της πανδημίας είναι μία τρανή απόδειξη της θανατοπολιτικής του ελληνικού κράτους, όπως επίσης, η μηδενική κρατική ευθύνη στην μεγάλη πυρκαγιά στην Εύβοια το καλοκαίρι του ’21 αλλά και σε άλλες περιοχές με ολοκληρωτικές καταστροφικές συνέπειες, η πλήρης αδιαφορία στην αντιμετώπιση των συνεπειών από τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Απότοκο όλων αυτών είναι οι αυξήσεις που έρχονται σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης, στο ρεύμα και στα καύσιμα, οι χαμηλότεροι μισθοί, η αύξηση της ανεργίας, που φυσικά θα τα επωμιστούν τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Πρέπει να αναδείξουμε τις πραγματικές ευθύνες και τους πραγματικούς ενόχους. Δεν ξεχνάμε τους νεκρούς που αφήνει πίσω του η κρατική αδιαφορία και πολιτική.
Αυτή είναι άλλη μία κυβέρνηση βασισμένη στους κανίβαλους αυτού του κόσμου. Θεωρούμε πως η στάση μας απέναντι τους είναι ξεκάθαρη και η στήριξη μας προς τον πολύμορφο αγώνα αδιαμφισβήτητη. Άλλωστε όπως έχουμε δηλώσει μετά την εκκένωση και συνεχίζουμε να δηλώνουμε δημόσια «Η κατάληψη για 16 χρόνια αποτελεί σάρκα από την σάρκα του πολύμορφου αγώνα ενάντια σε κάθε εξουσία και καταπίεση χωρίς να ιεραρχεί και να διαχωρίζει τα μέσα που συμβάλλουν στη διασπορά των ελευθεριακών προταγμάτων και την οργάνωση της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης. Γιατί για μας αυτό είναι απελευθέρωση». Θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε σε έναν άλλο κόσμο μέχρι όλα να είμαστε ελεύθερα.

Λευτεριά στα συλληφθέντα συντρόφια της 08/02 Γ.Βούλγαρη και Θ.Χατζηαγγέλου
Άμεση απελευθέρωση του συντρόφου Π. Καλαϊτζή που βρίσκεται έγκλειστος χωρίς κανένα στοιχείο, λόγω των προσωπικών του σχέσεων

Πόλεμο στην κρατική τρομοκρατία

Θα μαχόμαστε στο πλευρό των κρατουμένων γιατί εκεί είναι η θέση μας

Άλλωστε ό,τι αγαπήσαμε σε αυτόν τον κόσμο ήταν πάντα εναντίον του

Μικροφωνική-συγκέντρωση αλληλεγγύης Πέμπτη 14/4 στις 19:00, Ναυαρίνου με Γούναρη

 

 

Πέμπτη 14/4, Ναυαρίνου με Γούναρη 19:00 : Μικροφωνική-συγκέντρωση αλληλεγγύης στα συλληφθέντα συντρόφια της 8/2

Τα ξημερώματα της Τρίτης 8/2 συνελήφθησαν σε σπίτι, η Γεωργία Βούλγαρη και ο Θάνος Χατζηαγγέλου, έπειτα από επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής. Αφορμή ήταν η εμπρηστική επίθεση του «Ιδρύματος Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού» στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης, λίγες ώρες πριν. Καθ’ όλη τη διάρκεια της υπόλοιπης μέρας, τα στενά της περιοχής γέμισαν μπατσικά, τζιπάκια της αντιτρομοκρατικής και ασφαλίτες, ενώ παράλληλα γινόταν και έρευνες στα σπίτια των συλληφθέντων. Αργότερα το απόγευμα έγινε ακόμη μια προσαγωγή, του συντρόφου Παναγιώτη Καλαιτζή, η οποία μετατράπηκε σε σύλληψη για τις ίδιες κατηγορίες και παράλληλα έγινε έρευνα στον χώρο εργασίας των δύο συντρόφων.
Η μόνη σύνδεση του Πάνου Καλαιτζή είναι η παραχώρηση του σπιτιού του στον συνάδελφο του, Θάνο Χατζηαγγέλου, ως χώρο ανάρρωσης από τον ιό COVID19, αλλά και οι συναδελφικές τους σχέσεις, χωρίς να υπάρχει άλλο στοιχείο σε βάρος του. Την επόμενη μέρα πήραν προθεσμία δύο ημερών για την απολογία τους, όπου την Παρασκευή 11/2 κρίθηκαν προφυλακιστέοι, διωκόμενοι με βάση τον τρομονόμο 187Α, με την κατηγορία της συμμετοχής τους στην οργάνωση Αναρχική Δράση, τον εμπρησμό στο «Ιδρύμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού» και άλλων κατηγοριών. Ο σύντροφος Θάνος Χατζηαγγέλου ανέλαβε την ευθύνη του εμπρησμού, που έγινε στις 8/2 και των ευρυμάτων του σπιτιού, η συντρόφισσα Γεωργία Βούλγαρη υπερασπίστηκε την επιλογή της να έχει υποστηρικτικό ρόλο για την πραγματοποίηση της ενέργειας και ο σύντροφος Παναγιώτης Καλαιτζής αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες.
Κατά την κράτησή τους στην ΓΑΔΘ έγινε λήψη DNA των 3 συλληφθέντων, εκ των οποίων στον Θ.Χ. και στην Γ.Β. πάρθηκε με βίαιο τρόπο. Στις 14.2 ο Θ.Χ. και ο Π.Κ. μετήχθησαν στις φυλακές του Κορυδαλλού και πλεόν κρατούνται και οι δύο στην Δ΄ πτέρυγα ενώ η Γ.Β. μετήχθη στις 18.2 στη γυναικεία πτέρυγα. Αφού ήδη βρισκόταν στις φυλακές Κορυδαλλού, τους ανακοινώνεται το πάγωμα των τραπεζικών τους λογαριασμών, μια απόφαση που είχε ήδη εκδοθεί από τις 9.2 πριν καν απολογηθούν. Σε ενημερωτική εκδήλωση για την υπόθεση, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 10 Μάρτη, όπου οι 2 σύντροφοι και η συντρόφισσα παρενέβησαν τηλεφωνικά, ο Θ.Χ. ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την συμμετοχή του στην οργάνωση Αναρχική Δράση. Η Γ.Β. ενημέρωσε για την κατάσταση στην γυναικεία πτέρυγα, την έλλειψη ιατρικής περίθαλψης και υγιεινής εντός των κελιών, τον συνωστισμό και την μαζική χορήγηση κατασταλτικών φαρμάκων ως απάντηση σε οποιοδήποτε ιατρικό πρόβλημα -και όχι μόνο- αναφέρουν οι κρατούμενες, με σκοπό την επιβολή τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή τους.
Στην Ελλάδα, η ποινικοποίηση των σχέσεων έχει μακρά ιστορία και έρχεται πάντα να συμπληρώσει τα σχέδια της εξουσίας για αποδυνάμωση του κινήματος. Από τα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια ακόμη, απότελούσε πάγια τακτική της ασφάλειας η τρομοκράτηση ή ακόμα και η σύλληψη των κομματιών εκείνων της κοινωνίας που διατηρούσαν σχέσεις με αγωνιστές και αγωνίστριες. Η ιστορία επαναλαμβάνεται στην υπόθεση που στήθηκε από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία με τις συλλήψεις της 8/2. Μια δικογραφία-φάρσα, στην οποία δεν εμφανίζεται πουθενά το όνομα του Π.Κ. μέσα από τις καταθέσεις των μπάτσων και τη στιγμή που ο ίδιος είχε μάλιστα παραχωρήσει το σπίτι του, στον συνάδελφό του Θ.Χ. που νοσούσε από κορωνοϊό, για καραντίνα, αρκεί για να τον θέσει προφυλακιστέο ως μέλος της οργάνωσης Α.Δ. Η εκδικητική μανία του κρατικού μηχανισμού, θα προσπαθήσει για άλλη μια φορά να στοχοποιήσει και να διαλύσει στο πέρασμά της, την έμπρακτη συναδελφική αλληλεγγύη. Η ποινικοποίηση των φιλικών και συντροφικών σχέσεων αποτελεί έναν ακόμη τρόπο της αντιτρομοκρατικής να συνθέτει σκευωρίες ως μέτρο παραδειγματισμού με σκοπό την ψυχολογική και οικονομική εξόντωση του αλληλέγγυου κόσμου και να επιβάλλει ένα άτυπο καθεστώς εξαίρεσης και απομόνωσης σε όσους/ες αντιστέκονται.
Το κράτος και οι μηχανισμοί του τείνουν να προσαρμόζονται στις συνθήκες της εκάστοτε πραγματικότητας, με τα κατασταλτικά του εργαλεία και την έντασή τους ολοένα και να αυξάνονται, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις που το ίδιο κρίνει απαραίτητο. Τα τελευταία χρόνια το νομικό και τεχνικό οπλοστάσιο του κράτους εμπλουτίζεται με σκοπό την αναβάθμιση της καταστολής. Σε νομικό και τεχνικό πλαίσιο, βλέπουμε την αναβάθμιση του πλημμεληματικού κατηγορητηρίου χωρίς δυνατότητα αναστολής (π.χ. κατοχή Molotov), την τοποθέτηση συσκευών γεωεντοπισμού και καμερών σε οχήματα συντροφιών και τη χρήση DNA ως αποδεικτικό στοιχείο σε δικαστικές αίθουσες. Επίσης βλέπουμε την εμφάνιση νέων σωμάτων και οχημάτων της αστυνομίας, εκκενώσεις καταλήψεων, μαζικές συλλήψεις σε πορείες και παρεμβάσεις, προφυλακίσεις έως και προσαγωγές και εξακριβώσεις στοιχείων ακόμα και σε αφισοκολλήσεις.
Η εντατικοποίηση του ελέγχου αλλά και οι άμεσες κατασταλτικές επεμβάσεις βρίσκουν έφορο έδαφος στο πλαίσιο της «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» και των κρατικών μέτρων σε σχέση με τον COVID19. Η απαγόρευση συγκεντρώσεων, η καταστολή σε πλατείες, πάρκα και άλλους δημόσιους χώρους, η διάλυση επετειακών συγκεντρώσεων αλλά και πορειών εν μέσω της απεργίας πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα και οι εκκενώσεις των καταλήψεων πανεπιστημιακών κτιρίων ενόψει του νόμου 4777, αποτελούν κάποια από τα παραδείγματα. Η συνθήκη της πανδημίας και η χρήση της από τον κρατικό μηχανισμό επηρεάζει ακόμα περισσότερο την ζωή εντός των τειχών.
Εμείς από την πλευρά μας συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στο κράτος και στις πρακτικές του και να στεκόμαστε δίπλα σε κάθε εξεγερμένο που μάχεται για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.
Οι καρδιές μας χτυπάνε περήφανα για τα 3 συντρόφια μέχρι να ξαναβρεθούμε πλάι στους δρόμους.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ Γ.ΒΟΥΛΓΑΡΗ ΚΑΙ Θ.ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΟΥ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ Π.ΚΑΛΑΙΤΖΗ ΠΟΥ ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΤΗΜΕΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΛΟΓΩ ΦΙΛΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ 187Α – ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ
ΜΠΟΥΡΛΩΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

Πέμπτη 14/4 στις 19:00. Ναυαρίνου με Γούναρη: Συγκέντρωση-μικροφωνική αλληλεγγύης στους συντρόφους Θ. Χατζηαγγέλου, Π. Καλαϊτζή και στη συντρόφισσα Γ. Βούλγαρη

ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στα συλληφθέντα συντρόφια της 8/2

για επικοινωνία με τη συνέλευση αλληλεγγύης: syneleysiallilegguis3@riseup.net

Covid 19 και συνθήκες κράτησης στις φυλακές

Για το ελληνικό κράτος οι φυλακές δεν είναι τίποτε άλλο πέραν από μαζικούς τάφους ψυχών και σωμάτων. Σιδερένια κλουβιά που κρατούν δέσμιο το πλεονάζον ανθρώπινο δυναμικό. Τα δύο τελευταία χρόνια που χαρακτηρίζονται από τη συνθήκη της πανδημικής κρίσης, ο αόρατος πληθυσμός των κάτεργων της “Δημοκρατίας” εξοντώνεται σωματικά και ψυχικά βιώνοντας ένα καθημερινό βασανιστήριο.
Covid 19 και συνθήκες κράτησης
Τη στιγμή που η ίδια η επινόηση του εγκλεισμού αποτελεί την πιο βάρβαρη σκέψη και πράξη του ανθρώπινου νου, η πανδημία ήρθε να μετατρέψει τον αργό και καθημερινό θάνατο σε ένα εξευτελιστικό βασανιστήριο, τόσο των ίδιων των κρατουμένων όσο και του φιλικού και συγγενικού τους περιβάλλοντος.
Τα τελευταία δύο χρόνια, στην ίδια εκδικητική και τιμωρητική συνθήκη που υπόκεινται οι κρατούμενες/οι καθημερινά, έρχεται να προστεθεί ένα σύνολο μέτρων που αναστέλλουν ακόμα και τα στοιχειώδη δικαιώματά τους. Μείωση των επισκεπτηρίων, με συνέπεια να συμπυκνώνονται και οι χρόνοι συνάντησης. Διεκοπή των ανοιχτών επισκεπτηρίων, με αποτέλεσμα πολλές φορές άνθρωποι με ζητήματα όρασης, για παράδειγμα, να βρίσκονται στο απόλυτο κενό, καθώς γι’αυτούς ένα επισκεπτήριο πίσω από τζάμι με τηλέφωνο ισοδυναμεί στην ουσία με μια τηλεφωνική κλήση.
Και αν η υπηρεσία και το υπουργείο Δικαιοσύνης στερούν μέσω των επισκεπτηρίων τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες, τη ψυχική στήριξη, ένα άγγιγμα και μια αγκαλιά, οι καθημερινές συνθήκες κράτησης έρχονται να εξοντώσουν τις/τους κρατούμενες/ους εξαλείφοντας κάθε στίγμα αξιοπρέπειας. Ανύπαρκτη υγεινομική περίθαλψη, κλιμάκια του ΕΟΔΥ που επισκέπτονται χαριστικά τις φυλακές για να πραγματοποιήσουν προληπτικά τεστ, καμία παροχή σε είδη ατομικής φροντίδας. Στις φυλακές τα υγεινομικά πρωτόκολλα πάνε περίπατο. Την ίδια στιγμή που οι μηχανισμοί καταστολής κατέστειλαν νεολαίους/ες σε ανοιχτές πλατείες λόγω συνωστισμού, χτυπούσαν συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις (ακόμα και αν τηρούσαν ευκρινώς τα μέτρα συλλογικής προστασίας της κοινωνικής βάσης), στις φυλακές στοιβάζονται χιλιάδες κρατούμενοι ο ένας πάνω στον άλλον.
Για το υπουργείο Δικαιοσύνης η υγειονομική φροντίδα των νοσούντων κρατουμένων σημαίνει εγκλεισμός στα πειθαρχεία, όπου στερούνται περίθαλψης, τροφής και επικοινωνίας. Όμως ο νοσηρός σωφρονιστικός νους έχει επινοήσει ένα ακόμη πιο ανώφελο μα αντίστοιχα εξοντωτικό σχέδιο “φροντίδας” των κρατουμένων. Στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού η υπηρεσία όταν εντοπίζει κρούσμα covid, επιλέγει, αντί να το απομονώσει από τις υπόλοιπες κρατούμενες, να σφραγίσει όλο το θάλαμο. Αποτέλεσμα αυτής της συνθήκης, που εντείνει τον εγκλεισμό, είναι οι κρατούμενες να υπόκεινται σε ένα φαύλο κύκλο συνεχούς έκθεσης στον ιό με επαναλαμβανόμενες καραντίνες. Παράδειγμα αυτής της συνθήκης αποτελεί η ιδιότυπη συνθήκη αιχμαλωσίας της συντρόφισσάς μας Γεωργίας Βούλγαρη στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού. Η συντρόφισσα έπειτα από ενάμιση μήνα κράτησης, βρίσκεται για τρίτη φορά σε καραντίνα. Εισήχθη σε καραντίνα κατά την άφιξή της στις φυλακές, όπου και παρέμεινε για 5 μέρες. Ένα μήνα μετά ο θάλαμός της σφραγίστηκε λόγω νέου κρούσματος, με τον εγκλεισμό να παρατείνεται για 3 μέρες παραπάνω επειδή ο ΕΟΔΥ δεν βρήκε χρόνο να περάσει για τεστ. Κατά την επανεξέταση των κρατουμένων βρέθηκε νέο θετικό κρούσμα με αποτέλεσμα την εκ νέου παράταση της καραντίνας στο θάλαμο. Αποτέλεσμα αυτής της συνθήκης είναι πως τόσο η συντρόφισσα όσο και οι υπόλοιπες κρατούμενες να στερούνται καθημερινά τον προαυλισμό, να έχουν στοιχειώδη πρόσβαση στην επικοινωνία, συνθήκες που επιφορτίζουν την ήδη επιβαρυμένη ψυχική ισορροπία και αντοχή των κρατουμένων. Ένα ακόμη παράδειγμα της ανύπαρκτης υγεινομικής περίθαλψης στις φυλακές είναι η έξαρση των κρουσμάτων στις φυλακές Δομοκού, με αποτέλεσμα τη νόσηση πολλών κρατουμένων, μέσα στους οποίους είναι και οι πολιτικοί κρατούμενοι Δ. Κουφοντίνας και Ν. Μαζιώτης.
Οι κρατούμενες/οι δεν είναι σκουπίδια για να στοιβάζονται σε ανθρώπινες χωματερές στερούμενες/οι ακόμα και τη σκέψη προς την ελευθερία. Αν δεν κερδίσουμε τα αυτονόητα, θα χάσουμε μια για πάντα την πίστη στον κοινό αγώνα εντός και εκτός των τειχών για τα ανεκπλήρωτα. Μέχρι το γκρέμισμα της κάθε φυλακής χτίζουμε γέφυρες αλληλεγγύης, στήριξης και κοινής εναντίωσης στο τερατούργημα του εγκλεισμού.

Άμεση άρση των εκδικητικών περιορισμών των κρατουμένων κάτω από το πρόσχημα της πανδημίας.
Ουσιαστική στήριξη και περίθαλψη των νοσούντων κρατουμένων.
Αγώνας για την καταστροφή κάθε φυλακής.

Θάνος Χατζηαγγέλου-Η αλληλεγγύη είναι ένα ρόδο γεμάτο αγκάθια (+ENG)

Στις 17/3 ο συγκρατούμενός μας Βασίλης Δημάκης παραβιάζει τους περιοριστικούς όρους και επιλέγει το δύσβατο δρόμο της παράνομης ελευθερίας. Έχει προηγηθεί η νικηφόρα λευκή απεργία, ένας αγώνας που από την έναρξή του μας βρήκε αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό του. Γιατί σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς οι αόρατοι πληθυσμοί των κάτεργων της “δημοκρατίας” είναι υποχρεωμένοι να ρισκάρουν και τη ζωή τους για τα αυτονόητα.

Ο Βασίλης επέλεξε τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών να εκθέσει με το λόγο και τις πράξεις του το σύνολο της σωφρονιστικής υπηρεσίας. Γι’αυτό από την πρώτη στιγμή ξεκίνησε ένα κυνήγι κεφαλών προς τιμήν της υπόληψης και του γοήτρου της διοίκησης του Κορυδαλλού. Το μεσημέρι της Τετάρτης 23/3 κατά τη διάρκεια επιχείρησης πολλαπλών μονάδων της ΕΛΑΣ (ΕΚΑΜ, κρατική ασφάλεια, ΟΠΚΕ, αντιτρομοκτατική) ο Βασίλης πέφτει στα χέρια των διωκτών του. Λίγη ώρα αργότερα πραγματοποιούνται αιφνιδιαστικές έρευνες τόσο στο κελί μου όσο και στο κελί του συντρόφου Πάνου Καλαϊτζή, από υπαλλήλους και κουκουλοφόρους των φυλακών. Η συγκεκριμένη κίνηση μόνο ως εκδικητική μπορεί να λογιστεί στη συνείδησή μου. Ως μία σειρά γεγονότων, μου δείχνουν τη “ζεστή φιλοξενία” που θα με περιμένει σε όλα τα χρόνια της αιχμαλωσίας μου.

Γι’αυτό και από την πρώτη στιγμή στο μυαλό μου γυρίζει εφιαλτικά μία και μόνο σκέψη: Αν φτάσαμε σε εποχές που η κοινωνική αλληλεγγύη μεταξύ των κρατουμένων αποτελεί έμπρακτη συνθήκη συνενοχής, τότε το πολιτικό καθήκον της αδιαλλαξίας κραυγάζει: Αμετανόητα παρών.

Η θέση μου θα βρίσκεται αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό των κρατουμένων γιατί τα κάγκελα είναι τα σύνορα δύο κόσμων σε διαρκή σύγκρουση.
Ξανά και ξανά φωτιά στα κάτεργα.

Θάνος Χατζηαγγέλου
Δ’ Πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
24/3/2022

 

Thanos Chatziaggelou – Solidarity is a flower full of thorns

On 17.3 our co-inmate Vasilis Dimakis violates the restrictive measures and chooses the hard way of illegal freedom. It has been preceded by the victorious white strike (without food and water), a struggle that found us non-negotiably by its side from the very first moment. Because during these hard times, the invisible ones living in the cells of democracy have to risk their lives for even their basic rights.

Vassilis chose to expose with his speech and actions the entire penitentiary service both inside and outside the prison walls. That is why from the first moment they began in honor of the reputation and prestige of the administration of Korydallos. At noon on Wednesday 23/3, during an operation by multiple cop units (SWAT, state security, special police teams for crime prevention and suppression, anti-terrorist unit), Vassilis falls into the hands of his pursuers. A few hours later officials and masked men working for the prison searched both mine and comrade’ s Panos Kalaitzis cells. The particular action could be only considered as revengeful in my thoughts. As a sequence of events, they present to me the “warm hospitality” that awaits me in my future years of imprisonment.

This is why from the very first moment there is only one thought that shouts nightmarishly in my mind: If we have reached this point when social solidarity between inmates is considered as a practical condition of being guilty, then the political duty of intransigence shouts: Unrepentantly present!

My position will always be next to the prisoners without any negotiation because these bars are the borders of two worlds in continuous conflict.
Again and again, burn the prisons.

Thanos Chatziaggelou,
D’ wing, Korydallos prison
24/3/2022

Αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Μέσα σε μια συγκυρία όπου η πολιτικο-οικονομική κρίση συνεχίζεται με διάφορα σκαμπανεβάσματα για σχεδόν μια δεκαετία, οι διακρατικοί ανταγωνισμοί αυξάνονται με πολύ έντονους ρυθμούς, αυτήν τη φορά με την Ρωσία και το ΝΑΤΟ να θυσιάζουν ζωές για τα δικά τους συμφέροντα και την παγκόσμια κυριαρχία. Kράτη και αφεντικά, δημοκρατίες και δικτατορίες, αριστερές και ακροδεξιές κυβερνήσεις στήνουν σκηνικά πολέμου για άλλη μία φορά. Στο όνομα της “εθνικής ενότητας” επιδεικνύουν την πολεμική προετοιμασία του εκάστοτε κρατικού μηχανισμού και διαχέουν ένα κλίμα πολεμικής ετοιμότητας στο σύνολο των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων υποστηρίζοντας την μία ή την άλλη πλευρά, στέλνοντας κλητεύσεις σε νέο κόσμο. Όπως όμως ενισχύεται ο ρόλος του στρατού έτσι ενισχύεται και η σημασία της  σύγκρουσης μαζί του. Η άρνηση στην ένταξη σε έναν μηχανισμό που στερεί την ελευθερία, την κριτική σκέψη και την αυτόβουλη δράση ενώ προάγει το μίσος και την εκμετάλλευση στο όνομα μιας υποτιθέμενης πατρίδας. Η ολική άρνηση ένταξης στα σχέδια ενός πολέμου που μετράει μόνο χαμένους είναι καθήκον.

Ο πόλεμος είναι μία πραγματικότητα που βιώνουμε στην καθημερινότητα μας πλέον και η κατάταξη σε έναν θεσμό που αντιπροσωπεύει την ίδια την εξουσία, την πατριαρχία, την κρατική βία και τη σαπίλα του ιμπεριαλισμού θα μας βρίσκει πάντα απέναντι της. Η ίδια η κλήση ενός ατόμου να συμμετέχει στο στρατό απεικονίζει τη βία της επιβολής του κράτους και του κεφαλαίου και η συνειδητή άρνηση υποταγής είναι για εμάς η μοναδική απάντηση που θα μπορούσε να δοθεί στους καταπιεστές μας. Σε μία περίοδο που ο πόλεμος πρωτοστατεί στις ειδήσεις, το καθήκον της ανυποταξίας γίνεται πιο επιτακτικό από ποτέ.

Για εμάς, που ο στρατός είναι ένας ακόμη θεσμός που φέρει ό,τι εχθρευόμαστε, η ολική άρνηση στράτευσης ως κομμάτι του ευρύτερου αγώνα, είναι ακόμη μια επαναστατική επιλογή που συγχρονίζεται με τον πολύμορφο αγώνα ενάντια σε οτιδήποτε μας καταπιέζει. Είναι ένα βήμα πιο κοντά στην καταστροφή των κρατών και των συνόρων, των εθνών και των πατρίδων και κατ’ επέκταση όλου του εξουσιαστικού οικοδομήματος. 

Στις 19 Νοεμβρίου του περασμένου έτους ο σύντροφος ολικός αρνητής στράτευσης Ζήσης Ν. καλέστηκε από τον Ελληνικό στρατό να παρουσιαστεί τρίτη φορά, ενώ στις 08/03 ο Τ. Παλαιοθόδωρου κατέθεσε την άρνηση στράτευσης του στην στρατολογία Ιωαννίνων. Στεκόμαστε αλληλέγγυες σε όλους αυτούς που αντιμάχονται την έννοια ενός στρατού ενωμένου κάτω από την ταμπέλα της πατρίδας και επιλέγουν συνειδητά να βγουν στο πεδίο μάχης εναντίον τους. Στον πόλεμο τους απαντάμε με πόλεμο ενάντια σε κάθε εξουσία και βρισκόμαστε πλάι στα συντρόφια που επιλέγουν την ολόψυχη επίθεση με πολιτικούς, επαναστατικούς όρους. Για το λόγο αυτό το Σάββατο 19/3 τοποθετήσαμε πανό σε κεντρικά σημεία της Θεσ/νίκης και σε σχετιζόμενους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, όπως η ΣΣΑΣ (Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων) στην Εγνατία και το Στρατοδικείο στην Καυταντζόγλου, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στους ολικούς αρνητές στράτευσης και ενάντια στον πόλεμο που διεξάγεται στην Ουκρανία.

Με όπλα μας τους αντιιεραρχικούς αγώνες και την αλληλεγγύη, την άρνηση στράτευσης και την επίθεση στους κρατικούς μηχανισμούς, διεξάγουμε το δικό μας πόλεμο. Το μόνο πόλεμο για τον οποίο αξίζει να στρατευτούμε, δίνοντας και τη ζωή μας. Τον πόλεμο για την Επανάσταση και την Αναρχία.

ΟΛΙΚΗ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ
ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ
ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ

Μία σύντομη ενημέρωση για τις κλήσεις για προκαταρκτική εξέταση που αφορούν την εκκένωση της κατάληψης Terra Incognita

 
 
Στις 14/2 καλεστήκαμε, από την κρατική ασφάλεια, μαζί με άλλους συντρόφους για προκαταρκτική εξέταση στις 23/2 ως “ύποπτοι” να δώσουμε εξηγήσεις σχετικά με τη δικογραφία που αφορά την εκκένωση της κατάληψης Terra Incognita, που έγινε στις 17/8 του 2020. Είναι μία νέα κατασταλτική κίνηση που έρχεται να προστεθεί μετά τις συλλήψεις (της 8/2), για τον εμπρησμό του ΙΕΘΠ, της συντρόφισσας Γ.Βούλγαρη, του συντρόφου Θ.Χατζηαγγέλου (μέλους της συλλογικότητάς μας) και του συντρόφου Π.Καλαϊτζή που διώκεται πολιτικά από μια στημένη υπόθεση της αντιτρομοκρατικής, λόγω των προσωπικών του σχέσεων. Το πρωί της Δευτέρας 14/2 μετά την εξαναγκαστική λήψη DNA του συντρόφου Θ.Χατζηαγγέλου ενημερωνόμαστε ότι καλέστηκε σε νέα ανάκριση σχετικά με τη δικογραφία την εκκένωσης της κατάληψης. Τις επόμενες μέρες άρχισαν να στέλνονται κι άλλες κλήσεις σε διάφορα άτομα. Η ογκοδέστατη δικογραφία εμπεριέχει κατηγορίες  για κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών υλών, συμμορία, πλαστογραφία, κλοπή ηλεκτρικής και κάθε άλλης μορφής ενέργειας, περί φωτοβολίδων και πυροτεχνημάτων και νομοθεσία περί όπλων – οπλοχρησία σε συνδυασμό με άλλο έγκλημα. Στις 23/2 πήραμε προθεσμία για 9/3, καθώς η δικογραφία δεν είχε δοθεί καν στους ίδιους τους δικηγόρους για να έχουμε μια πλήρη ενημέρωση των “στοιχείων”, και στις 9/3 κατατέθηκαν τα υπομνήματα παρουσία των δικηγόρων.
Μέσα στα άτομα που καλέστηκαν, πέρα από κάποια που συμμετέχουμε στην συλλογικότητα, είναι και άτομα που δεν είχαν κάποια ενεργή συμμετοχή στην κατάληψη και κάποια άλλα που συμμετείχαν κατα καιρούς σε διάφορες άλλες ομάδες.
Βλέπουμε λοιπόν, για ακόμη μία φορά το κράτος να τυλίγει σε μία κόλλα χαρτί ανθρώπους που απλά επέλεξαν να στηρίξουν ανοιχτές διαδικασίες και εκδηλώσεις της κατάληψης με την παρουσία τους, με μόνο στοιχείο το αποτύπωμά τους σε κάποια κινητά αντικείμενα. Ποινικοποιείται δηλαδή πλέον και η παρουσία σε έναν ανοιχτό πολιτικό χώρο όπου οργανώνονταν εκδηλώσεις, κουζίνες, συγκεντρώσεις, workshops και πολλά άλλα. Ποινικοποιείται η έμπρακτη στήριξη της κατάληψης σε περιφρουρήσεις απέναντι σε κρατικές και παρακρατικές  επιθέσεις. Ποινικοποιείται η ίδια η έννοια της κατάληψης ενός κτιρίου και το ίδιο το κίνημα που επιλέγει να στηρίζει την ύπαρξη τέτοιων δομών και την σημασία αυτών μέσα σε ένα σύστημα που καθημερινά μας στερεί ότι έχουμε κερδίσει με αγώνες όλα αυτά τα χρόνια.
Δεν θα επιλέξουμε να πούμε για χιλιοστή φορά τί σημαίνουν για εμάς οι καταλήψεις και πόσο σημαντική θεωρούμε την ύπαρξή τους μέσα σε έναν κόσμο που βυθίζεται στη φτώχεια, την ανεργία, τους θανάτους και τις αυτοκτονίες από αδιέξοδα. Μέσα σε μια αλλοτριωμένη ζωή όπου κυριαρχεί η εξατομίκευση, το χρήμα, το εμπόρευμα, ο ανταγωνισμός και η καβάτζα προτάσσουμε τις καταλήψεις ως ένα μέσο μιας μικρής αλλά σημαντικής “απελευθέρωσης” της ζωής.
Τα κτίρια ανακαταλαμβάνονται. Οι δομές ξαναχτίζονται. Οι σχέσεις και οι ζυμώσεις που συντελούνται μέσα σε αυτά δεν μπορούν ποτέ να κατασταλούν από κανένα κράτος, κανέναν μπάτσο και καμία εξουσία.
Αυτό που έχει σημασία είναι η συνέχιση του αγώνα απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και κάθε εξουσία. Αγώνας που θα συνεχίζεται όσο συνεχίζει να υπάρχει στις καρδιές και στα μυαλά μας η ιδέα της ελευθερίας και της αναρχίας.
Το μόνο που έχουμε να δηλώσουμε είναι ότι ήμασταν και είμαστε αμετανόητοι/ες καταληψίες!
 
Οι καταλήψεις είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του αγώνα για την ελευθερία
Και εμείς είμαστε σάρκα από τη σάρκα τους
Τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται

 

A brief update on our preliminary examination calls regarding the eviction of Terra Incognita squat

On 14th of February the state security called us together with other comrades for a preliminary examination on 23rd of February as “suspects” to explain ourselves regarding the case file of Terra Incognita squat getting evicted on 17/8/2020. This is a new repressive movement that comes to be added after the arrests on the 8th of February, with 3 of our companions G. Voulgari, Panos Kalaitzis and Th. Chatziaggelou (member of our collective) getting arrested after the arson attack at the FNRR (Foundation for National and Religious Reflection). On the 14th of February, after the forced DNA collection of our comrade Th. Chatziaggelou, we are informed that he was called for a new interrogation process regarding the eviction of Terra Incognita squat. In the following days, other calls were sent to people. The voluminous case file contains charges for making and possessing explosives, forming a gang, forgery, theft of electricity and any other form of energy, flares and fireworks and the legislation on weapons – use of weapons in combination with another crime. We got a deadline for the 9th of March, as the case file had not even been given to the lawyers themselves to have a full update of the “data”, and on that date the memorandums were submitted in the presence of the lawyers.Between the people that have been called there are some members of our collective, but there are, also, people that did not actively participate in the squat and others that used to participate in other collectives during the years.

We come to witness once again how the state targets the people who chose to support open assemblies and events of the squat with their presence while using their fingerprints on some items as the only evidence to justify this attack. To make it clear, now they target people only because of their presence in an open political space where events, solidarity kitchens, manifestations, workshops and so much more were taking place. They target people who practically supported the squat against any type of attack. They criminalize the concept of the squat itself, the movement that chooses to support the existence of such structures and those underly their importance in a system which constantly takes away everything that we have won through years of struggling.

We will not state again what the meaning of squats is for us, and how highly we value their existence in a world that is full of poverty, unemployment, death, and suicides due to dead ends. In an alienated life where personalization, money, commodification, competition, and “backups” thrive, we defend squats a means of small yet important “liberation” of life.

Building can be reoccupied. Structures can be rebuilt. Our relationships and bonds that have created because of them cannot be repressed by any state, cop or power. What matters is the continuation of the struggle against the state, the capital and power. A struggle that will be continued as long as we carry in our hearts and minds the ideas of liberation and anarchy.

All we have to say is that we were and are unrepentant squatters!

Squats are the past, the present and the future of the struggle for liberation

And we are flesh of their flesh

Nothing is over, everything continues

 

2η επιστολή Πάνου Καλαϊτζή

Πάνε 4 εβδομάδες από τη μέρα που αποφασίστηκε η προφυλάκιση μου και πλέον η ζωή στις φυλακές Κορυδαλλού έχει γίνει η νέα καθημερινότητα μου. Στις παρακάτω γραμμές θα ήθελα να μοιραστώ τα γεγονότα πριν και μετά τη σύλληψη μου καθώς και κάποια πράγματα για τη θέση μου.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Δεκαπέντε μέρες πριν την σύλληψή μου, ο συνάδελφος και πλέον συγκατηγορούμενος μου Θάνος Χατζηαγγέλου, ενημερώνοντας με πως έχει συμπτώματα Covid-19, μου ζητάει να αναπληρώσω την βάρδια του, πράγμα το οποίο και έγινε. Μετά από συζήτηση μαζί του, αποφάσισα να του παραχωρήσω το σπίτι που νοίκιαζα στην οδό Αλκινόου για να κάνει καραντίνα (απομόνωση), καθώς εγώ θα μπορούσα να μείνω για ένα διάστημα στο σπίτι της συντρόφου μου. Η πρόταση αυτή έγινε για τρεις λόγους: Πρώτον, για την προφύλαξη της συντρόφου του. Δεύτερον, για την προφύλαξη της ομαλής λειτουργίας της συνεργατικής επιχείρησης που διατηρούμε, καθώς η σύντροφος του είναι μέλος αυτής. Τρίτον, για την προσωπική μου προφύλαξη, καθώς αν και πλήρως εμβολιασμένος, έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που θα ήθελα να προφυλάξω.

Για τις επόμενες δεκαπέντε μέρες, αφού τα τεστ είχαν διαγνώσει θετικό τον Θ.Χ. στον ιό Covid-19, δεν είχα καμία επαφή μαζί του. Δεν πέρασα ούτε μία φορά από το σπίτι που του είχα παραχωρήσει, και αυτό μπορεί να το καταλάβει ο καθένας εφόσον σύμφωνα με τις παρακολουθήσεις της αντιτρομοκρατικής και στο σπίτι, αλλά και στον Θ.Χ., δεν εμφανίζομαι πουθενά. Μία μέρα πριν την σύλληψή μου και αφού ο Θ.Χ. βγήκε αρνητικός στον Covid-19, πέρασε από το μαγαζί όπου τον είδα για πρώτη φορά μετά από 15 μέρες. Μου ζήτησε αν μπορεί να μείνει άλλες 2-3 μέρες σπίτι μου, πράγμα που δέχτηκα, αφού όπως προ-είπα είχα την δυνατότητα να μείνω στο σπίτι της συντρόφου μου.

Έτσι λοιπόν φτάνουμε στη μέρα της σύλληψης μου. Το απόγευμα της 8ης Φλεβάρη λοιπόν, βγαίνοντας από το σπίτι της συντρόφου μου (όπου διέμενα) με προσαγάγουν υπάλληλοι της αντιτρομοκρατικής. Με οδηγούν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης (ΓΑΔΘ) και μετά από κάποιες ώρες μου ανακοινώνουν τη σύλληψη μου. Μετά από ένα βράδυ κουκουλωμένος και δεμένος στα γραφεία της αντιτρομοκρατικής, οδηγήθηκα στα δικαστήρια, όπου στα κελιά κράτησης συνάντησα για πρώτη φορά την έταιρη συγκατηγορούμενή μου Γ. Βούλγαρη. Μάλιστα της ζήτησα μέσα από τα κάγκελα να κατεβάσει λίγο την προστατευτική μάσκα της, μήπως και την αναγνωρίσω έστω φατσικά, πράγμα το οποίο δεν κατάφερα, καθώς δεν την είχα δει ποτέ στην ζωή μου. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, καθώς βρίσκομαι προφυλακισμένος στον Κορυδαλλό για μια υπόθεση που δεν είχα καμία απολύτως ανάμιξη.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Δεν έχω βάλει ποτέ πολιτική ταμπέλα στον εαυτό μου και δεν έχω σκοπό να το κάνω ούτε και τώρα, ώστε να καρπωθώ μία πολιτική υπεραξία ή συμπάθεια. Δεν έχω δηλώσει ποτέ αναρχικός, δεν έχω δηλώσει ποτέ επαναστάτης, δεν θα δήλωνα ποτέ ένοπλος αντάρτης. Παρ’ όλα αυτά, είμαι ένας πολιτικά σκεπτόμενος άνθρωπος και δεν έχω φοβηθεί ποτέ να πω την γνώμη μου, δεν έχω σταματήσει ποτέ να φωνάζω για το δίκιο. Από το 2008 έως το 2010 που έφυγα στο εξωτερικό για να εργαστώ, συμμετείχα σε ανοιχτές συνελεύσεις της γειτονιάς μου προσπαθώντας να βελτιώσω μαζί με συνανθρώπους μου το κοινό βιοτικό επίπεδο. Από το τέλος του 2015, που επέστρεψα στην Ελλάδα, ικανοποίησα την ανάγκη μου για αθλητισμό μέσα από μία αυτοόργανωμένη ομάδα, που αντιτίθεται στον σύγχρονο αθλητισμό, ο οποίος περιστρέφεται γύρω από την μπίζνα, τα φράγκα και την ντόπα. Επίσης, έχω συνειδητά επιλέξει, για βιοποριστικούς λόγους, να συμμετέχω σε συνεταιρισμό εργαζομένων, προτάσσοντας έτσι έναν διαφορετικό τρόπο εργασίας απέναντι στον εργασιακό Μεσαίωνα. Όταν το κράτος αποφάσισε λόγω της πανδημίας Covid-19 να κλείσει τα πάντα, αδιαφορώντας για την τύχη των αστέγων, απόρων, τοξικοεξαρτημένων και οικογενειών με μικρό ή μηδενικό εισόδημα, οργανώθηκα σε δομές μαγειρέματος και διανομής γευμάτων, ώστε να βοηθήσω και εγώ από την πλευρά μου όσους είχαν ανάγκη.

Ίσως πλέον αυτά να αρκούν για να αποτελεί κάποιος τον βολικό τρίτο που ενεργοποιεί ποινικά το άρθρο 187α περί τρομοκρατικής οργάνωσης και για να χτιστεί μια δικογραφία-φάρσα, χωρίς καν να αναφέρεται πουθενά το όνομά μου στις καταθέσεις της αντιτρομοκρατικής. Δεν φοβήθηκα ποτέ να πω την γνώμη μου και να φωνάξω για το δίκιο, ούτε έχω σκοπό να σταματήσω τώρα. Ένα δίκιο, που τα ίδια τα γεγονότα δείχνουν ότι δεν βρίσκεται στα χέρια αυτών που με κρατάνε φυλακισμένο, χωρίς στοιχεία, εκπληρώνοντας δικές τους πολιτικές σκοπιμότητες.

Δύναμη σε όσους παλεύουν για το δίκιο.

Δύναμη στους συγκατηγορούμενούς μου, που από την δική του σκοπιά ο καθένας, δίνει μία ξεχωριστή μάχη. Πάνος Καλαϊτζής

Φυλακές Κορυδαλλού, Πτέρυγα Δ

13/03/2022

24ωρη συμβολική απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων της Δ’ Πτέρυγας Κορυδαλλού

Λέξεις όπως ο αγώνας, η αλληλεγγύη, η έμπρακτη συνοδοιπορία δεν είναι συμπλέγματα γραμμάτων αλλά δεσμεύσεις και συμβόλαια στο λεξιλόγιο των αντιστάσεων. Τόσα χρόνια αν ήταν κάτι που με διαιρούσε από το κοινωνικό σύνολο ήταν η ηθική και ταξική υποχρέωση να βρίσκομαι στο πλάι όσων αγωνίζονται. Όταν η γεωγραφία των αντιστάσεων βρίσκεται έγκλειστη σε τείχη και κάγκελα η υποχρέωση γίνεται πιο επιτακτική.

Από σήμερα δύο συγκρατούμενοί μου προχωρούν σε λευκή απεργία αντιστεκόμενοι στις εισαγγελικές μεθοδεύσεις που αναστέλλουν επ’αόριστον τις εκπαιδευτικές τους άδειες. Η θέση μου ως πολιτικός κρατούμενος, ως συγκελίτης μα πάνω απ’ όλα ως αγωνιζόμενος άνθρωπος βρίσκεται στο πλευρό τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Το πρώτο μου βήμα στον κοινό αγώνα είναι η έναρξη συμβολικής απεργίας πείνας, επιφυλασσόμενος για οτιδήποτε βάλει σε κίνδυνο τη ζωή των 2 συγκρατούμενών μου. Μάθαμε να μην ζητάμε, να αγωνιζόμαστε ακόμα και για τα αυτονόητα. Αυτό θα κάνουμε ακόμη μία φορά.

Θάνος Χατζηαγγέλου

Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

14/3/22

Η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατουμένων είναι για μένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής εντός των τειχών. Έτσι δεν μπορώ να μην πάρω θέση στο δίκαιο αγώνα δύο συγκρατούμενών μου, που πραγματοποιούν από σήμερα λευκή απεργία, λόγω αναστολής των εκπαιδευτικών τους αδειών. Στέκομαι αλληλέγγυος στο πλευρό τους, προχωρώντας σε συμβολική 24ωρη απεργία πείνας.

Πάνος Καλαϊτζής Δ’ Πτέρυγα, Φυλακές Κορυδαλλού

14/3/22

css.php