Ενημέρωση από τις δράσεις της προηγούμενης εβδομάδας της πρωτοβουλίας ενάντια στα ΕΛΠΕ

• Την Κυριακή 10/2 πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στον πεζόδρομο του Κορδελιού, όπου υπήρξε ενημέρωση της τοπικής κοινωνίας σχετικά με το ζήτημα της δυσοσμίας και την οργάνωση δράσεων με μοίρασμα κειμένων και συζητήσεις. Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης δημιουργήθηκαν επίσης πανό, τα οποία στη συνέχεια κρεμάστηκαν σε κεντρικά σημεία της περιοχής, καλώντας για την επόμενη συνέλευση της πρωτοβουλίας κατοίκων την Κυριακή 17/2 στις 11:00 στο πάρκο Σμύρνης.

• Την Τετάρτη 13/ 2 βρεθήκαμε έξω από το δημαρχείο Κορδελιού-Ευόσμου, όπου εκείνη την ώρα διεξαγόταν το δημοτικό συμβούλιο. Η παρουσία μας είχε στόχο να αναδείξει το διπλό πρόσωπο του δήμου, ο οποίος από την μία εξ ονόματος του δημάρχου καταθέτει μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου για το ζήτημα της δυσοσμίας και από την άλλη αιτείται από τα ΕΛΠΕ χορηγιών, όπως αυτή που ζητήθηκε από την αντιδημαρχία παιδείας πρόσφατα και εκκρεμεί η ψήφισή της από το δημοτικό συμβούλιο (περισσότερα για την εν λόγω χορηγία εδώ). Η συγκέντρωση συνοδεύτηκε από μοίρασμα κειμένων πέριξ της πλατείας Ευόσμου.

Eπόμενη συνέλευση της πρωτοβουλίας ενάντια στα ΕΛΠΕ Κυριακή 17/2 στις 11π.μ. στο πάρκο Σμύρνης

Παρέμβαση στο ΤΕΕ/ΤΚΜ ενόψει της ημερίδας με θέμα «Ευρωπαϊκή Νομοθεσία για την καθαρή ενέργεια: Ευκαιρία για ανάπτυξη και δουλειές»

Στις 14-2 πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με πανό τρικάκια και σπρέϊ στο ΤΕΕ/ΤΚΜ. Την ίδια μέρα στο Αμφιθέατρο του ΤΕΕ/ΤΚΜ πραγματοποιήθηκε ημερίδα με θέμα «Ευρωπαϊκή Νομοθεσία για την καθαρή ενέργεια: Ευκαιρία για ανάπτυξη και δουλειές». Η εκδήλωση αυτή οργανώθηκε από στελέχη της Νέας Δημοκρατίας όπως η ευρωβουλευτής και εκπρόσωπος τύπου  Μαρία Σπυράκη (υπεύθυνη για θέματα ενέργειας  και ανάπτυξης) με τη συμμετοχή του  αναπληρωτή γενικού διευθυντή στη γενική διεύθυνση ενέργειας της Κομισιόν, Γεράσιμου Θωμά καθώς και διάφορων τεχνικών και ακαδημαϊκών φορέων.

Είναι γεγονός πως ήδη σιωπηλά ο πολιτικός κόσμος έχει μπει σε προεκλογική τροχιά. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη θα δούμε πολιτικές εξαγγελίες, πριμοδοτήσεις, χορηγίες και μίζες για νέες μπίζνες-μια συνθήκη ασφυκτικά προβλεπόμενη και επαναλαμβανόμενη. Και μέσα σε όλα αυτά το θέμα «ανάπτυξη» θα πρωτοστατήσει, με κεντρικό πλέον διακύβευμα το κομμάτι της ενέργειας. Έχουμε ξαναπεί πως όταν ακούμε τη λέξη ανάπτυξη μέσα από το στόμα των κυρίαρχων, νιώθουμε και το αίμα που υπόσχεται να στάζει. Αν θέλουν λοιπόν να μιλήσουν για ανάπτυξη και ευκαιρίες σε αυτή την πόλη, μπορούν να πάνε μια βόλτα στις δυτικές συνοικίες. Εκεί θα πάρουν μια μυρωδιά για το τί πραγματικά σημαίνει ενέργεια και ανάπτυξη, τη στιγμή που τα ΕΛΠΕ έχουν μετατρέψει τον ήδη βεβαρημένο μητροπολιτικό αέρα της περιοχής Ευόσμου-Κορδελιού, σε δυστοπικό ρύπο.

Αυτή τη στιγμή στον ελλαδικό χώρο δεκάδες έργα που υπάγονται στη στρατηγική της ενεργειακής ανάπτυξης βρίσκονται επί τάπητος. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη το ελληνικό κράτος λόγω γεωγραφικής θέσης αποκτά ηγετική φυσιογνωμία στην περιοχή της Μεσογείου καθώς μετατρέπεται σε στρατηγικό πυλώνα ενεργειακής σύνδεσης και τροφοδότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης με χώρες της Μέσης Ανατολής. Καθόλου τυχαία λοιπόν δεν είναι και η στρατιωτική ισχυροποίηση του ελληνικού κράτους που μέσα από προγράμματα  εξοπλιστικών αναβαθμίσεων και υπέρογκες αμυντικές δαπάνες (νέες ΝΑΤΟϊκες βάσεις και αναβαθμίσεις των ήδη υπάρχουσων, κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με συμμαχικές δυνάμεις στα πλαίσια της ανάπτυξης ενιαίας στρατηγικής). Απέναντι λοιπόν στο θάνατο που υπόσχεται η ενεργειακή ανάπτυξη, ξεδιπλώνονται κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις που εναντιώνονται στη λεηλασία του φυσικού κόσμου και την υποτίμηση των ζωών μας.

Μέσα από τη συμμετοχή και τη στήριξη  των αγώνων ενάντια στις εξορύξεις χρυσού και άλλων κοιτασμάτων, υδρογονανθράκων και φυσικού αερίου στη Χαλκιδική, το Ιόνιο και την Κρήτη κ.α., ενάντια στον Διαδριατικό Αγωγό- TAP που λεηλατεί όλη τη Βόρεια Ελλάδα στο πέρασμά του από τα εγχώρια εδάφη, ενάντια στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας που τείνουν να καταλάβουν όλη την γη κατστρέφοντας βουνά και θάλασσες αλλά τους Χώρους Υγειονομικής Ταφής Απορριμάτων που μετατρέπουν ολόκληρα χωριά όπως η Λευκίμμη, σε απέραντες χωματερές, στέλνουμε ένα μήνυμα στους εκμεταλλευόμενους: Ο κόσμος αυτός δε θα αλλάξει μέσα από τον κοινοβουλευτισμό αλλά από την ενίσχυση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων μέσα στις οποίες ριζώνεται βαθιά το ένστικτο του αγώνα για την υπεράσπιση των ζωών, της γης και της ελευθερίας μας.

Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας

Να ενισχύσουμε τα ταξικά και κοινωνικά αναχώματα ενάντια στην ενεργειακή ανάπτυξη

Παρέμβαση στην εθνική σχολή δικαστικών λειτουργών-Νίκη στον αγώνα του απεργού πείνας Σπ. Χριστοδούλου

Από τις 14-1 ο κοινωνικός κρατούμενος Σπύρος Χριστοδούλου, βρίσκεται σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα συγχώνευσης των ποινών του-δικαίωμα που αντιστοιχεί σε κάθε κρατούμενο, εκτός από όσους τίθενται σε πολιτικό καθεστώς εξαίρεσης. Η εφαρμογή του νόμου οδηγεί στην αποφυλάκισή του, γεγονός που αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την αστική δικαιοσύνη. Γιατί για όλους αυτούς, κρατούμενοι όπως ο Σπύρος Χριστοδούλου, πρέπει να μείνουν αιχμάλωτοι στα κάτεργα της δημοκρατίας 10ετίες ολόκληρες για να τιμωρηθούν οι ίδιοι και να παραδειγματιστούν όλοι οι υπόλοιποι.

Η υπόθεση αποφυλάκισης του Σπ. Χριστοδούλου έχει ανασταλλεί προσωρινά καθώς οι δικαστικοί μηχανισμοί αρνούνται να του συγχωνευσουν ποινές για υποθέσεις που στο χρόνο που τελέστηκαν έχουν «τελεσιδικήσει». Ο Σπύρος κατηγορείται πως, ενώ βρισκόταν έγκλειστος με τακτική άδεια, συμμετείχε σε μια ληστεία τράπεζας. Μόνο που βάσει του τότε νόμου όλα τα αδικήματα κατα τη διάρκεια τακτικής άδειας συγχωνεύονται με την ήδη υπάρχουσα ποινή. Στην περίπτωση του Χριστοδούλου όμως, οι δικαστικοί μηχανισμοί έρχονται να εφαρμόσουν αναδρομικά νόμους που ψηφίστηκαν πόλύ αργότερα από τα αδικήματα που του προσάπτουν.

Ο Σπύρος είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πολύ καλά τί πάει να πεί εγκλεισμός και ελευθερία. Από πολύ μικρός γεύτηκε την αηδία του σωφρονισμού, καθώς βρέθηκε φυλακισμένος στα κολαστήρια για συμμετοχή σε απαλλοτριώσεις τραπεζών. Γιατί αρνήθηκε το καθεστώς νόμιμης ληστείας που επιβάλει καθημερινά στις ζωές όλων μας, η μισθωτή σκλαβιά και επέλεξε να απαλλοτριώνει τα ίδια τα αφεντικά. Πέρασε τη μισή του ζωή έγκλειστος σε δεκάδες φυλακές της χώρας και την άλλη μισή κυνηγημένος σε καθεστώς παρανομίας.

Υπεύθυνος για την δικαστική ομηρία του Χριστοδούλου αυτή τη στιγμή είναι ένα πολύ γνώριμο πρόσωπο: ο εισαγγελέας Δράκος, γνωστός για την εκδικητική του συμπεριφορά (εξοντωτικές ποινές και εφαρμογή συνθηκών εξαίρεσης) απέναντι σε πολιτικούς και κοινωνικούς κρατούμενους που δε συμβιβάζονται με λιγότερο ουρανό.

Ο Σπύρος σήμερα βρίσκεται στην 30η μέρα απεργίας πείνας υποθηκεύοντας το σώμα και τη ζωή του για να διεκδικήσει τα αυτονόητα: την ισότιμη ποινική του μεταχείριση. Επειδή όμως σε αυτό τον κόσμο τίποτα δε χαρίστηκε, πόσο μάλλον όταν ο εγκλεισμός γίνεται συνθήκη ζωής, ο αγώνας του Σπύρου Χριστοδούλου είναι ένας αγώνας δίκαιος και αναγκαίος. Δίκαιος γιατί αξίζει να δώσεις και τη ζωή σου για τον αγώνα. Και αναγκαίος γιατι χωρίς να αγωνίζεται κανείς, είναι ήδη νεκρός χωρίς να το γνωρίζει. Νεκρός από συναισθήματα, από ένστικτα ελευθερίας, από κίνητρα για κάτι καλύτερο, κάτι διαφορετικό.

Στις 14-2, κατά την 30η μέρα απεργίας πείνας του αγωνιζόμενου κρατούμενου Σπύρου Χριστοδούλου και εν όψει της πανελλαδικής μέρας δράσης, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση αλληλεγγύης με πανό, σπρέι και τρικάκια στην εθνική σχολή δικαστικών λειτουργών στον Φοίνικα Θεσσαλονίκης. Να αγωνιστούμε μέχρι τέλους απέναντι στο καθεστώς εξαίρεσης που εφαρμόζει η αστική δικαιοσύνη στους πολιτικούς και κοινωνικούς κρατούμενους που δε σκύβουν το κεφάλι, την ίδια στιγμή που χαϊδεύει ποινικά εφοπλιστές και επιχειρηματίες, βιαστές και γυναικοκτόνους, φασίστες, μπάτσους και στρατιωτικούς.

Νίκη στον αγώνα του απεργού πείνας Σπύρου Χριστοδούλου

Άμεση συγχώνευση των ποινών του

15-2: Μικροφωνικη αλληλεγγύης στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Το τελευταίο διάστημα χαρακτηρίζεται από αμείωτες διακρατικές εντάσεις και αλλαγές στους συσχετισμούς ισχύος. Η προσπάθεια επιβολής της εθνικής κυριαρχίας στα χωρικά ύδατα και οι προστριβές που δημιουργούνται για τον έλεγχο των ΑΟΖ, εντείνουν την πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους για έναν ακόμα πόλεμο. Οι διαρκείς εξοπλιστικές αναβαθμισεις, η ένταση στην εδαφικοποίηση των νατοϊκών δυνάμεων με τη δημιουργία νέων βάσεων,  οι εντατικές στρατιωτικές ασκήσεις του ελληνικού κράτους με τη συμμετοχή  μηχανισμών άλλων χωρών, αποτελούν πλέον μια νέα κανονικότητα, που κάνει το ενδεχόμενο ενός πολέμου πιο ρεαλιστικά υπαρκτό από ποτέ.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη ο εθνικός μιλιταρισμός καλείται στρατηγικά πρώτα απ’ όλα να αντιμετωπίσει κατασταλτικά τον εσωτερικό του εχθρό. Μέσα σε έναν μήνα 4 ολικοί  αρνητές στράτευσης οδηγούνται στο εδώλιο της στραιωτικής δικαιοσύνης- εν προκειμένου στο στρατοδικείο του Ρουφ. Ήδη στις 6-2 καταδικάστηκαν με πρωτοφανείς ποινές για τα σύγχρονα δικαστικά δεδομένα οι αρνητές στράτευσης Κωνσταντίνος Γουνιτσιώτης και Στράτος Μωυσής σε 12 και 18 μήνες αντίστοιχα. Σειρά έχει στις 18-2 ο σύντροφος Παύλος Χριστόπουλος και στις 13-3 ο σύντροφος Μπάμπης Τσιλιανίδης, ο οποίος θα δικαστεί την ίδια μέρα για 2 διαφορετικές περιόδους ανυποταξίας. Όμως  οι διώξεις αυτές όχι μόνο δέ μας λυγίζουν, αλλά  πεισμώνουν τον αγώνα μας γεννώντας νέες αρνήσεις στράτευσης.

Δεν αποζητούμε καμία διαμάχη μεταξύ των καταπιεσμένων, όποια γλώσσα και αν μιλάνε, όποιο χρώμα και αν έχουν. Ο εχθρός μας βρίσκεται και μέσα στην ίδια μας τη χώρα. Μέσα στα υπουργικά γραφεία, στις βιομηχανικές μονάδες και τους επιχειρηματικούς κολοσσούς, μέσα στους εκκλησιαστικούς ναούς και στα τηλεδικία. Μιλάει την ίδια γλώσσα με εμάς και προσποιείται τον σύμμαχο. Ο εχθρός μας βρίσκεται μέσα στις καθημερινές σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης. Και όσο αποφασισμένοι είμαστε να μη στρατευθούμε στο πλεύρό του, άλλο τόσο λυσσασμένα αποφασισμένοι είμαστε να πολεμήσουμε εναντίον του. Ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας, αυτοδιάθεσης  και αλληλεγγύης.

 

Οι εκμεταλλευόμενοι δεν έχουν πατρίδες

Ούτε μια ώρα στο στρατό

Μια ζωή αφιερωμένη στον αγώνα για την επανάσταση και την αναρχία

*** 

Κάτω τα ξερά σας από τους ολικούς αρνητές στράτευσης

Μικροφωνική-συγκέντρωση Αλληλεγγύης: Παρασκευή 15-2, 17:30 Αριστοτέλους με Εγνατία

Παρέμβαση ενάντια σε εταιρείες που εργάζονται για την όδευση του Διαδριατικού Αγωγού-TAP

Το πρωί της Τρίτης 12 Φλεβάρη, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση με πανό τρικάκια, κείμενα και αφίσες στη γειτονιά της Μαρτίου ενάντια στην όδευση του Διαδριατικού ενεργειακού Αγωγού TAP (Trans Adriatic Pipeline). Στην οδό 25ης Μαρτίου 21, στεγάζονται τα γραφεία των εταιρειών που ευθύνονται για την απαλλοτρίωση χιλιάδων στρεμμάτων γης για τις ανάγκες όδευσης του αγωγού.

Πρόκειται για τις εταιρείες ΙΝΦΟΔΗΜ, MTC Μακεδονική και E.N.Y. που συμβάλλουν στην άμεση εξυπηρέτηση των καπιταλιστικών συμφερόντων έναντι των κοινωνικών αναγκών. Η ΙΝΦΟΔΗΜ είναι υπεύθυνη για την κατασκευή Συστημάτων Γεωγραφικής Πληροφόρησης: σχεδίασε κεντρικές βάσεις γεωγραφικών δεδομένων στο μήκος όδευσης από την Ελλάδα μέχρι την Ιταλία ενώ αναπτύσσει και τη Διεπαφή χρήστη PAMS (Διαχειριστικό Σύστημα Κτηματολογίου, Απογραφής και Περιουσιακών στοιχείων). Η MTC Μακεδονική είναι υπεύθυνη για την εξαγωγή εκφυλισμένων αποζημιώσεων και αξιών αποκατάστασης καθώς και την πραγματοποίηση περιφερειακών έργων (τοπογραφικές και κτηματολογικές μελέτες) κατά τα διεθνή καπιταλιστικά πρότυπα της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD). Τέλος η E.N.Y.είναι ένα δικηγορικό γραφείο που εξειδικεύεται στην παροχή υπηρεσιών κτηματολογικής διαχείρισης και δικαιωμάτων ακίνητης περιουσίας για ιδιωτικούς φορείς όπως τράπεζες και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ευθύνεται άμεσα για τη παροχή νομικών υπηρεσιών σε σχέση με την ασφαλή και γρήγορη απαλλοτρίωση εκτάσεων γης που ανήκουν σε κατοίκους των περιοχών από όπου σχεδιάζεται η όδευση του αγωγού.

Ο διαδριατικός αγωγός αερίου ΤΑΡ είναι ένα έργο-ορισμός της ενεργειακής κεφαλαιοκρατικής αγοράς, προικισμένο με τη σαπίλα της διαφθοράς και της παρανομίας της παγκόσμιας ενεργειακής κατασκευαστικής ελίτ. Σκοπός του έργου είναι η ενεργειακή σύνδεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στημένο από κάθε λογής καρτέλ κατασκευαστικών εταιρειών με δεκάδες δικογραφίες και πρόστιμα για περιβαλλοντολογικές καταστροφές να προικίζουν τα βιογραφικά τους, περιμένει να πάρει και αυτό τη θέση του μέσα στην παγκόσμια ενεργειακή σκακιέρα της μίζας, της ξεφτίλας και της δωροδοκίας. Απέναντι σε αυτό το μεγαθήριο του ενεργειακού ιμπεριαλισμού, κάτοικοι κατά μήκος όλου του αγωγού αγωνίζονται και  αντιστέκονται ενάντια στη λεηλασία και την καταστροφή της φύσης, ενάντια στη διαρκή υποβάθμιση και αλλοοτρίωση των ζωών τους και των ζωών όλων μας εν γένει.

Το ενεργειακό ζήτημα είναι αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο διακρατικό διακύβευμα και οι προεκτάσεις που έχει στην πολιτικοστρατιωτική σκακιέρα ανυπέρβλητα σκοτεινές. Στην σύγχρονη πολιτική ιστορία η ενεργειακή ανάπτυξη και εκμετάλλευση πόρων (εξορύξεις υδρογονανθράκων, φυσικό αέριο κτλ) αποτελεί την κυριότερη αιτία διακρατικών πολέμων. Πολέμων που άφησαν και αφήνουν πίσω τους αίμα και καμμένη γή. Αν δεν θέλουμε λοιπόν να αποτελέσουμε βορά στα στόματα των κυρίαρχων, οφείλουμε να ενδυναμώσουμε όλες αυτες τις κοινωνικές και ταξικές πρωτοβουλίες που στοχοποιούν τα ίδια τα αίτια του πολέμου. Να συνδέσουμε και να συνδεθούμε με τους αγώνες ενάντια στην ενεργειακή ανάπτυξη που λεηλατεί και καταστρέφει τη φύση και τις ζωές μας. Ό,τι βρίσκεται μέσα στη γή, ανήκει σε αυτή και σε κανέναν από εμάς. Ο αγώνας των κατοίκων ενάντια στην όδευση του διαδριατικού (αλλά και κάθε άλλου) αγωγού αλλά και κάθε αγώνας ενάντια στις εξορύξεις, τις ΑΠΕ κ.α. είναι αγώνες ενάντια στην καταστροφή του φυσικού κόσμου. Είναι αγώνες ενάντια στην διαρκή υποτίμηση των όρων ζωής όλων μας. Είναι αγώνες για να μη ζήσουμε μέσα στην απόλυτη δυστοπία. Είναι αγώνες δίκαιοι και αναγκαίοι.

Αλληλεγγύη σε όσους αγωνίζονται ενάντια στην όδευση του διαδριατικού αγωγού TAP

Η ενεργειακή ανάπτυξη είναι ένα βήμα πιο κοντά στον πόλεμο

Διασυλλογική αφίσα με αφορμή τα στρατοδικεία ολικών αρνητών στο Ρουφ

Με αφορμή 4 στρατοδικεία τα οποία θα λάβουν χώρα σε διάστημα ενός μήνα τυπώθηκε μία γιγαντοαφίσα σε 1500 κομμάτια από συλλογικότητες και συντρόφους πανελλαδικά.

Συγκεκριμένα, στην αφίσα συμμετείχαν οι ομάδες:

Πέλοτο (Ξάνθη)/ Αναρχική συλλογικότητα Camino Libre (Κομοτηνή)/ Κατάληψη Terra Incognita, Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης,  Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά (Θεσσαλονίκη)/ Συνέλευση αναρχικών Λάρισας (Λάρισα)/ ΕΣΕ Ιωαννίνων (Γιάννινα)/ Αταξικοί ορίζοντες (Κέρκυρα)/  In omnia paratus α/α συλλογικότητα στο κέντρο της Αθήνας, Αναρχική συλλογικότητα Vogliamo tutto e per tutti, Πρωτοβουλία αναρχικών/αντιεξουσιαστών από τους πρόποδες του Υμηττού (Αθήνα)/ Ανοιχτή συνέλευση αναρχικών Πάτρας (Πάτρα)/ Πρωτοβουλία ενάντια στο στρατό (Ηράκλειο), σύντροφοι/ ισσες από τις παραπάνω πόλεις, ενώ και άλλες συλλογικότητες στήριξαν την πρωτοβουλία παίρνοντας έναν αριθμό αφισών

Παρέμβαση στο Ιταλικό Ινστιτούτο, ενάντια στην έκδοση του αγωνιστή Τσέζαρε Μπατίστι

Και όσο η σιωπή απέναντι στα εγκλήματα της δημοκρατίας είναι συναίνεση,τότε η αδράνεια απέναντι στη φασιστική προπαγάνδα και δράση είναι συνενοχή

Μέσα απο τις κάλπες ανακηρύχθηκαν νικητές σε Ιταλία και Βραζιλία,δύο φασίστες,ο Ματέο Σαλβίνι και ο Ζάιχ Μπολσονάρο αντίστοιχα. Οι φασιστικές πολιτικές θέσεις και αντιλήψεις του Μπολσονάρο δε μπορούν να αποδοθούν καλύτερα απο κανέναν άλλον,παρά μόνο απο τον ίδιο :

«Είναι ντροπή να είσαι εργοδότης σε αυτήν τη χώρα με τόσα πολλά δικαιώματα για τους εργαζόμενους»-δικαιώματα σύμφωνα με τον Μπολσονάρο μπόρουν να έχουν μόνο τα αφεντικά.

«Τα αποβράσματα της γής εμφάνιζονται σε όλη τη Βραζιλία σαν να μην έχουμε αρκετά δικά μας προβλήματα», ήταν η απαντησή σε σχέση με τις μεταναστευτικές ροές στη Βραζιλία.

«Δε θα το πολεμήσω ή θα κάνω διακρίσεις,άμα δω δύο άντρες να φιλιούνται στο δρομο θα τους επιτέθω»-ο Μπολσοναρο είναι γνωστός για τις ακραίες σεξιστικές και ομοφοβικές του απόψεις.

Στα ίδια πλαίσια ειχε δηλώσει δύο φορές οτι δε θα βιάζε μία βουλευτή αντίπαλου κόμματος επειδή δεν το «άξιζε»  ή ότι τα παιδιά του αποκλειέται να τα φτιάξουν με μαύρες γυναίκες καθώς τα έχει μεγαλώσει «πολύ καλά».

«Είμαι υπέρ μια δικτατορίας.Ποτέ δε θα επιλύσουμε σοβαρά εθνικά προβλήματα με αυτήν την ανεύθυνη δημοκρατία».

«Έίμαι υπέρ των βασανιστηριών και το ξέρετε»-έχει δηλώσει ανοιχτά νοσταλγός της στρατιωτικής δικτατορίας του 1964-1985.

Ο φίλος του Μπολσονάρο και πρωθυπουργός της Ιταλίας Ματέο Σαλβίνι έχει κηρύξει πόλεμο κατά των μεταναστών απο την πρώτη μέρα διακυβέρνησης της χώρας,απαγορεύοντας πλοία που μεταφέρουν μετανάστες να αποβιβαστούν στα λιμάνια της Ιταλίας,απειλόντας με κλείσιμο λιμανιών και αεροδρομίων σε περίπτωση επιστροφής μεταναστών απο τη Γερμανία και δηλώνοντας οτι η Ιταλία ανήκει μόνο στους Ιταλούς.Ο Σαλβίνι χαιρέτησε τη νίκη του Μπολσονάρο απο τη πρώτη στιγμή με μία υπόσχεση, οτι η φιλία μεταξύ των κυβερνήσεων τους θα γίνει ακόμα πιο ισχυρή,γεγονός που αποδείχθηκε πολύ σύντομα με την εκδόση απο το Βραζιλιάνικο κράτος του ιταλού κομμουνιστή Τσεζάρε Μπατίστι.

Τα κράτη είναι οι μόνοι τρομοκράτες

Ο Τσέζαρε Μπατίστι, υπήρξε μαχητής των Ένοπλων Προλετάριων για τον Κομμουνισμό (Ιταλία) κατά την περίοδο των «μολυβένιων χρόνων». Συνελήφθη το 1979, έπειτα από κατάδοση πρώην συντρόφων το,υ με αντάλλαγμα να τύχουν ευνοϊκής ποινικής μεταχείρισης. Δύο χρόνια μετά, με τη συνδρομή της οργάνωσης απέδρασε και διέφυγε αρχικά στη Γαλλία (όπου και αποφασίστηκε η έκδοσή του στην Ιταλία) και έπειτα στο Μεξικό και τη Βραζιλία(όπου και του χορηγήθηκε πολιτικό άσυλο).

Ο Μπατίστι έχει καταδικαστεί ερήμην, σε ισόβια κάθειρξη για συμμετοχή ή οργάνωση 4 εκτελέσεων της οργάνωσης (ενός αρχιβασανιστή σωφρονιστικού, μιας υπαλλήλου της αντιτρομοκρατικής, ενός ευυπόληπτου κοσμηματοπώλη και ενός νεοναζί χασάπη). Ο ίδιος αρνείται τις κατηγορίες με τον τρόπο που αποδίδονται.  Ασχολήθηκε χρόνια με την έκδοση βιβλίων και την οργάνωση φεστιβάλ, όμως η έκδοσή του παρέμεινε σταθερό διακύβευμα για τις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Βραζιλίας και Ιταλίας. Χαρακτηριστικό είναι πως το 2005 ήρθε στην επιφάνεια μια υπόθεση που αφορά την απόπειρα απαγωγής του Μπατίστι από το «Τμήμα Αντιτρομοκρατικών Στρατηγικών Σπουδών (DSSA)» μια παραστρατιωτική οργάνωση της ιταλικής αστυνομίας, μέλη της οποίας ήταν ο Gaetano Saya, ηγέτης του νεοφασιστικού κόμματος Destra Nazionale, και ο Riccardo Sindoca, δύο ηγέτες της Εθνικής Ένωσης των Αστυνομικών Δυνάμεων (Unpf) και πρώην μέλη του Gladio-παραστρατιωτικού οργανισμού του ΝΑΤΟ.

Γνήσιο τέκνο της έντασης του ολοκληρωτισμού τόσο στην Ιταλία όσο και στη Βραζιλία με βάση τις πολιτικές εξελίξεις, αποτελεί και η εξέλιξη της υπόθεσης του Τσέζαρε Μπατίστι. Στις 13 Ιανουαρίου ο Μπατίστι συλλαμβάνεται στη Βολιβία και εκδίδεται από την κυβέρνηση Μπολσονάρο στην Ιταλία. Ο ίδιος ο γιός του Μπολσονάρο σχολιάζει την έκδοση ως « …ένα μικρό δώρο προς τον Σαλβίνι» επιβεβαιώνοντας τις σχέσεις του πατέρα του με τη Λέγκα, ενώ ο υπουργός δικαιοσύνης  Αλφόνσο Μποναφέντε αναφέρει πως «…η Ιταλία μπορεί να προχωράει με το κεφάλι ψηλά σε όλον τον κόσμο».

Δεν είναι η πρώτη φορά που το ιταλικό κράτος έχει κατασταλτικές εμμονές, καθώς ιστορικά πιέζει συνεχώς προς την έκδοση των πολιτικών του αντιπάλων που έχουν διαφύγει της σύλληψης (με τελευταία πραδείγματα στον ελλαδικό χώρο τα αίτηματα έκδοσης των κατηγορούμενων της οργάνωσης ΣΠΦ για αποστολή εκρηκτικών δεμάτων στον Μπερλουσκόνι και των 5 φοιτητών που συμμετείχαν στην διαδήλωση NoExpo στο Μιλάνο). Όπως επίσης δεν είναι η πρώτη φορά που ξετυλίγεται η διακρατική συνεργασία πάνω στις αντιτρομοκρατικές στρατηγικές και νομοθεσίες.

Την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου πραγματοποιήσαμε παρέμβαση αντιπληροφόρησης στο ιταλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης, ενάντια στην έκδοση του αγωνιστή Τσέζαρε Μπατίστι από το βραζιλιάνικο στο ιταλικό κράτος. Απέναντι στην ένταση της καταστολής και τις διακρατικές συνεργασίες, στέλνουμε την αλληλεγγύη μας στους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες, γκρεμίζοντας τα σύνορα και τα τείχη των φυλακών.

Αλληλεγγύη στον Τσέζαρε Μπατίστι

***

Siccome il silenzio di fronte ai crimini della democrazia è un consenso, così la mancanza di azione nei confronti della propaganda fascista e delle loro azioni è complicità

Alle ultime elezioni sono stati proclamati vincitori, in Italia e in Brasile, due fascisti: Matteo Salvini e Jair Bolsonaro, rispettivamente.

Le posizioni politiche e visioni fasciste di Bolsonaro non potrebbero essere descritte meglio che dalle sue stesse parole:

“E’ una vergogna essere un datore di lavoro in questo paese con tutti questi diritti per i lavoratori”

“Il lerciume del pianeta arriva in Brasile come se non avessimo già abbastanza problemi da risolvere”

“Non combatterò o farò discriminazioni, ma se dovessi vedere due uomini che si baciano per strada li attaccherò”

“Sono a favore di una dittatura. Non risolveremo mai i veri problemi della nazione con questa democrazia irresponsabile”

“Sono a favore della tortura, e lo sapete”

“Non ti stuprerei perché non ne vale la pena”

“Non mi azzardo a pensare che i miei figli possano avere relazioni con donne di colore o possano diventare gay. I miei figli li ho cresciuti molto bene”

L’amico di Bolsonaro, nonché primo ministro italiano, Matteo Salvini ha annunciato guerra nei confronti degli immigrati già dal primo giorno di mandato del suo governo. Ha impedito l’accesso nei porti italiani alle navi che trasportano immigrati, ha minacciato la chiusura di porti e aeroporti in caso di ritorno di immigrati dalla Germania, ha dichiarato infine che l’Italia appartiene solamente agli italiani. Già da tempo è significativa e accettata la presenza di fascisti in diverse città italiane ed ultimamente si è verificato un aumento degli episodi di violenza nei confronti degli immigrati.

Salvini si è complimentato fin dall’inizio con Bolsonaro per la sua vittoria, con la promessa che l’amicizia tra i loro rispettivi governi si consoliderà nel tempo: di fatti ciò è stato dimostrato dalla vicenda che ha visto protagonista il comunista italiano Cesare Battisti, consegnato quasi immediatamente allo Stato Italiano dopo anni di protezione dal parte dell’ex-presidente brasiliano.

Gli stati sono gli unici terroristi

Cesare Battisti fu membro dei PAC (Proletari Armati per il Comunismo) durante in periodo cosiddetto degli “anni di piombo”. Arrestato nel 1979, in seguito tradito da alcuni suoi ex-compagni in cambio di uno sconto di pena. Due anni dopo, con l’aiuto della sua organizzazione, riuscì ad evadere e rifugiarsi inizialmente il Francia (dove fu inoltrato un mandato di cattura) ed in seguito in Messico e in Brasile (dove gli fu concesso asilo politico).

Battisti è stato condannato in contumacia all’ergastolo, perché giudicato responsabile di quattro omicidi avvenuti per mano dell’organizzazione (un maresciallo stupratore, un gioielliere, un macellaio neonazista e un agente della DIGOS). Egli nega le accuse nelle modalità a lui presentate.

Per anni Battisti si è dedicato alla pubblicazione di libri di letteratura e all’organizzazione di festival, nonostante tutto il mandato di cattura nei suoi confronti rimane un caposaldo delle relazioni diplomatiche tra Brasile e Italia.

Nel 2005 venne a galla il caso del tentato sequestro di Battisti da parte del Dipartimento di Studi Strategici Anti-Terrorismo (DSSA), un’organizzazione paramilitare della polizia italiana creata da Gaetano Saya, leader del gruppo neofascista Nuovo MSI, e da Riccardo Sindoca, entrambi membri dell’Unione Nazionale Forze di Polizia e membri dell’associazione Gladio, organismo paramilitare della NATO.

Il contorto sviluppo della condanna di Cesare Battisti si pone come risultato della tensione del totalitarismo sia in Italia che in Brasile: il 14 gennaio viene arrestato in Bolivia e consegnato dal governo Bolsonaro all’Italia. Il figlio stesso di Bolsonaro commenta l’evento come “…un piccolo regalo a Salvini” riconfermando le relazioni del padre con la Lega, mentre il ministro della giustizia Alfonso Bonafede riferisce che “…l’Italia potrà camminare a testa alta in mezzo agli altri paesi del mondo”.

Non è la prima volta che lo Stato Italiano soffre di manie e fissazioni repressive, dato che nel corso della storia preme continuamente affinchè gli vengano riconsegnati gli avversari politici sfuggiti agli arresti (come ultimi esempi per quanto riguarda la Grecia ricordiamo gli accusati dell’organizzazione SPF che spedirono pacchi-bomba a Berlusconi e i cinque studenti arrestati durante la manifestazione NoExpo a Milano).

D’altronde non è la prima volta che gli Stati collaborano per legislature e strategie antiterroristiche. Dunque, di fronte alla repressione e alle collaborazioni degli Stati, mandiamo la nostra solidarietà ai rivoluzionari carcerati e ai perseguitati politici demolendo i confini e le mura delle prigioni.

 

Solidarietà a Cesare Battιsti

Αλληλεγγύη στον Τσέζαρε Μπατίστι-Solidarieta a Cesare Battisti

Πάτρα / Εκδηλώσεις: 2 μέρες ενάντια στον πόλεμο και το μιλιταρισμό

Σάββατο 26/1, στις 19:00 στην κατάληψη Παραρτήματος.

Παρουσίαση της μπροσούρας

Η ειρήνη τους μυρίζει πόλεμο, μια διασυλλογική απόπειρα ανάγνωσης των πολιτικών εξελίξεων με αφορμή τις αναδυόμενες εντάσεις στα ελληνοτουρκικά σύνορα, τον ιστορικό ρόλο διακρατικών πολιτικοστρατιωτικών οργανισμών και την κοινωνικοοικονομική διάσταση ενός επερχόμενου πολέμου”,

μια συλλογική συγγραφή από τις συλλογικότητες κατάληψη Terra Incognita, συλλογικότητα αναρχικών από τα Ανατολικά, και αναρχική ομάδα Πυρανθός, από την Θεσσαλονίκη.

 

Πέμπτη 31/1, στις 19:00 στην κατάληψη Παραρτήματος.

Αντιμιλιταριστικό καφενείο και προβολή του ντοκιμαντέρ Standing Army.

ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ, ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ,

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ.

 

Ανοιχτή Συνέλευση Αναρχικών Πάτρας, κάθε Δευτέρα στις 19:00 στην κατάληψη Παραρτήματος.

asapatras@espiv.net / asapatras.espivblogs.net

Εκκένωση κατάληψης στη γειτονιά μας: Ούτε να το σκέφτεστε!!!

Την Τετάρτη το πρωί πληροφορηθήκαμε πως κλιμάκιο του Οκανά (που έχει έρθει σε συμφωνία με τον Δήμο Θέρμης-ιδιοκτήτη του κτιρίου) έκοβε βόλτες έξω από την κατάληψη Mundo Nuevo, κατοπτεύοντας τον χώρο προς πιθανή του αξιοποίηση. Ακόμη μια φορά επιστρατεύεται η στρατηγική της καταστολής μέσω της επίκλησης στην κοινωνική ευαισθητοποίηση, καθώς ούκ ολίγες φορές το κράτος εμφανίζει σενάρια αξιοποίησης των υπό κατάληψη κτιρίων, με κριτήρια κοινωνικής αλληλεγγύης και μέριμνας. Κάποτε στην κατάληψη “Δελτα” ήταν η ανάγκη της στέγασης φοιτητριών και φοιτητών, στην κατάληψη “Ορφανοτροφείο” η δημιουργία  ξενώνα χρόνια πασχόντων και τώρα στη Mundo Nuevo η δημιουργία ξενώνα απεξάρτησης.

Η καταστολή όμως δεν εξανθρωπίζεται. Τη στιγμή που βάλεται και η βασική ανάγκη για στέγαση, άλλοι έχουν και κρατούν κοινωνικά ανεκμετάλλευτα χιλιάδες σπίτια. Σε αυτά τα σπίτια εμείς δίνουμε κάθε μέρα ζωή. Καλύπτουμε τις ανάγκες μας, στεγάζουμε τις επιθυμίες μας, συναντιόμαστε, ονειρευόμαστε. Ονειρευόμαστε το τέλος αυτού του κόσμου και την αρχή ενός νέου. Σε αυτή τη γειτονία βρισκόμαστε 15 κατειλημμένα χρόνια και κάθε μέρα για μας είναι και μια στιγμή αγώνα, γι αυτό και προειδοποιούμε προς πάσα κατεύθυνση:

Η γειτονιά αυτή,  βρίσκεται σε διαρκή επαγρύπνηση

Ένα βήμα καταστολής, κηρύσσει πόλεμο

 

Κάτω τα χέρια από την κατάληψη Mundo Nuevo

 

css.php