Παρεμβάσεις και συλλήψεις 2 συντρόφων ενάντια στην κρατική θανατοπολιτική (Ν.Δ.-Υ.Πε.-Ε.Α.Δ.)

Αν νομίζετε πως θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια να βλέπουμε την κοινωνική βάση να θυσιάζεται για τη διάσωση των κερδών και των συμφερόντων σας, είστε γελασμένοι. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές, το παραϊατρικό προσωπικό και κάθε εργαζόμενος στον κλάδο της υγείας δεν είναι αναλώσιμοι. Η προστασία της κοινωνικής βάσης απέναντι στην κρατική αδιαφορία είναι δική μας υπόθεση. Στηρίζουμε στην πράξη τους εργαζόμενους στον χώρο της υγείας, που δίνουν μάχη όλο αυτό το διάστημα, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση νομοθετεί με βάση το κρατικό και καπιταλιστικό συμφέρον, αντιμετωπίζοντάς τους ως απλή στατιστική.

Το απόγευμα της Τρίτης 1 Δεκέμβρη πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις με μπογιές και τρικάκια

  • στο γραφείο του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Κ. Γκιουλέκα που αποτελεί εκφραστή της κυβερνητικής θανατοπολιτικής με στόχο την νεοφιλελεύθερη ανασυγκρότηση του κρατικού μηχανισμού.
  • στα γραφεία της 4ης Υγειονομικής Περιφέρειας Θεσσαλονίκης που ευθύνοται για τις αυθαιρεσίες και τα ανύπαρκτα μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισης της πανδημίας στον κλάδο της Υγείας με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις επιτάξεις υγειονομικού προσωπικού του ΕΣΥ με σκοπό την ενίσχυση των αναγκών ιδιωτικών κλινικών.
  • στα γραφεία της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, τον θεσμικό συντελεστή που ξεπλένει το έγκλημα που συντελείται από την οικονομική πολιτική και τον καπιταλιστικό προσανατολισμό που αυτή έχει, την ίδια στιγμή που τα ταμεία του κράτους γεμίζουν απο την οικονομική καταστολή των εκμεταλλευόμενων μέσω των διοικητικών προστίμων.

Κατά τη διάρκεια των παρεμβάσεων 2 σύντροφοι μας έχουν συλληφθεί και κρατούνται στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης, ενώ θα οδηγηθούν αύριο το πρωί στον εισαγγελέα κατηγορούμενοι μέχρι στιγμής για φθορές και άρνηση υποβολής σε δακτυλοσκοπικό και φωτογραφικό έλεγχο (απείθεια). Κανένα χτύπημα δε θα σταθεί ικανό να ανακόψει τις κοινωνικές αντιστάσεις. Στεκόμαστε δίπλα στους συντρόφους μας και καλούμε την κοινωνική βάση να ορθώσει ένα μαχητικό ανάχωμα αντίστασης στην ταξική εκμετάλλευση και τη διαλογή της κυβερνητικής πολιτικής, ενάντια στον φόβο, τους αποκλεισμούς και τις απαγορεύσεις που επιβάλλει η κρατική τρομοκρατία.

Οι μέρες περνάνε και η κρατική διαχείριση της κατάστασης αφήνει πίσω της όλο και περισσότερα κενά. Η κρίση βαθαίνει και πλάι της μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που έχουν πραγματική πρόσβαση στις κρατικές υπηρεσίες κοινωνικής μέριμνας κα σε αυτούς για τους οποίους εντείνεται ο αποκλεισμός. Βασικός υπεύθυνος είναι το ίδιο το κράτος ως μηχανισμός και όχι μεμονωμένα η διαχείριση. Θεσπίζει μέτρα και σταθμά αντιμετώπισης της κατάστασης που στοχεύουν στην προστασία των κρατικών και καπιταλιστικών συμφερόντων, θυσιάζοντας καθημερινά την κοινωνική βάση. Δεκάδες καταγγελίες δημοσιεύονται από γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, που στρέφουν τα πυρά τους ενάντια στον ΕΟΔΥ για τις κατάπτυστες οδηγίες που εκδίδει όλο αυτό το διάστημα, τόσο προς τους εργαζόμενους στον κλάδο της υγείας, όσο και προς την ίδια την κοινωνική βάση.

Οι εργαζόμενοι στον χώρο της υγείας μάχονται καθημερινά απέναντι στην διασπορά του ιού, χωρίς τα στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας, έλλειψη που αντί να καλυφθεί (ενώ υπάρχει η δυνατότητα), θεσμοθετείται άλλοτε και ως ακίνδυνη. Εξαντλούνται καθημερινά με βάση τα ωράρια εργασίας και τις κενές θέσεις με το Υπουργείο, αντί να προβεί στις απαραίτητες προσλήψεις να νομοθετεί την άρση συμβάσεων, οδηγώντας εκατοντάδες εργαζόμενες σε απολύσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η επίκληση δεκάδων άλλων ακαδημαϊκών, επιστημόνων αλλά ακόμα και τελειόφοιτων της ιατρικής να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση του ιού (με δωρεάν διαγνωστικά τεστ, εξετάσεις, παροχή υπηρεσιών κτλ) για να στηρίξουν τις ανάγκες της κοινωνικής βάσης, που αδυνατούσε οικονομικά να ανταπεξέλθει στη νοσηλεία. Όμως η κυβέρνηση που σκόπιμα εκφυλίζει το ΕΣΥ είχε έτοιμο το σχέδιο ενίσχυσης του ιδιωτικού τομέα, υπογράφοντας δεκάδες συμφωνίες με ιδιωτικές κλινικές και μεγαλοεπιχειρηματίες για να αυξήσει τα κέρδη στις τσέπες του κράτους και τον αφεντικών. Νοικιάζει ιδιωτικές κλινικές με διπλάσιο κόστος, ευαγγελιζόμενη ένα εικονικό καθεστώς επίταξης, στήνει μονοπώλια με φαρμακευτικές εταιρίες κτλ.

Ο εμπαιγμός και η υποκρισία της κρατικής διαχείρισης που υπογράφει συμβόλαια θανάτου για όλους και όλες εμάς που δεν έχουμε τη δυνατότητα, όχι μόνο να νοσηλευτούμε σε ιδιωτικές κλινικές αλλά απλά να διαθέσουμε και τα χρήματα για διαγνωστικά τεστ, βιοψίες και μέτρα αυτοπροστασίας, δεν έχει τελειωμό. Αντί να επιτάξει όλες τις ιδιωτικές κλινικές για τις ανάγκες της κοινωνικής βάσης, η κυβέρνηση παραχωρεί κονδύλια εκατομμυρίων στις τσέπες των αφεντικών.

Όμως η διαχείριση στον κλάδο της υγείας είναι μια μικροκλίμακα της θανατοπολιτικής του ελληνικού κράτους. Έξω από εκεί υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που βιώνουν καθημερινά τον πραγματικό αποκλεισμό και τη συνθήκη διαλογής στην ασθένεια της κοινωνικής βάσης. Τα μέτρα προφύλαξης και αποσυμφόρησης αφήνουν έξω όλες τις εργαζόμενες που συνωστίζονται καθημερινά στα εργασιακά κάτεργα, την ίδια στιγμή που θεσμοθετείται η ένταση της ταξικής εκμετάλλευσης με νέα εργασιακά νομοσχέδια που προσβάλλουν ακόμα και τα στοιχειώδη συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες. Το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο καταστρατηγεί και τα στοιχειώδη απεργιακά δικαιώματα, παρανομοποιώντας τους συνδικαλιστικούς αγώνες, κανονικοποιεί την απλήρωτη εργασία αυξάνοντας το ετήσιο πλαφόν στις υπερωρίες και επεκτείνει την κυριακάτικη εργασία σε ακόμα περισσότερους κλάδους.

Αφήνουν έξω όλους τους φυλακισμένους που στοιβάζονται στα κέντρα κράτησης και τις φυλακές,  πλήρους απουσίας υγειονομικής περίθαλψης, καθαριότητας και μέτρων αυτοπροστασίας, όπως και τις κρατούμενες στις αποθήκες ψυχών. Εκατοντάδες κρούσματα βλέπουν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες με τους πρώτους νεκρούς να καταγράφονται σε φυλακές όπως τους 2 πρόσφατους θανάτους στα Διαβατά, τον αναβρασμό που υπάρχει στις φυλακές Λάρισας αλλά και τη γενικευμένη θανατοπολιτική στα κέντρα κράτησης μεταναστ(ρι)ών. Όμως για το κράτος, πρόκειται για ανθρώπους β διαλογής. Όπως και για τους αστέγους, τους τοξικοεξαρτημένους και κάθε άλλη που έχει αφεθεί στην τύχη του όλο αυτό το διάστημα.

Εμείς από την πλευρά μας, γνωρίζοντας πως από την αρχή της πανδημίας δε βαδίσαμε ουδέποτε ως προς το τέλος, μα προς την αρχή μια νέας κανονικότητας οικονομικής μα πάνω από όλα κοινωνικής κρίσης, δεν αφήνουμε κανέναν και καμία μόνη της εκτεθειμένη και αβοήθητη μπροστά στην αδηφάγο κρατική και καπιταλιστική θανατοπολιτική. Χτίζουμε δίκτυα αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας για να στηρίξουμε τις κοινωνικές ανάγκες, σπάμε στην πράξη τις απαγορεύσεις και τον έλεγχο, δε σιωπούμε στο μονοπώλιο της κρατικής προπαγάνδας, δε λυγίζουμε παρά τη συνεχή καταστολή που βιώνουμε, είτε μέσα από την εκκένωση της κατάληψης μας είτε από τις συλλήψεις συντρόφων μας και μένουμε ενεργές για να αναδείξουμε τις πραγματικές ευθύνες και τους πραγματικούς ενόχους. Και δεν θα ξεχάσουμε όσους σκότωσε η κρατική αδιαφορία και πολιτική: τους νεκρούς κρατούμενους στις φυλακές, τις νεκρές μετανάστριες στα κέντρα κράτησης και όλους όσους άφησαν τη ζωή τους επειδή δε μπόρεσαν να ανταπεξέλθουν σε αυτή συνθήκη. Μια συνθήκη που δημιούργησε το ίδιο το κράτος και ο καπιταλισμός, έτσι ώστε κάποιες από μας να μη χωράμε.

Η συλλογική σωτηρία των ζωών μας είναι η μόνη ατομική ευθύνη που έχουμε

Στον πόλεμο του κράτους και των αφεντικών απαντάμε με πόλεμο

Κάτω τα ξερά σας από τους 2 συντρόφους μας

Παρέμβαση στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης

Το κράτος καταστέλλει την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη για να επιβάλλει τον καπιταλιστικό προσανατολισμό στη διαχείριση της πανδημίας. Τα μέτρα που λαμβάνει εντείνουν τους ταξικούς διαχωρισμούς και τον αποκλεισμό ολοένα και περισσότερων κομματιών της κοινωνικής βάσης. Οι φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ασφυκτιούν απο τον υπερπληθυσμό, οι εργαζόμενες εκτίθενται καθημερινά στις εγκληματικές (για τη συνθήκη που ζούμε) συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς (συνωστισμός στις βιομηχανικές μονάδες, κανένα μέτρο πρόληψης κ.α.), τα ποσοστά φτώχειας και εξαθλίωσης εκτοξεύονται καθημερινά ελλείψει κρατικής μέριμνας και πρόνοιας… Και όλα αυτά τη στιγμή που το ΕΣΥ σκόπιμα υποβαθμίζεται καθημερινά για την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα.

Η ψήφιση του νέου αντεργατικού νομοσχεδίου αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της νεοφιλελεύθερης ανασυγκρότησης του κρατικού σχεδιασμού. Καταστρατηγεί και τα στοιχειώδη απεργιακά δικαιώματα, παρανομοποιώντας τους συνδικαλιστικούς αγώνες, κανονικοποιεί την απλήρωτη εργασία αυξάνοντας το ετήσιο πλαφόν στις υπερωρίες και επεκτείνει την κυριακάτικη εργασία σε ακόμα περισσότερους κλάδους.

Εκατοντάδες εργαζόμενες όλο αυτό το διάστημα έρχονται αντιμέτωπες με την εντατικοποίηση της ταξικής εκμετάλλευσης και την ελαστικοποίηση της εργασίας. Εργαζόμενες στον κλάδο της υγείας, της καθαριότητας, της βιομηχανικής παραγωγής, του επισιτισμού, των διανομών και του εμπορίου τροφίμων όλο αυτό το διάστημα εκτίθενται σε συνεχή υγειονομικό κίνδυνο, πολλές φορές χωρίς την παροχή και των στοιχειωδών μέτρων ατομικής προστασίας. Το κράτος και ο καπιταλισμός θέτουν ως άμεση προτεραιότητα το αλώβητο πέρασμα του χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού μέσα από τη πανδημική κρίση, αδιαφορώντας για το κόστος που θα επιφέρει η επιλογή αυτή στις τάξεις των εκμεταλλευόμενων.

Στον αντίποδα τα αφεντικά συσπειρώνονται για να περιφράξουν τα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα. Στην πόλη μας, κάτω από τη δράκα του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου, οι εκφραστές της ταξικής βίας απέναντι στην εκμεταλλευόμενη βάση, συγκροτούν ένα κοινό μπλόκ δυνάμεων για να περισώσουν τις επενδύσεις και τη παραγωγική δραστηριότητα των επιχειρήσεων τους. Θα αναφέρουμε ενδεικτικά πως πρόεδρος του ΕΒΕΘ αυτή τη στιγμή είναι ο Ιωάννης Μασούτης, ένας από τους πιο επιφανείς επιχειρηματίες και επενδυτές στη βόρεια Ελλάδα. Ο ίδιος διευθύνει 264 καταστήματα λιανικής πώλησης τροφίμων και ποτών, υφαρπάζοντας την εργατική δύναμη χιλιάδων εργαζόμενων που εξοντώνονται καθημερινά κάτω απόεντατικοποιημένους ρυθμούς εκμετάλλευσης με ανύπαρκτα μέτρα πρόληψης, μέριμνας και προστασίας. Ως συνέχεια των παρεμβάσεων κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης σε όσους εκτίθενται καθημερινά για τα κέρδη των αφεντικών, την Δευτέρα 30 Νοέμβρη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στο κτίριο του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Η μόνη ατομική ευθύνη που έχουμε, είναι η μαχητική υπεράσπιση της συλλογικής σωτηρίας των ζωών μας και η οργάνωση της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης στον κόσμο των αφεντικών. Στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις και τους αγώνες των εργαζομένων, ενισχύοντας στην πράξη τις αντιστάσεις τους,  γιατί η τρομοκρατία του κράτους και των αφεντικών σπάει στους δρόμους του αγώνα, της κοινωνικής συνείδησης και της ταξικής αλληλεγγύης.  

Άμεση λήψη μέτρων ουσίας για όλους

Πόλεμος σε κράτος και αφεντικά

Άνοιγμα παιδικών χαρών στην Άνω Πόλη

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΧΑΡΕΣ ! ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Από την έναρξη της πανδημίας του COVID-19 η κρατική διαχείριση της κρίσης που επακολούθησε κινείται σε ένα πλαίσιο κατασταλτικό, απέναντι σε όσους επικρίνουν τα ελλιπή και σπασμωδικά μέτρα, και μείωσης του οικονομικού αντίκτυπου της κρίσης αυτής, βάζοντας την δημόσια υγεία σε δεύτερη μοίρα. Αυτό φάνηκε το καλοκαίρι με το άνοιγμα των συνόρων με ελλιπή μέτρα για την ικανοποίηση του τουρισμού αλλά φαίνεται και τώρα στον ορίζοντα μιας και, την στιγμή που επιδημιολόγοι αναφέρουν ότι άνοιγμα της αγοράς τα Χριστούγεννα θα φέρει 3ο κύμα κρουσμάτων σε ένα ήδη επιβαρυμένο σύστημα υγείας, η κυβέρνηση το προγραμματίζει αδιαπραγμάτευτα. Ουσιαστική ενίσχυση της υγείας δεν έχει υπάρξει, ο έλεγχος των μέτρων γίνεται σε ένα επίπεδο θεάματος από την κυβέρνηση, μιας και στις βιομηχανικές ζώνες δεν έχει αλλάξει τίποτα.

Ακόμα και τώρα, τη στιγμή που το δημόσιο σύστημα υγείας έχει φτάσει στα όρια του, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αρνείται να κάνει ουσιαστικές κινήσεις ενίσχυσης του αλλά κινείται με ημίμετρα για την κάλυψη της εικόνας της στην κοινωνία.

Στο πλαίσιο αυτό, στις 5/11/2020 η κυβέρνηση ανακοίνωσε το κλείσιμο των γυμνασίων-λυκείων της χώρας. Την ίδια στιγμή νηπιαγωγεία και δημοτικά λειτουργούσαν κανονικά. Ο λόγος πίσω από αυτό απλός, αν τα έκλεινε και αυτά θα έπρεπε να φροντίσει για τους γονείς των παιδιών αυτών να μπορούν να βρίσκονται σπίτι και είτε να βγουν σε αναστολή είτε να δουλεύουν μέσω τηλεργασίας (κάτι που δεν είναι εφικτό για όλους), για να τα φροντίζουν λόγω της ηλικίας τους. Με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά αυτά συνωστίζονταν κανονικά, κάτι που δεν ενοχλούσε την κυβέρνηση καθώς διατυμπάνιζε με σιγουριά ότι τα στατιστικά μοντέλα επιβεβαίωναν πως ο ιός δεν μεταδίδεται εύκολα σε αυτή την ηλικιακή ομάδα. Ενώ λοιπόν στα σχολεία επικρατούσε αυτή η κατάσταση χωρίς κανένα πρόβλημα, έξω στην κοινωνία η αντιμετώπισή τους ήταν και είναι διαφορετική. Από την έναρξη του 2ου λοκντάουν προχώρησε στο σφράγισμα των παιδικών χαρών πανελλαδικά, στερώντας από τα παιδιά αυτά την οποιαδήποτε δυνατότητα εκτόνωσης, διασκέδασης και κοινωνικοποίησης, εκτός του σχολικού συγκροτήματος.

Ο λόγος; Γιατί εκεί θα κινδύνευαν οι γονείς τους να κολλήσουν από άλλους γονείς και άρα θα κινδύνευε η κυβέρνηση να χάσει εργατικό δυναμικό. Οι μαθητές, ήδη από την έναρξη της σχολικής χρονιάς, βγήκαν μπροστά και διεκδίκησαν μέσω καταλήψεων και πορειών τη λήψη μέτρων για την προστασία της υγείας τους εντός των σχολείων, γνωρίζοντας καλύτερα από οποιονδήποτε τεχνοκράτη τις ανάγκες τους. Κανένα από τα αιτήματα των μαθητών δεν έχει υλοποιηθεί μέχρι και σήμερα.

Στις 14/11 η κυβέρνηση έκλεισε και τα νηπιαγωγεία/δημοτικά. Δικαιολόγησε την κίνηση αυτή, μέσω των ανακοινώσεων της, όχι για να προστατέψει τα παιδιά αλλά γιατί οι μετακινήσεις των γονιών από και προς τα σχολεία αυξάναν τον κίνδυνο διάδοσης του ιού για τους ενήλικες, κάτι που ακόμα και σήμερα δεν μπορεί να διαχειριστεί υγειονομικά. Έτσι τα παιδιά έχουν εγκλωβιστεί σπίτι, να παρακολουθούν τα μαθήματα τους από μια πλατφόρμα, που όχι μόνο δεν λειτουργεί αλλά δεν είναι προσβάσιμη για όλα λόγω οικονομικής κατάστασης. Βρίσκονται σε μια άτυπη απομόνωση και στερούνται τα πραγματικά ερεθίσματα που αποκτούν μέσω της τριβής, της γνωριμίας και του παιχνιδιού, που όλες θυμόμαστε από τα παιδικά μας χρόνια. Έτσι το πρωί του Σαββάτου 28 Νοέμβρη πήραμε την πρωτοβουλία να ανοίξουμε τις παιδικές χαρές που βρίσκονται στις γειτονιές της Άνω Πόλης σπάζοντας τα λουκέτα ενώ παράλληλα μοιράζαμε κείμενα σε μικρούς και και μεγάλους. Με χαρά είδαμε πως η κίνηση μας είχε κατευθείαν θετικό αντίκρισμα βλέποντας δεκάδες συνανθρώπους μας να ξαναπαίζουν όπως πρώτα, γι αυτό θα ακολουθήσουν και άλλες αντίστοιχες παρεμβάσεις σε άλλες γειτονιές που όμως πρέπει να είνα η αρχή για να αναλάβει και να αυτοοργανώσει ο καθένας τις ανάγκες του. Προφανώς και η πρότασή μας δεν είναι να στριμώχνονται όλα τα παιδιά σε μια μικρή παιδική χαρά. Με τα κατάλληλα μέτρα υγιεινής και αυτοοργάνωσης μεταξύ των ενηλίκων, όλα όμως είναι εφικτά. Πρέπει να πάρουμε επιτέλους τις ζωές στα δικά μας χέρια, πάντα με υπευθυνότητα και ωριμότητα, και να διεκδικήσουμε ξανά τα αυτονόητα που μας στερούν σιγά σιγά, πριν να είναι αργά.

Παρεμβάσεις κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης εν όψει της 26ης Νοέμβρη

Το κράτος καταστέλλει την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη για να επιβάλλει τον καπιταλιστικό προσανατολισμό στη διαχείριση της πανδημίας. Τα μέτρα που λαμβάνει εντείνουν τους ταξικούς διαχωρισμούς και τον αποκλεισμό ολοένα και περισσότερων κομματιών της κοινωνικής βάσης. Οι φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ασφυκτιούν απο τον υπερπληθυσμό, οι εργαζόμενες εκτίθενται καθημερινά στις εγκληματικές (για τη συνθήκη που ζούμε) συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς (συνωστισμός στις βιομηχανικές μονάδες, κανένα μέτρο πρόληψης κ.α.), τα ποσοστά φτώχειας και εξαθλίωσης εκτοξεύονται καθημερινά ελλείψει κρατικής μέριμνας και πρόνοιας… Και όλα αυτά τη στιγμή που το ΕΣΥ υποβαθμίζεται καθημερινά σκόπιμα για την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα.

Εκατοντάδες εργαζόμενες όλο αυτό το διάστημα έρχονται αντιμέτωπες με την εντατικοποίηση της ταξικής εκμετάλλευσης και την ελαστικοποίηση της εργασίας. Εργαζόμενες στον κλάδο της υγείας, της καθαριότητας, της βιομηχανικής παραγωγής, του επισιτισμού, των διανομών και του εμπορίου τροφίμων όλο αυτό το διάστημα εκτίθενται σε συνεχή υγειονομικό κίνδυνο, πολλές φορές χωρίς την παροχή και των στοιχειωδών μέτρων ατομικής προστασίας. Το κράτος θέτει ως άμεση προτεραιότητα το αλώβητο πέρασμα του χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού μέσα από τη πανδημική κρίση, αδιαφορώντας για το κόστος που θα επιφέρει η επιλογή αυτή στις τάξεις των εκμεταλλευόμενων.

Η ψήφιση του νέου αντεργατικού νομοσχεδίου αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της νεοφιλελεύθερης ανασυγκρότησης του κρατικού σχεδιασμού. Καταστρατηγεί και τα στοιχειώδη απεργιακά δικαιώματα, παρανομοποιώντας τους συνδικαλιστικούς αγώνες, κανονικοποιεί την απλήρωτη εργασία αυξάνοντας το ετήσιο πλαφόν στις υπερωρίες και επεκτείνει την κυριακάτικη εργασία σε ακόμα περισσότερους κλάδους.

Με σημείο αναφοράς τις απεργιακές κινητοποιήσεις της 26ης Νοέμβρη, πραγματοποιήσαμε όλες αυτές τις μέρες μια σειρά παρεμβάσεων κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης σε γειτονιές της πόλης και εργασιακούς χώρους με τρικάκια, πανό, στράτσα και αφίσες. Συγκεκριμένα πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις

• στη Βιομηχανική Περιοχή της Σίνδου ενάντια στο καθεστώς εξόντωσης των εργαζομένων στις βιομηχανίες παραγωγής, εκεί οπού οι λέξεις συνωστισμός και έλλειψη μέτρων αποτελούν κανόνα και όχι απαγόρευση. Όλοι μας θυμόμαστε το θάνατο εργαζομένου στο κάτεργο της HB Body από την αδιαφορία του αφεντικού της επιχείρησης.

• σε εργοτάξια του Μετρό, σε χώρους εργασίας και στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης ενάντια στις εργοδοτικές δολοφονίες και την εξόντωση των εργαζομένων, ενάντια στις απολύσεις προτάσσοντας την γενικευμένη απεργία και το μπλοκάρισμα της κίνησης του εμπορεύματος και της παραγωγής.

• σε τράπεζες, εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, λαϊκές αγορές και γειτονιές προτάσσοντας τις αρνήσεις πληρωμών, τις αυτομειώσεις ενοικίων και τις καταλήψεις σπιτιών για την κάλυψη των στεγαστικών μας αναγκών αλλά και την εναντίωση στη συναίνεση στον γενικευμένο ελέγχο και την επιτήρηση των μετακινήσεών μας και της κυκλοφορίας προπαγανδίζοντας παράλληλα το Δίκτυο αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας που στεγάζεται στον εκχ “Σχολείο για τη μάθηση της Ελευθερίας”.

• σε σούπερ μάρκετ για τη λήψη μέτρων και την αλληλεγγύη στις εργαζόμενες που όλο αυτό το διάστημα βρίσκονται σε συνεχή έκθεση και εξαντλητικά ωράρια, προτάσσοντας παράλληλα την οργάνωση συλλογικών απαλλοτριώσεων αγαθών και χρημάτων για την κάλυψη των αναγκών μας.

Η μόνη ατομική ευθύνη που έχουμε, είναι η μαχητική υπεράσπιση της συλλογικής σωτηρίας των ζωών μας και η οργάνωση της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης στον κόσμο των αφεντικών. Στηρίζουμε τις απεργιακές κνητοποιήσεις της 26ης Νοέμβρη γιατί η τρομοκρατία του κράτους και των αφεντικών σπάει στους δρόμους του αγώνα, της κοινωνικής συνείδησης και της ταξικής αλληλεγγύης.

Παρέμβαση ενάντια σε νέες δηλητηριάσεις ζώων

Την Τρίτη 24 Νοέμβρη, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στη γειτονιά της Άνω Πόλης με κείμενα, αφίσες, σπρέι και τρικάκια, έπειτα από πληροφόρηση για νέα περιστατικά δηλητηρίασης ζώων στην οδό Θεοφίλου. Δεκάδες ζώα βρίσκουν φρικτό θάνατο από φόλες και η σιωπή σε αυτό το έγκλημα, είναι ωμή συνενοχή. Δεκάδες καταγγελίες για βασανισμένα και νεκρά ζώα φτάνουνε στα αυτιά μας. Η κακοποίησή τους δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους.

Τα σημεία στα οποία τοποθετήθηκαν φόλες δεν είναι καθόλου τυχαία. Μιλάμε για χώρους όπου καθημερινά είναι πεδία συνάντησης δεκάδων ζώων είτε κατοικίδιων, είτε αδέσποτων που φροντίζουν αρκετοί από μας. Και αυτό είναι ακόμα πιο προκλητικό και αηδιαστικό.

Μέσα στον καπιταλισμό, το έγκλημα απέναντι στον φυσικό κόσμο είναι διαρκές και αμετάκλητο. Δεν αρκεί που το περιβάλλον λεηλατείται και καταστρέφεται ολοκληρωτικά για να μετατραπεί σε αστικό τοπίο και πηγή κέρδους. Δεν αρκεί που εκατομμύρια ζώα εκτοπίζονται από τον φυσικό τους ορίζοντα, αμέτρητα εδάφη απαλλοτριώνονται από την μανία της ανάπτυξης και του καπιταλιστικού εξωρραϊσμού και τη θέση τους παίρνουν τσιμέντα και πολυκατοικίες, εργοστάσια και βιομηχανίες. Γιατί ακόμα και μέσα στο αστικό τοπίο κάποιοι φορείς ή ακόμα και μεμονωμένοι επιφανείς πολίτες φροντίζουν να «καθαρίσουν» κάθε ίχνος ζωής.

Αδέσποτα ζώα, τοξικοεξαρτημένοι, μετανάστ(ρι)ες, οροθετικές, άστεγοι, τρανς και ομοφυλόφιλοι, όλοι με τον τρόπο τους βρίσκονται στο περιθώριο/στόχαστρο της κανονικότητας. Μιας κανονικότητας που καταγγέλει τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται εκτός και αν στρέφεται απέναντι στο ίδιο της το περιθώριο.

Όσοι ονειρεύονται όμως μια πόλη καθαρή από τα παράσιτα του καπιταλισμού να είναι σίγουροι πως θα μας βρουν μπροστά τους. Μέχρι οι δρόμοι και οι πλατείες μας, τα σπίτια και τα στέκια μας, οι καταλήψεις και οι αυτοοργανωμένες δομές να φιλοξενούν μια νέα συνθήκη ισότητας, αλληλεγγύης και αυτοδιάθεσης, θα αποτελούν καταφύγια για το κάθετι διαφορετικό μέσα στη θλίψη και την αποστείρωση του υπάρχοντος.

Ενημερώνουμε την γειτονιά για νέα περιστατικά δηλητηρίασης ζώων

Αντιστεκόμαστε ενεργά στην κακοποίηση και τις δολοφονίες

Η φόλα ειναι δολοφονία και η απάντησή μας απέναντι στους δολοφόνους αντίστοιχη

Παρέμβαση στα γραφεία της εταιρείας Κτιριακές Υποδομές ΑΕ

Τα κάτεργα του εγκλεισμού είναι ο καθρέφτης της Δημοκρατίας

Το κράτος καταστέλλει την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη για να επιβάλλει τον καπιταλιστικό προσανατολισμό στη διαχείριση της πανδημίας. Τα μέτρα που λαμβάνει εντείνουν τους ταξικούς διαχωρισμούς και τον αποκλεισμό ολοένα και περισσότερων κομματιών της κοινωνικής βάσης, τα ποσοστά φτώχειας και εξαθλίωσης εκτοξεύονται καθημερινά ελλείψει κρατικής μέριμνας και πρόνοιας, την ίδια στιγμή που το ΕΣΥ υποβαθμίζεται με ραγδαίους ρυθμούς σκόπιμα για την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα. Η νεοφιλελεύθερη ανασυγκρότηση του κρατικού μηχανισμού από τα χέρια της δεξιάς κανονικοποιεί το καθεστώς εξαίρεσης κα αφανισμού ολόκληρων πληθυσμών. Μέρος αυτού του σχεδιασμού αφορά τον έγκλειστο πληθυσμό της κοινωνικής βάσης στα κάτεργα της Δημοκρατίας είτε αυτά είναι φυλακές είτε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Η κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στα σωφρονιστικά κάτεργα δεν είναι απλά ακραία. Οι σύγχρονες αποθήκες ψυχών και σωμάτων αποτελούν αυτή τη στιγμή μαζικούς τάφους μελλοθάνατων μέσα στην πανδημική κρίση. Την ίδια στιγμή που η κεντρική οδηγία ακόμα και από τα στόματα του ΕΟΔΥ αποδίδει κατά ένα μεγάλο μέρος στον υπερσυγκεντρωτισμό, την ταχεία διασπορά της νόσου. Ο κρατικός μηχανισμός δε λαμβάνει κανένα μέτρο πρόνοιας γα τους κρατούμενους στις φυλακές. Εντείνεται ο εγκλεισμός περιορίζοντας και τις λιγοστές ανάσες ελευθερίας, ενώ οι κρατούμενοι αποκόβονται από το φιλικό και συγγενικό τους περιβάλλον, στερούμενοι επισκεπτήρια και υλική ενίσχυση.

Εκατοντάδες είναι αυτή τη στιγμή τα κρούσματα στις ελληνικές φυλακές με τον πρώτο επίσημο θάνατο από την πανδημία να καταγράφεται στις φυλακές Διαβατών, όπου τις τελευταίες μέρες καταγράφηκαν 59 νέα κρούσματα σε έγκλειστους και 6 σε ανθρωποφύλακες (καθώς έχουν προηγηθεί και άλλοι το προηγούμενο διάστημα που επισήμως αποδόθηκαν σε άλλα αίτια). Στα Διαβατά οι ίδιοι οι κρατούμενοι καταγγέλουν πως βρίσκονται στοιβαγμένοι κατά 10 άτομα σε έναν θάλαμο 20 m2, χωρίς να περιορίζεται οι επαφή των ήδη θετικών κρουσματών με τους υπόλοιπους. Δεν υπάρχει καμία πρόσβαση και παροχή καθαριστικών (πόσο μάλλον προϊόντων ατομικής υγιεινής), οι κρατούμενοι δε μπορούν να πλύνουν τα ρούχα τους ούτε να κάνουν μπάνιο. Κοινώς μέσα σε μιά συνθήκη που ακόμα και το κράτος υπερτονίζει τους κανόνες ατομικής υγιεινής, οι κρατούμενοι στερούνται τα στοιχειώδη δικαιώματα πρόσβασης ακόμα και στην τυπική καθαριότητα.

Υπεύθυνη για την υπογραφή μαζικών συμβολαίων θανάτου σε όλους τους κρατούμενους είναι η Γενική Γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής , Σοφία Νικολάου και όλο το συνάφι της που μέσα από την αδιαφορία τους και την επικοινωνιακή προπαγάνδα σχεδιάζουν τη μαζικότερη γενοκτονία κρατουμένων στις ελληνικές φυλακές τις τελευταίες δεκαετίες. Για τη Νικολάου, που δε λογαριάζει τίποτα, η αποσυμφόρηση στις φυλακές θα έρθει μέσα από τους δεκάδες θανάτους κρατουμένων. Όλα αυτά ενώ τα μόνα μέτρα που έχουν παρθεί είναι ο εντεινόμενος εγκλεισμός, η κανονικοποίηση της τρομοκρατίας, οι μεταγωγές κρατουμένων σε φυλακές υψίστης ασφαλείας μακριά από το περιβάλλον τους όπως η πρόσφατη μεταγωγή του συντρόφου Κώστα Σακκά που πραγματοποιεί απεργία πείνας από τις 9 Νοέμβρη, τα νέα σωφρονιστικά νομοσχέδια που καταργούν κάθε ευεργετική διάταξη κα παρατείνουν την κράτηση. Την ίδια στιγμή η καταστολή εκτός των τειχών εντείνεται σε βαθμό που οι πόρτες των κάτεργων της Δημοκρατίας ανοίγουν διάπλατα για όλους μας με ακραίες πολιτικές και δικαστικές μεθοδεύσεις αλλά και νομικά άλματα.

Το πρωί του Σαββάτου 14 Νοέμβρη, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στα γραφεία των Κτιριακών Υποδομών, τον κρατικό φορέα που μεταξύ άλλων έργων αναλαμβάνει την κατασκευή φυλακών στην ελληνική επικράτεια. Οι φυλακισμένοι αγωνιστές και αγωνίστριες είναι το άλλο μας μισό, που βρίσκεται αιχμάλωτο εντός των τειχών. Όσο το κράτος καταστέλλει την κοινωνική αλληλεγγύη (το μόνο μέσο που μπορεί να σπάσει τη σιωπή και την απομόνωση των φυλακισμένων) υπογράφει το δικό του συμβόλαιο θανάτου.

Κανένας έγκλειστος δεν είναι μόνος απέναντι στην κρατική θανατοπολιτική

Άμεση λήψη μέτρων για τις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης

Άμεση επιστροφή του συντρόφου απεργού πείνας Κώστα Σακκά στις φυλακές Κορυδαλλού

17 Νοέμβρη όλοι-ες στους δρόμους ενάντια στην κρατική θανατοπολιτική

Το στοίχημα των εξεγέρσεων δεν είναι να αποτελέσουν κόσμημα στη βιτρίνα της ιστορίας αλλά επίκαιρο πρόταγμα στους αγώνες του σήμερα. Έτσι η κάθε στιγμή αγώνα ζωντανεύει για να μας θυμίζει την ευθύνη που έχουμε απέναντι στο παρόν. 47 χρόνια μετά την αιματοβαμμένη αντικρατική εξέγερση του Πολυτεχνείου, καλούμαστε όλοι και όλες να σπάσουμε τον φόβο και τον τρόμο της (Νέας) Δημοκρατίας.

Εδώ και μήνες γινόμαστε μάρτυρες της αμείωτης έντασης της κρατικής θανατοπολιτικής με αφορμή τη διαχείριση της πανδημικής κρίσης. Η πανδημία δεν υπήρξε ποτέ για το κράτος το πρόβλημα αλλά η λύση σε όλα τα επίπεδα. Ένα χρόνο πρίν, οι πρώτοι μήνες διακυβέρνησης της ΝΔ δώσαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το μήνυμα της νεοφιλελεύθερης ανασυγκρότησης του κρατικού μηχανισμού. Αρκεί να θυμηθούμε τις αντίστοιχες μέρες του πολυτεχνείου με το γενικό lock out των πανεπιστημίων, την κατάργηση του ασύλου και την εισβολή του στρατού κατοχής της δημοκρατίας μέσα στην ΑΣΣΟΕ, τους ξυλοδαρμούς, τις συλλήψεις και τους βασανισμούς φοιτητών και αλληλέγγυων, τις εκκενώσεις στεκιών και καταλήψεων εν όψει της πορείας και το διάχυτο κλίμα τρομοκρατίας. Από τότε ακολούθησε ένα κρεσέντο νεοφιλελεύθερης επίθεσης στις δομές και τον κόσμο του αγώνα με εκκενώσεις καταλήψεων και δομών αντίστασης καθώς και την κανονικοποίηση της αντιτρομοκρατίας, στον κόσμο της εργασίας με νομοσχέδια που άρουν ακόμα και τα βασικά συνδικαλιστικά δικαιώματα, στους μετανάστες που ζούν ένα ασταμάτητο κυνήγι μαγισσών, στους φυλακισμένους…

Και ενώ εντείνεται η κοινωνική δυσαρέσκια, η πανδημία εμφανίζεται την καλύτερη χρονική στιγμή για να εκτονώσει την ένταση και την κοινωνική πίεση χωρίς να αναστείλει την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Το κράτος καταστέλλει την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη για να επιβάλλει τον καπιταλιστικό προσανατολισμό στη διαχείριση της πανδημίας. Τα μέτρα που λαμβάνει εντείνουν τους ταξικούς διαχωρισμούς και τον αποκλεισμό ολοένα και περισσότερων κομματιών της κοινωνικής βάσης. Οι φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ασφυκτιούν απο τον υπερπληθυσμό, οι εργαζόμενες εκτίθενται καθημερινά στις εγκληματικές συνθήκες της μισθωτής σκλαβιάς (συνωστισμός στις βιομηχανικές μονάδες, κανένα μέτρο πρόληψης κ.α.), τα ποσοστά φτώχειας και εξαθλίωσης εκτοξεύονται καθημερινά ελλείψει κρατικής μέριμνας και πρόνοιας… Και όλα αυτά τη στιγμή που το ΕΣΥ υποβαθμίζεται σκόπιμα καθημερινά για την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα.

Και αυτή η επίθεση θέλουν να μην έχει αντίλογο. Απαγορεύουν την κυκλοφορία και τις συναθροίσεις, ελέγχουν και καταγράφουν τις μετακινήσεις, απαγορευούν δημόσιες διαδηλώσεις σωματείων και συνδικαλιστικών φορέων σπέρνοντας τον φόβο για την καταστολή και την ποινικοποίηση των αντιστάσεων, χτυπούν βίαια συγκεντρώσεις και πορείες όσων σπάνε το μονοπώλειο της κρατικής και μιντιακής προπαγάνδας του νέου ολοκληρωτισμού. Επιβάλλουν την κοινωνική ειρήνη διεξάγωντας τον πιο αδυσώπητο πόλεμο.

Απέναντι στη σιωπή των κοινωνικών αντιστάσεων που επιχειρεί να επιβάλλει το κράτος, απαντάει εκκωφαντικά η ίδια η ιστορική αναγκαιότητα της κοινωνικής ανατροπής. Απέναντι στον διχασμό και τις διαιρέσεις που επιβάλλει ο καπιταλισμός, απαντάει η ενότητα της ταξικής συνείδησης. Απέναντι στην τρομοκρατία που σπέρνει η εξουσία τότε, τώρα και πάντα, οι εξεγέρσεις θα είναι παρούσες για να θυμίζουν πως τίποτα δεν κερδήθηκε με προσευχές.

Εξέγερση ενάντια στην κρατική θανατοπολιτική

17 Νοέμβρη 15:30 Πολυτεχνείο ΑΠΘ

Στήριξη του Δικτύου αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας του εκχ “Σχολείο”

Το κράτος καταστέλλει την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη για να επιβάλλει τον καπιταλιστικό προσανατολισμό στη διαχείριση της πανδημίας. Τα μέτρα που λαμβάνει εντείνουν τους ταξικούς διαχωρισμούς και τον αποκλεισμό ολοένα και περισσότερων κομματιών της κοινωνικής βάσης. Οι φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ασφυκτιούν απο τον υπερπληθυσμό, οι εργαζόμενες εκτίθενται καθημερινά στις εγκληματικές (για τη συνθήκη που ζούμε) συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς (συνωστισμός στις βιομηχανικές μονάδες, κανένα μέτρο πρόληψης κ.α.), τα ποσοστά φτώχειας και εξαθλίωσης εκτοξεύονται καθημερινά ελλείψει κρατικής μέριμνας και πρόνοιας… Και όλα αυτά τη στιγμή που το ΕΣΥ υποβαθμίζεται καθημερινά σκόπιμα για την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα. Ο μόνος δρόμος για την υπεράσπιση και την κάλυψη των αναγκών μας απέναντι στην κρατική θανατοπολιτική είναι η διασπορά της κοινωνικής αλληλεγγύης μέσα από την οργάνωση δικτύων αλληλοβοήθειας σε κάθε γειτονιά. Στηρίζουμε τους αποκλεισμένους και τις αόρατες αυτού του κόσμου. Συμμετέχουμε έμπρακτα ως συλλογικότητα στο Δίκτυο αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας του ε.κ.χ. «Σχολείο για τη μάθηση της Ελευθερίας»

Συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης κάθε Δευτέρα και Πέμπτη 17:00-19:00

Παρέμβαση στον όμιλο τούρκικων συμφερόντων EKOL Logistics

Στις 9 Οκτώβρη του 2019, στρατιωτικές δυνάμεις του τουρκικού φασιστικού κράτους πραγματοποιούν γενικευμένη πολεμική εισβολή στις βάσεις που μέχρι πρότινος ελέγχονταν από τις αντάρτικες ομάδες των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF). 2 μέρες πριν, έχει προηγηθεί η επίσημη αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων που εμφανίζονταν ως συμμαχική δύναμη των κουρδικών πολιτοφυλακών. Πρόκειται για μια άριστα συντονισμένη επιχείρηση που στόχο έχει να πλήξει ξεκάθαρα την επαναστατική απόπειρα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού ίσως τον πιο σύγχρονο, όσον αφορά την έκταση και τη μαζικότητά του, κοινωνικό πείραμα ριζοσπαστικού κοινοτισμού και αυτοδιάθεσης, που λαμβάνει χώρα στα συριακά εδάφη τα τελευταία χρόνια. Ο πόλεμος που έχει ξεκινήσει από το τουρκικό φασιστικό κράτος, κάτω από τις επιταγές και τη στήριξη των υπερδυνάμεων της δύσης, μέχρι στιγμής μετράει χιλιάδες νεκρούς και βίαια εκτοπισμένους από τα συριακά εδάφη.

Οι αντάρτικες ομάδες των  Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) και των Μονάδων Προστασίας των Γυναικών (YPJ) με την συνδρομή των διεθνιστικών ταγμάτων επαναστικής αλληλεγγύης στην πράξη, βρίσκονται από την πρώτη μέρα της κοινωνικής αλλαγής στα συριακά εδάφη, στην πρώτη γραμμή με το όπλο στο χέρι. Γιατί έτσι αρμόζει σε ένα επαναστατικό εγχείρημα. Γιατί έτσι αλλάζει ο κόσμος. Μάχονται άνισα μεν αλλά με ποιοτικούς όρους (αν υπολογίσουμε την υπάρχουσα κοινωνική πραγματικότητα) απέναντι στην επέλαση των ιμπεριαλιστικών μονοπωλειών που ορέγονται τις πλουτοπαραγωγικές δυνατότητες των εδαφών της Μέσης Ανατολής αλλά ταυτόχρονα υψώνουν το μοναδικό ριζοσπαστικό ανάχωμα ενάντια στη βαρβαρότητα του φονταμενταλισμού που ενσαρκώνει το ISIS, ίσως το πιο κεντρικό παράδειγμα θρησκευτικού σκοταδισμού που αντιμετωπίζουμε το τελευταίο διάστημα.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν σε επίπεδο κριτικής σκέψης, όσον αφορά τις επιλογές των μαχώμενων ανταρτισσών και ανταρτών όλο αυτό το διάστημα σε επίπεδο στρατηγικής, στρατιωτικών συνεργασιών και πολιτικής διαχείρισης. Σίγουρα η άνεση της κοινωνικής ειρήνης που μας προσφέρει η πραγματικότητα της Δύσης, μας δίνει τροφή για σκέψη και αναστοχασμό, φιλτράρισμα αλλά πολλές φορές και ελιτισμό. Στο πεδίο του πολέμου όμως οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως δεν είναι το ίδιο. Ας οραματιστούμε οι ίδιοι (έχοντας αυτή την πολυτέλεια) ένα πιθανό επαναστατικό εγχείρημα στα δυτικά εδάφη και ας ξεκινήσουμε να δίνουμε υπαρκτές λύσεις στα αδιέξοδα που ολοένα θα προκύπτουν.

Κανείς δε μπορεί να αμφιβάλλει για την κρισιμότητα που έχει για την εποχή που ζούμε, η εξέλιξη του επαναστατικού εγχειρήματος στη Συρία. Για την ανάσχεση της πατριαρχικής καταπίεσης που αποτελεί νόμο στη Μέση Ανατολή-οι αντάρτισσες του YPJ και οι διεθνίστριες συντρόφισσες από κάθε μεριά της γης δίνουν το φωτεινό παράδειγμα στον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση. Για την οικοδόμηση αποανεπτυγμένων κοινοτήτων βάσης (ενάντια στην ανάθεση) για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών ενάντια στην καπιταλιστική ολίσθηση. Για την γενικευμένη αναδιάρθρωση των κοινωνικών σχέσεων και συσχετισμών, για τον αγώνα προς μια κοινωνία αυτοδιάθεσης, ισότητας και αλληλεγγύης.   Όπως τέλος κανένας (ακόμα και η λογοκρισία των στρατευμένων μονοπωλειών εξημέρωσης) δε μπορεί να κρύψει την ουσιαστική συμβολή στην εξάρθρωση της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας του ISIS.

Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή που αφορά την εξέλιξη του πολέμου. Οι υπερδυνάμεις κόβουν την πίτα και μοιράζουν, τη στιγμή που οι αντάρτικες μονάδες αμύνονται με κάθε μέσο. Τουρκία, ΗΠΑ, Ρωσία βρίσκονται σε διαρκή διαπραγματεύσεις με ανοιχτή τη συμμετοχή και της συριακής κυβέρνησης του Μπασάρ Αλ Άσαντ-που εμφανίζεται μεν ως συμπολεμιστής των Κούρδων ανταρτισσών και ανταρτών όμως στην πραγματικότητα συναινεί στην αποχώρησή τους και τον ολοκληρωτικό τερματισμό του εγχειρήματος του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού. Οι διαπραγματεύσεις αυτές που άλλοτε εμφανίζονται κάτω από την σκέπη της ΕΚΕΧΕΙΡΙΑΣ και άλλοτε θάβονται κάτω από τη μιντιακή σιγή, δεν είναι τίποτα άλλο από την επικοινωνιακή σιωπή για τη συνέχιση της σφαγής των πληθυσμών της Συρίας.

Ο πόλεμος αυτός δεν τελείωσε ποτέ. Η πόλη Serakaniye βομβαρδίστηκε ολοκληρωτικά την πρώτη νύχτα της εκεχειρίας, ειρηνευτικές ομάδες που επιχείρησαν άλλοτε να σπάσουν τον αποκλεισμό των τούρκικων στρατευμάτων για να παραλάβουν τραυματίες δέχτηκαν καταιγισμό πυρών. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη αιχμάλωτα μέλη του ISIS απελευθερώνονται ή δραπετεύουν (αφού τα φυλάκια φρουράς των κέντρων κράτησής τους δέχονται επιθέσεις) και συστρατεύονται με τις τουρκικές δυνάμεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σύλληψη και απαγωγή αντάρτισσας του YPJ από τζιχαντιστικές δυνάμεις και η μεταφορά της στην Τουρκία. Το επικοινωνιακό θέατρο συνεχίζεται με τα αμερικάνικα στρατεύματα να υποδύονται τους πολεμιστές του ISIS (με την τότε εκτέλεση του φερόμενου ως επικεφαλής του ISIS Abu Bakr al-Baghdadi αλλά και του διάδοχού του), την ίδια στιγμή που βρίσκονται σε απόλυτη συνοδοιπορία με το τουρκικό φασιστικό κράτος σε αυτόν τον πόλεμο. Στον αντίποδα οι αντάρτικες δυνάμεις της κούρδικης απελευθέρωσης εντείνουν τις αντιστάσεις τους καταλαμβάνοντας όλο και περισσότερο έδαφος ενάντια στα τούρκικα στρατεύματα και τους συμμάχους τους. Εμμένουν αδιάλλακτα στη μαχητική υπεράσπιση του κινήματος απελευθέρωσης του Κουρδιστάν και εντείνουν τόσο την ένοπλη αντιπαράθεση όσο και την πολιτιστική ανασυγκρότηση των κοινοτήτων βάσης του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού.

Το πρωί της Παρασκευής 6 Νοέμβρη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στα γραφεία του ομίλου τουρκικών συμφερόντων EKOL Logistics, στα πλαίσια της διεθνούς εβδομάδας αλληλεγγύης στην κούρδικη αντίσταση. Η EKOL Logistics αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες επενδύσεις του τουρκικού φασιστικού κράτους με αντιπροσωπείες σε 13 ευρωπαϊκές χώρες. Η άμυνα των μαχόμενων ανταρτισσών και ανταρτών στην Συρία, είναι υπόθεση όλων μας. Μέσα από διαφορετικές αναγνώσεις και προσεγγίσεις πολιτικών πρωτοβουλιών σε κάθε γωνιά της γης, δημιουργείται ένα διεθνές κίνημα ριζοσπαστικής αλληλεγγύης στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης των πληθυσμών της Συρίας που μπλοκάρει στην πράξη την εξέλιξη αυτού του πολέμου, επιτιθέμενο με κάθε μέσο στα οφέλη και τα συμφέροντα των άμεσα εμπλεκόμενων. Μέσα από αυτό το κίνημα στοχοποιούμε τα συμφέροντα του τούρκικου φασιστικού καθεστώτος αλλά και όσων στηρίζουν υλικά, οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά τον πόλεμο αυτό. Στοχοποιούμε τις επενδύσεις και τις πολιτικές υπηρεσίες των άμεσα εμπλεκόμενων, που βρίσκονται στους τόπους που δραστηριοποιείται ο καθένας και η καθεμιά μας. Δημιουργούμε ένα αντιπολεμικό ανάχωμα σε κάθε χώρα, μπλοκάροντας την πολεμική της προετοιμασία και τις εξοπλιστικές κούρσες, κάνοντας σαφές πως η εμπλοκή κάθε κράτους είτε σε ενεργή θέση είτε σε επίπεδο υποστήριξης αυτού (αλλά και κάθε άλλου) πολέμου θα έχει και το αντίστοιχο κόστος. Εργαζόμαστε για τη κοινωνική απονομιμοποίηση του πολέμου δείχνοντας πως εχθρός μας είναι τα αίτια και όχι το αποτέλεσμά του. Υποδεχόμαστε τους μετανάστες που εκτοπίζονται βίαια για να σωθούν οι ίδιοι και οι οικογένειες τους, και δημιουργούμε κοινότητες αγώνα ενάντια στην εξαθλίωση.

Γκρεμίζουμε στην πράξη τα σύνορα που έχουνε ορθώσει ανάμεσά μας και στέλνουμε την αλληλεγγύη μας στις καταπιεσμένες και τους καταπιεσμένους που βρίσκονται στην άλλη μεριά και γνωρίζουν πολύ καλύτερα από εμάς τί σημαίνει εκμετάλλευση κάτω από τον ζυγό του τούρκικου φασιστικού κράτους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι εκατοντάδες συλλήψεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια και δολοφονίες αγωνιστών και αγωνιστριών του Λαϊκού Μετώπου τον τελευταίο χρόνο με πάνω από 100 να συλλαμβάνονται την τελευταία εβδομάδα σε 12 δαφορετικές πόλεις. Γνωρίζουμε όπως γνωρίζουνε και αυτοί πολύ καλά πως δε μας χωρίζει τίποτα, έχουμε κοινά συμφέροντα και κοινούς εχθρούς. Με τις γροθιές μας υψωμένες, στέλνουμε ένα κοινό μήνυμα προς το ελληνικό και το τουρκικό κράτος, πως αν η επόμενη σφαγή που ετοιμάζουν, αφορά τα συμφέροντά και τις κυριαρχικές τους επιδιώξεις για τις ΑΟΖ, τα κοιτάσματα και ότι άλλο βάζουν πάνω από τις ζωές μας, θα μας βρούνε χέρι χέρι απέναντί τους. Να στρέψουμε τις κοινές μας δυνάμεις στο εσωτερικό του κάθε κράτους. Είμαστε  ο εσωτερικός τους εχθρός.

Αναγνωρίζοντας στον αγώνα των ανταρτών και ανταρτισσών στη Συρία, τη δίψα για κοινωνική αλλαγή, τη δίψα για ζωή και το όνειρο της επανάστασης στεκόμαστε αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες με κριτική σκέψη αλλά πάνω απ’ όλα σεβασμό στη μαχητική διεκδίκηση της αυτονομίας τους, σκεπτόμενοι τη θέση από την οποία μιλάμε και πράττουμε. Ενώνουμε τις φωνές μας απο τα μητροπολιτικά πεδία της Ευρώπης μέχρι τα επαναστατημένα βουνά της Μέσης Ανατολής, φωνάζοντας όλοι μαζί πως τα όπλα των ανταρτισσών και ανταρτών έχουν τις δικές μας σφαίρες. Μεταφέρουμε τον αγώνα τους και τον συνδέουμε με τους δικούς μας αγώνες εντείνοντας τον μοναδικό πόλεμο στον οποίο στρατευόμαστε με όλη μας τη ψυχή. Γιατί η ειρήνη των καταπιεσμένων, θα έρθει μόνο μέσα από τον πόλεμο των τάξεων. Τον πόλεμο για την Επανάσταση και την Αναρχία.

Νίκη στις πολιτοφυλακές αυτοάμυνας των Κούρδων Ανταρτισσώνων

και των διεθνιστριώνών συντροφισσώνων

Από την Ελλάδα μέχρι τη Συρία, τα όπλα των κολασμένων δε θα σιγήσουν ούτε λεπτό

Παρέμβαση στο βιομηχανικό κάτεργο του ΤΙΤΑΝ

Μέσα στον καπιταλισμό οι ζωές όλων μας μετατρέπονται σε ποσοστά και στατιστικά για τα κέρδη που μπορεί να φέρει η παραγωγική δραστηριότητα των εκμεταλλευόμενων στις τσέπες των αφεντικών. Όμως πέρα από την υφαρπαγή της παραγωγικής δύναμης της κοινωνικής βάσης το μεγαλείο της καπιταλιστικής δραστηριότητας αποκρυσταλλώνεται στο γεγονός πως η εγκληματική παρέμβαση στη φύση και η υποβάθμιση των ζωών μας βαφτίζεται καινοτομία.

Τα τελευταία χρόνια τα κράτη στρέφουν την επενδυτική τους δραστηριότητα προς τη διαχείριση των απορριμμάτων. Μέχρι πρότινος, η κύρια επένδυση αφορούσε την κατασκευή Χώρων Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων ή Υπολειμμάτων. Τα τελευταία όμως χρόνια η προσοχή έχει στραφεί προς την παραγωγή ενέργειας για την κάλυψη βιομηχανικών αναγκών μέσω της καύσης RDF και των παραγώγων του SRF-δηλαδή του καυσίμου που παράγεται από  αστικά στερεά, βιομηχανικά ή εμπορικά απόβλητα και υποπροϊόντα που έχουν τη δυνατότητα να ανακτήσουν τη θερμογόνο δύναμή τους κατά την καύση σε κλίβανους τσιμέντου, αντικαθιστώντας ένα μέρος των συμβατικών ορυκτών καυσίμων, όπως πχ ο άνθρακας. 

Αποτέλεσμα είναι η διαρκής υποβάθμιση των ζωών των κατοίκων που συνιστά η επιδείνωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Παρατηρούνται τεράστια ποσοστά συγκέντρωσης βαρέων μετάλλων κατά την καύση στερεών αποβλήτων στην τέφρα (πυθμένα και αιωρούμενη) και σε αιωρούμενα σωματίδια ενώ οι κάτοικοι βρίσκονται υπό διαρκή έκθεση στην παραγωγή και εκπομπή στο περιβάλλον οργανικών ενώσεων, όπως διοξίνες και φουράνια. Και όλα αυτά έρχονται να προστεθούν στις ήδη επιβαρυμένες συνθήκες ζωής καθώς τα αστικά κέντρα στα οποία υπάρχει ενεργή δραστηριότητα καύσης σκουπιδιών αποτελούν πλήρως βιομηχανοποιημένες ζώνες. Οι τελευταίες μάλιστα μελέτες που αφορούν τα στατιστικά έντασης της πανδημικής περιόδου,  καταγράφουν ραγδαία επιδείνωση της υγείας των κατοίκων περιοχών που πλήττονται άμεσα από τη βιομηχανική ρύπανση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της συνθήκης  αποτελεί η απόφαση της Υπηρεσίας Προστασίας του Περιβάλλοντος στις ΗΠΑ για τη χαλάρωση της εφαρμογής των περιβαλλοντικών νόμων κατά τη διάρκεια της πανδημίας, κάτι που συνεπάγεται ότι οι βιομηχανίες δεν θα αντιμετωπίσουν κυρώσεις, εφόσον προκαλέσουν ρύπανση της ατμόσφαιρας ή του νερού. Οι ρυπαίνοντες θα μπορούν να αγνοούν τους περιβαλλοντικούς νόμους ισχυριζόμενοι με κάποια αιτιολογία ότι αυτές οι παραβιάσεις προκλήθηκαν από την πανδημία, για παράδειγμα, λόγω έλλειψης εργατικού δυναμικού.  

Ο Βόλος αποτελεί το επίκεντρο της δραστηριότητας αυτή τη στιγμή με την κολεγιά των μεγάλων αφεντικών της ΑΓΕΤ-La Farge με το μαφιόζικο σκουπίδι της τοπικής αυτοδιοίκησης που ακούει στο όνομα Μπέος. Η ΑΓΕΤ-La Farge μέχρι τώρα εισάγει σκουπίδια από την Ιταλία για να παράξει βιομηχανική ενέργεια μέσω της καύσης τους όμως στα σχέδια έχει κατατεθεί και η δημιουργία μονάδας παραγωγής SRF μέσα στις εγκαταστάσεις της Αγριάς. Στην πόλη μας τα πράγματα λίγο πολύ είναι παρόμοια καθώς η ΤΙΤΑΝ έχει προχωρήσει εδώ και χρόνια παράτυπα σε δοκιμαστική λειτουργία καύσης σκουπιδιών, δραστηριότητα που επιχειρεί να κανονικοποιήσει νόμιμα πλέον. 

Η νέα αυτή δραστηριότητα της ΤΙΤΑΝ έρχεται να επιβαρύνει ακόμα περισσότερο την ενεργοβόρο συνθήκη που επικρατεί κυρίως στις δυτικές συνοικίες αλλά κα στην υπόλοιπη Θεσσαλονίκη, εκεί όπου οι κάτοικοι είναι περικυκλωμένοι από τεράστιες βιομηχανίες όπως η ΤΙΤΑΝ από τη μια μεριά και τα ΕΛ.ΠΕ. από την άλλη. Η συντεταγμένη επενδυτική δραστηριότητα μέσα σε αυτές τις βιομηχανίες για να αυξήσει τα κέρδη των μεγάλων αφεντικών (με τη δημιουργία πρόσθετων βιομηχανικών εγκαταστάσεων όπως η νέα μονάδα της Elpedison και η μονάδα καύσης RDF) σκορπίζει το θάνατο στους κατοίκους που αγωνίζονται πλέον για το αυτονόητο δικαίωμα στην αναπνοή. Η βιομηχανίες θανάτου που δραστηριοποιούνται στην πόλη μας αποτελούν ανοιχτούς τάφους από τη μια για τους ίδιους τους εργάτες και τις εργάτριες  που εξοντώνονται καθημερινά ακόμα πιο εντατικά για τη διατήρηση της κυκλοφορίας του χρήματος μέσα στη πανδημία και από την άλλη για όλους εμάς που εισπνέουμε τον καρκίνο από τα κέρδη των αφεντικών. 

Την Πέμπτη 5 Νοέμβρη πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με μπογιές και τρικάκια στις εγκαταστάσεις του βιομηχανικού κάτεργου του ΤΙΤΑΝ στη Θεσσαλονίκη. Για όλους αυτούς που κάθονται πίσω από μεγάλα γραφεία και υπολογίζουν τις ζωές μας με αριθμούς, η φύση αποτελεί απλή έκταση για αναπτυξιακή δραστηριότητα. Η ανάσα μας κοστολογείται και  το νερό που πίνουμε οφείλει να αποτελεί εμπόρευμα. Κόντρα στους καιρούς της καπιταλιστικής αλλοτρίωσης, παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας και δημιουργούμε αυτόνομες κοινότητες αγώνα που οξύνουν με μαχητικότητα τις τοπικές αντιστάσεις ενάντια στην υποβάθμιση των ζωών μας, ενάντια στη λεηλασία και καταστροφή του φυσικού κόσμου. Στέλνουμε την αλληλεγγύη μας στο μέτωπο αγώνα των κατοίκων του Βόλου που βρίσκεται αντιμέτωπο με συνεχή δικαστήρια αυτό το διάστημα γιατί υψώνει με αποφασιστικότητα ανάχωμα όλο αυτό το διάστημα απέναντι στα σχέδια της τοπικής μαφίας του κράτους και των αφεντικών.  

Από τη Θεσσαλονίκη μέχρι τον Βόλο μπλόκο στην καύση σκουπιδιών 

Να κλείσουν οι βιομηχανικές μονάδες θανάτου ΤΙΤΑΝ, ΕΛ.ΠΕ., ΑΓΕΤ 

css.php